വെള്ളിയാഴ്‌ച, ഡിസംബർ 02, 2005

അറിയാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ആത്മകഥ

അറിയാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ആത്മകഥ
ശങ്കര്‍ ഹിമഗിരി

ശ്വാസനാളത്തില്‍ ഒരു ഹിമപര്‍വ്വതം ഞെരുങ്ങുന്നതുപോലെ. എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും, തീവണ്ടിയിലെ ഈ പാട്ടുകാരി എന്റെ സഹപാഠിയെന്ന്‌. ഒരു പാട്ടു മൂളുന്നത്ര ലാഘവത്തോടെ അവള്‍ പറഞ്ഞിട്ടു പോയി:
"നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്‌."
ആകാശത്ത്‌ വേനല്‍മഴയുടെ വെള്ളിടിമുഴക്കം. മേഘങ്ങളില്ലാതെ മേല്‍ക്കാഴ്ചകള്‍ മഴയില്‍ ഇരുണ്ടു. പ്രതിഷേധത്തിന്റെ മുഴക്കംപോലെ മഴ അമര്‍ന്നുപെയ്യുന്നു. നിരനിരയായി തീവണ്ടിജാലകങ്ങള്‍ അടഞ്ഞു.
അവസാനമില്ലാത്ത ഏതോ ഇരുള്‍ഗുഹയിലൂടെ യാത്രികരെയുംകൊണ്ട്‌ ആ ട്രെയിന്‍ അലറിപ്പായുകയാണെന്നു തോന്നി. അകത്ത്‌, നാട്ടുവിശേഷങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ച മുറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്‌ ആര്‍ക്കും ഒന്നും പറയാനില്ലാതായി. മഴ ഭൂമിയെ വിഴുങ്ങി.
മഴയുടെ കാറ്റും തണുപ്പും കടന്ന്‌ എന്റെ ഓര്‍മ്മകളിലേക്ക്‌ ആ പാട്ടു മാത്രം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു:
'അക്കരയ്ക്കു യാത്രചെയ്യും സീയോന്‍ സഞ്ചാരീ....'
എവിടെയാണ്‌ ഇവള്‍ ഒപ്പം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത്‌? സ്കൂളില്‍? കോളേജില്‍? കോളേജില്‍ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചവരെ മറക്കാന്‍ കാലമായില്ല. ഓര്‍മ്മയിലേക്ക്‌ സ്കൂള്‍പഠനകാലത്തെ മടക്കിവിളിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കാഴ്ചകള്‍ക്കു തെളിച്ചം പോരാ. മുഖങ്ങള്‍ക്ക്‌ പരിചയം പോരാ.
തിരുവനന്തപുരത്തെത്തുമ്പോള്‍ സന്‌ധ്യയാണ്‌. അവളുടെ പാട്ട്‌ പിന്നെ കേട്ടതേയില്ല. മന:പൂര്‍വ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതാകാം.
ഇടുങ്ങിയ തുരങ്കത്തിലൂടെ മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍പോലെ പുറത്തേക്കു തിരക്ക്‌. അതിനിടയിലും കണ്ണുകള്‍ പരതുന്നുണ്ട്‌, പാട്ടുകാരിയെ. സ്റ്റേഷനു പുറത്ത്‌, കല്‍ച്ചുമരില്‍ ചാരി, ആ ഹാര്‍മോണിയത്തിന്മേല്‍ വിരല്‍ച്ചിത്രമെഴുതി അവള്‍.
ഞാന്‍ മുന്നില്‍ നിന്നു. അവള്‍ മുഖത്തേക്കുതന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുകയാണ്‌. പഴയ സഹപാഠിക്കു മുന്നില്‍ ഭിക്ഷക്കാരിയായി നില്‍ക്കേണ്ടിവരുന്നതിന്റെ സങ്കടമല്ല, ഏതോ ദൂരതീരത്തുവച്ച്‌ അപ്രതീക്ഷിതമായി പഴയൊരു പരിചയത്തെ കണ്ടെടുക്കുന്നതിന്റെ കൌതുകം, ആ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍.
"ഓര്‍മ്മവരുന്നില്ല; അല്ലേ? ഒരുപാടു കാര്യങ്ങളൊന്നും മനസ്സിലില്ലാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കും, പഴയതെല്ലാം എനിക്ക്‌ അതുപോലെ ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌."
കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെ മുന നെഞ്ചില്‍ കൊണ്ടു. എന്നിട്ടും ഓര്‍മ്മിക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ. പാറിവീണ മുടിച്ചുരുളുകള്‍ ഒതുക്കിവയ്ക്കുമ്പോള്‍ പച്ചകുത്തിയ ആ വലതുകൈത്തണ്ട പിന്നെയും ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ....
"ശ്രീ സീതാറാം എല്‍.പി. സ്കൂള്‍. നാലാം ക്‌ളാസ്സ്‌. ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?"
മഴ ഒതുങ്ങി. കാഴ്ചകള്‍ തെളിയുകയാണ്‌. ഞാന്‍ പഴയ നാലാം ക്‌ളാസ്സുകാരനാവുന്നു. തറയോടു പാകിയ വരാന്തകള്‍. വിശാലമായ ക്‌ളാസ്‌മുറികള്‍. മണിമുഴക്കം. മുറ്റത്ത്‌ വലിയൊരു നെല്ലിമരം. പുല്ലുപടര്‍ത്തിയ മൈതാനം. സ്കൂള്‍ അസംബ്‌ളി. ഞാന്‍ ക്‌ളാസ്‌ ലീഡറായി....
ക്‌ളാസ്സില്‍ ടീച്ചറില്ലാത്തപ്പോള്‍ സംസാരിക്കുന്നവരെ ശിക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം ലീഡര്‍ക്ക്‌. കണക്കു നോട്ട്ബുക്കിന്റെ പിന്‍പേജില്‍ നിരനിരയായി പേരുകള്‍. രമേഷ്‌, സായ, ശോഭ, ലീല, പ്രദീപ്‌, മണികണ്ഠന്‍, അജിത്‌, അപര്‍ണ്ണ....
അപര്‍ണ്ണ!
ഇത്‌ അപര്‍ണ്ണയാണ്‌. ഓര്‍മ്മയുണ്ട്‌, ക്‌ളാസ്സില്‍ സംസാരിക്കുന്ന കുറ്റത്തിന്‌ ലീഡറുടെ ചൂരലടി ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ മിക്കപ്പോഴും മുന്നില്‍നില്‍ക്കുന്ന സ്വര്‍ണ്ണത്തലമുടിക്കാരി. നീട്ടിയ വലതുകൈത്തണ്ടയില്‍ പച്ചകുത്തിയ ചിത്രങ്ങള്‍.
"അപര്‍ണ്ണ?"
"അപ്പോള്‍ മറന്നിട്ടില്ല!"
"പക്ഷേ...."
തീവണ്ടിയിലെ പാട്ടുകാരിയോട്‌ അപരിചിതനായ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ വര്‍ത്തമാനം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടാകാം, ഓട്ടോറിക്ഷാക്കാരും ഒന്നുരണ്ട്‌ ടാക്‌സിഡ്രൈവര്‍മാരും അടുത്തേക്കുവന്നു.
അവള്‍ക്ക്‌ ചിലരെ പരിചയമുണ്ടെന്നു തോന്നി. എനിക്ക്‌ വെപ്രാളം.
"നമുക്ക്‌ ഒരു കാപ്പികുടിക്കാം."
തിരുവനന്തപുരം നഗരം അന്ന്‌ ഒട്ടും പരിചയമില്ല. സ്റ്റേഷനു വെളിയില്‍, കോര്‍പറേഷന്‍ വക സി.പി. സത്രത്തോടു ചേര്‍ന്ന്‌ വലിയൊരു വെജിറ്റേറിയന്‍ ഹോട്ടലുണ്ടായിരുന്നു. നാലുപേര്‍ക്ക്‌ ഭക്ഷണത്തിനിരിക്കാവുന്ന, ചെറിയ മാര്‍ബിള്‍ മേശ. അവള്‍ ഒരുവശത്തിരുന്ന്‌, ഹാര്‍മോണിയം അടുത്ത കസേരയില്‍ വച്ചു. ഞാന്‍ എതിരെ.
"വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല, ഞാന്‍ പഴയ അപര്‍ണ്ണയാണെന്ന്‌- അല്ലേ?"
ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
യാത്രയില്‍ പെയ്‌ത മഴ ഈ നഗരത്തെയും നനച്ചുകുതിര്‍ത്തിരുന്നു. അതിന്റെ അലങ്കോലമെല്ലാമുണ്ട്‌, ഹോട്ടലില്‍. തറയാകെ ചെളിയില്‍ പതിഞ്ഞ കാല്‍പ്പാടുകള്‍. നനവ്‌. തണുത്ത അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ശബ്‌ദങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുഴക്കം. അവളില്‍ നിന്ന്‌ മുഖംതിരിക്കാനെന്നോണം, ഭിത്തിയില്‍ തൂക്കിയിട്ട വിലവിവരപ്പട്ടിക മന:പാഠമാക്കുകയാണ്‌ ഞാന്‍. ചായ: 2.00, ഉഴുന്നുവട: 2.50, കാപ്പി: 3.50....
"എന്നോട്‌ ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ലേ?"
"ചായയോ കാപ്പിയോ?"
അപര്‍ണ്ണ ചിരിച്ചു. അവള്‍ പരിഹസിക്കുകയാണെന്നു തോന്നി.
സപ്‌ളൈയര്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവള്‍തന്നെയാണ്‌ രണ്ടു ചായ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്‌തത്‌. നഗരം അവളുടെ സ്വന്തമാണെന്നും ഞാന്‍ അതിഥിയാണെന്നും എഴുതിവയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അത്രയും അധികാരത്തോടെയായിരുന്നു അത്‌.
"എന്താ ഇവിടെ?" ചോദിച്ചത്‌ അപര്‍ണ്ണ.
"ഒരു പരീക്ഷ."
"വീട്‌ അവിടെനിന്നു മാറിയോ?"
"ഇല്ല."
വക്കൊടിഞ്ഞ സ്റ്റീല്‍ ടംബ്‌ളറിലേക്ക്‌ കമിഴ്ത്തിയടച്ച ചെറിയ ഗ്‌ളാസ്സില്‍ ചായ വന്നു. കയ്ക്കുന്ന ചായ.
"എന്നെ ശരിക്കും ഓര്‍മ്മവരുന്നുണ്ടോ?"
"ഉവ്വ്‌. സെക്കന്‍ഡ്‌ ബെഞ്ചില്‍, ഇടത്തേയറ്റത്തായിരുന്നു തന്റെ സീറ്റ്‌. ക്‌ളാസ്സില്‍ വര്‍ത്തമാനം പറയുന്നതിന്‌ എപ്പോഴും ലീഡറുടെ അടി വാങ്ങുമായിരുന്നു."
"എന്നെക്കുറിച്ച്‌ എന്താ ഒന്നും ചോദിക്കാത്തത്‌?"
പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കാന്‍ അത്രയൊന്നും സുഖമുള്ളതാകാനിടയില്ലാത്ത അവളുടെ കഥ. അത്‌ ചോദിക്കുന്നതെങ്ങനെ?
"അപര്‍ണ്ണയ്ക്ക്‌ സങ്കടമായെങ്കിലോ...."
"സങ്കടം?" പരിഹാസത്തിന്റെ ശരംതൊടുക്കുന്നതുപോലുള്ള ഒരു ചിരിയില്‍ അവള്‍ മേറ്റ്ല്ലാം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. അതോ സ്വയം പരിഹസിച്ചതോ?
"പറയ്‌."
അപര്‍ണ്ണ, മറ്റാരുടെയോ ജീവിതകഥ ഒട്ടും വികാരസ്‌പര്‍ശമില്ലാതെ പറയുന്നതുപോലെ സ്വന്തം ജീവിതം തുറന്നു.
മഹാരാഷ്‌ട്രക്കാരനായിരുന്നു അപര്‍ണ്ണയുടെ അച്ഛന്‍. അമ്മ മലയാളിയും. ആലത്തൂരില്‍, (പാലക്കാട്‌) ശ്രീ സീതാറാം എല്‍.പി സ്കൂളില്‍ അപര്‍ണ്ണ പഠിക്കാനെത്തുമ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്ക്‌ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലിയുണ്ട്‌.
അമ്മമ്മയോടൊപ്പം താമസം, സ്കൂളില്‍ നിന്ന്‌ അത്രയൊന്നും അകലത്തല്ലാതെ പെരുങ്കുളം ഗ്രാമത്തില്‍.
നാലാംക്‌ളാസ്സിലെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലത്ത്‌ അമ്മമ്മ മരിച്ചു. വിവരമറിയിച്ചിട്ടും വരാതിരുന്ന അച്ഛനെത്തിരഞ്ഞ്‌ അമ്മ മുംബെയിലേക്കു പോയപ്പോള്‍ അപര്‍ണ്ണയെ അയല്‍വീട്ടില്‍ നിറുത്തുകയായിരുന്നു.
അമ്മയെ കാത്തിരുന്ന നാളുകള്‍. അന്ന്‌ ടെലിഫോണൊന്നും എല്ലായിടത്തുമില്ല. എന്തെങ്കിലും വിവരമറിയണമെങ്കില്‍ കത്തു വരണം.
കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍ അമ്മയുടെ കത്ത്‌:
'മോളേ,
അച്ഛന്‌ നല്ല സുഖമില്ല. അമ്മയ്ക്ക്‌ ഇവിടെ നിന്നേ പറ്റൂ. ഇങ്ങോട്ടുപോരുന്ന ഒരാളുടെ കൂടെ മോളെ ട്രെയിനില്‍ കയറ്റിവിടണമെന്ന്‌ അമ്മ അവിടത്തെ അങ്കിളിന്‌ കത്തെഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌. പേടിക്കരുത്‌. സ്റ്റേഷനില്‍ അമ്മ കാത്തുനില്‍ക്കാം....'
അവിടെച്ചെന്നപ്പോഴാണ്‌ കത്തില്‍ അമ്മയെഴുതിയതെല്ലാം വെറും കള്ളമെന്നു മനസ്സിലായത്‌. അച്ഛന്‌ മുംബെയില്‍ വേറെ ഭാര്യയും രണ്ടു കുട്ടികളും.
അമ്മ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുമ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ബിസിനസ്‌ ടൂറിലായിരുന്നു. അച്ഛന്‌ നാട്ടില്‍ ഒരു കുടുംബമുണ്ടെന്ന്‌ ആ സ്‌ത്രീക്ക്‌ അറിഞ്ഞുകൂടാ. നാട്ടില്‍ നിന്നെത്തിയ ബന്‌ധുവെന്ന മേല്‍വിലാസത്തില്‍ അച്ഛന്‍ വരുന്നതുവരെ അമ്മ ആ വീട്ടില്‍ത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു.
ഒടുവില്‍ അച്ഛന്‍ വന്നു.
ആ സ്‌ത്രീയുടെ മുന്നില്‍വച്ച്‌ അച്ഛന്‍ അമ്മയോടു ചോദിച്ചു:
"നീയേതാടീ?"
"നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്നെ അറിഞ്ഞുകൂടേ?"
"ഇല്ല."
"നിങ്ങളുടെ മകള്‍ അപര്‍ണ്ണയെ?"
"മകളോ! എനിക്കോ? എന്റെ കുട്ടികള്‍ ഇതാ എന്റെ കൂടെയുണ്ട്‌."
പടിക്കു പുറത്താക്കി, ഗേറ്റ്‌ കുറ്റിയിടുമ്പോള്‍ അവര്‍ കേള്‍ക്കാതെ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞത്രേ:
"ക്ഷമിക്കൂ."
അമ്മ ക്ഷമിച്ചു. ആത്‌മഹത്യയായിരുന്നു അത്‌. നാട്ടില്‍ മറ്റാരുമില്ല. മറുനാട്ടിലുമില്ല.
അമ്മ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പിറ്റേന്നാണ്‌ ഞാന്‍ മുംബെയില്‍ തീവണ്ടിയിറങ്ങിയത്‌. അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ചെറിയൊരു ലോഡ്ജിലേക്ക്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഭക്ഷണം വാങ്ങിത്തന്നു. രാത്രിയില്‍ പാട്ടുപാടിയുറക്കി. അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ പാട്ടാണ്‌ അതെന്ന്‌ അറിഞ്ഞതേയില്ല.
രാവിലെ. അമ്മയുടെ ശരീരം മഞ്ഞുപോലെ തണുത്തിരുന്നു. കണ്ണിനു മീതെ ഈച്ചകളും ഉറുമ്പുകളും പരതിനടന്നു. കട്ടിലിലെ വിരിപ്പു മാറ്റിയപ്പോള്‍ അമ്മയെഴുതിയ കത്ത്‌ ആരുടെയോ കയ്യില്‍ കിട്ടി. കഥയെല്ലാം അതിലുണ്ടായിരുന്നു; വിറയ്ക്കാതെ, നിവര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന അക്ഷരങ്ങളില്‍.
ആരും പരിചയക്കാരില്ലാത്ത ഒരു പത്തുവയസ്സുകാരിയെ മഹാനഗരം എങ്ങനെ സ്വീകരിച്ചെന്ന്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞുതരണോ?
അപര്‍ണ്ണ എന്നൊരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ആ യാത്രയില്‍ കാണേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്നും കഥകളൊന്നും അറിയേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്നും തോന്നി.
ഇനി എന്തു ചോദിക്കാന്‍? ഒരു ചായകൂടി കുടിച്ച്‌ യാത്രപറയാം. എനിക്ക്‌ അത്ഭുതമായിരുന്നു, ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അപര്‍ണ്ണ പഴയ നാലാംക്‌ളാസ്സുകാരനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതെങ്ങനെ?
ആ വിസ്‌മയം ഊഹിച്ചിട്ടെന്നപോലെ അവള്‍ പറഞ്ഞു:
"നാലാംക്‌ളാസ്സില്‍ വച്ച്‌ എനിക്ക്‌ ലൌ ലെറ്റര്‍ തന്നയാളല്ലേ! അങ്ങനെ മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ? പിന്നെ, ഒന്നുരണ്ടു തവണ ഞാന്‍ ടിവിയില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌, ആരെയോ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യുന്നതായിട്ട്‌."
ആദ്യത്തെ പ്രണയക്കുറിപ്പിന്റെ തമാശയും അപര്‍ണ്ണതന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു. പ്രദീപിന്റെ ഒരു തമാശയായിരുന്നു അത്‌. ക്‌ളാസ്സില്‍ മുതിര്‍ന്നവന്‍. ടീച്ചര്‍മാരെ പേടിയില്ലാത്തവന്‍. ക്‌ളാസ്‌ ലീഡറാകാന്‍ പറ്റാഞ്ഞതിന്റെ കുശുമ്പു തീര്‍ത്തത്‌ ഇങ്ങനെ.
ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞ്‌ തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ അപര്‍ണ്ണയുടെ സ്കൂള്‍ബാഗിനകത്ത്‌ ഒരു കടലാസു തുണ്ട്‌: ഐ ലൌ യൂ.
അര്‍ത്ഥമെന്തെന്ന്‌ അറിഞ്ഞുകൂടെങ്കിലും അപരിചിതമായ ആ കടലാസുകഷണത്തില്‍ എന്തോ അപകടമുണ്ടെന്ന്‌ അവള്‍ക്കു തോന്നി. കടലാസു കഷണം ഹെഡ്‌മിസ്‌ട്രസിനു മുന്നില്‍ ഹാജരാക്കപ്പെട്ടു.
നാലാം ക്‌ളാസ്സുകാരാണ്‌ സ്കൂളിലെ സീനിയേഴ്‌സ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ പ്രതി അതേ ക്‌ളാസ്സില്‍ത്തന്നെ!
അപ്പോഴാണ്‌ കേസിന്‌ സാക്ഷിയുണ്ടായത്‌: ശോഭ. ചോറ്റുപാത്രം കഴുകി, ക്‌ളാസ്സിലേക്ക്‌ തിരിച്ചെത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അപര്‍ണ്ണയുടെ സീറ്റിനടുത്ത്‌ പരുങ്ങിനില്‌പുണ്ട്‌. ചോദ്യംചെയ്യല്‍. ചൂരലടി. കടലാസിലെ കയ്യക്ഷരവുമായി എല്ലാവരുടെയും അക്ഷരം ഒത്തുനോക്കല്‍.
കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. കത്തെഴുതിയത്‌ പ്രദീപ്‌. അപര്‍ണ്ണയുടെ ബാഗില്‍ ആ കത്ത്‌ നിക്ഷേപിച്ചത്‌ ഞാന്‍! പ്രദീപ്‌ അതിസമര്‍ത്ഥമായി എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു.
തികച്ചും സാധാരണമായ ഭാവത്തില്‍ അവന്റെ ചോദ്യം: "ഒരു സാധനം തന്നാല്‍ അത്‌ അപര്‍ണ്ണയുടെ ബാഗില്‍ വയ്ക്കാന്‍ ധൈര്യമുണ്ടോ, നിനക്ക്‌?"
"പിന്നെന്താ."
"എങ്കില്‍ ഈ കടലാസ്‌ കൊണ്ടുവയ്ക്ക്‌."
തുറന്നുനോക്കിയപ്പോള്‍ എന്തോ ഒരുവരി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌. I എന്നും തചഠ എന്നും മാത്രം മനസ്സിലായി. അതിനിടയ്ക്ക്‌ മറ്റൊരു വാക്കുകൂടിയുണ്ട്‌. അതെന്തെന്ന്‌ പിടികിട്ടിയില്ല. ഒരു വാക്കല്ലേ, കുഴപ്പമില്ല!
പക്ഷേ, നിരപരാധിത്വം തെളിയിക്കപ്പെടുമ്പോഴേക്കും കിട്ടേണ്ടതു മുഴുവന്‍ എനിക്കു കിട്ടിയിരുന്നു.
"ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല. ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ അതൊക്കെയേയുള്ളൂ എനിക്ക്‌."
"ഞാന്‍ അതൊക്കെ മറന്നു."
"സാരമില്ല. നമ്മുടെ സ്കൂളില്‍ പിന്നെ പോയിട്ടുണ്ടോ?"
"പഴയ സീതാറാം സ്കൂള്‍ വിറ്റു. ഇപ്പോള്‍ അത്‌ ഹോളി ഫാമിലി കോണ്‍വെന്റ്‌ ആണ്‌."
"ആ നെല്ലിമരമോ?"
"അറിഞ്ഞുകൂടാ."
ചായയുടെ കാശ്‌ അപര്‍ണ്ണ നിര്‍ബന്‌ധപൂര്‍വ്വം കൊടുത്തു.
ഇരമ്പുന്ന നഗരം. ഇനി എങ്ങോട്ടെന്ന്‌ അപര്‍ണ്ണയോടു ചോദിച്ചില്ല. അതിനു മുമ്പേ അവള്‍ പറഞ്ഞു:
"എന്റെ ജീവിതം ട്രെയിനിലാണ്‌. പാളങ്ങള്‍ എങ്ങോട്ടൊക്കെ നീളുന്നുവോ, ഞാനും അങ്ങോട്ടൊക്കെ."
ഒരു നീര്‍ക്കണം അപ്പോള്‍ ആദ്യമായി അപര്‍ണ്ണയുടെ കണ്ണില്‍ നിറഞ്ഞു. കണ്ണീര്‍ തുടയ്ക്കാന്‍ കയ്യുയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ വലതുകൈത്തണ്ടയിലെ പച്ചകുത്തിയ പാട്‌ പിന്നെയും കണ്ണില്‍ക്കൊണ്ടു.
യാത്ര പറഞ്ഞില്ല. അപര്‍ണ്ണ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ തിരക്കില്‍ മറഞ്ഞു.
ട്രെയിന്‍ യാത്രകളില്‍ മറ്റാരൊക്കെയോ ആ പാട്ടുമായി വന്ന്‌ ഭിക്ഷയാചിക്കുന്നതു കണ്ടു. അപര്‍ണ്ണയെ മാത്രം കണ്ടില്ല.

കടപ്പാട്‌: കേരള കൌമുദി ഓണ്‍ലൈന്‍

വിളിപ്പേരുകള്‍ വരുന്നത്‌

വിളിപ്പേരുകള്‍ വരുന്നത്‌
കെ സുദര്‍ശന്‍

ഒരു നാടന്‍ ചായക്കട.
സപ്‌തതി മറികടന്ന ഒരു മൂപ്പിലാന്‍ കേറിവരുന്നു, അങ്ങോട്ട്‌. കടയില്‍ മിതമായ തിരക്കേയുള്ളൂ.
"ങാ, 'ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌ മാമന്‍' വന്നല്ലോ.... എവിടായിരുന്നു, കാണാനില്ലല്ലോ ഈയിടെ?"
സപ്‌ളൈയറുടെ കുശലാന്വേഷണം. മൂപ്പിലാന്‍ ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.
"കഴിക്കണോ വല്ലോം?"
"വേണ്ട, ചായ മതി!"
"ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌ മാമന്‌ ഒരു വിത്തൌട്ട്‌!"
പക്ഷേ, സമനില പോയത്‌ അടുത്തിരുന്ന ആള്‍ക്കാണ്‌. ഇത്രയും പ്രായമുള്ള ഒരാളെ 'ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌' എന്നോ വിളിക്കുന്നത്‌! എന്നിട്ടും ആ മനുഷ്യന്‌ യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ലതാനും!
ചായ വന്നു.
സാവധാനം അതു മൊത്തിക്കുടിച്ചിട്ട്‌ അദ്ദേഹം കൌണ്ടറിനടുത്തേക്കു നടന്നു.
'ഷഷ്ഠി' പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ ഒരു ദേഹമായിരുന്നു കൌണ്ടറില്‍. ആ ദേഹം സപ്‌ളൈയറോടായി ചോദിക്കുന്നു.
"േ‍ടേയ്‌.... ബാസ്റ്റാര്‍ഡണ്ണന്റെ പറ്റ്‌ എത്ര?"
"ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌ മാമന്‍ 2.50"
കാശു കൊടുത്തിട്ട്‌ ആ വയോധികന്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി.
സമനില പോയിരുന്ന ആള്‍ അടുത്തിരുന്നവരോടു ചോദിച്ചു:
"എന്തിനാ ആ മനുഷ്യനെ എല്ലാവരും തെറി വിളിക്കുന്നത്‌?"
"തെറിയോ! അത്‌ പുള്ളിക്കാരന്റെ സ്ഥാനപ്പേരാ...."
"ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌ എന്നതോ?"
"മിസ്റ്റര്‍, അതൊരു സ്റ്റോറിയാണ്‌. ഞാന്‍ പറയാം."
ആ കഥ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:
ഈ മനുഷ്യന്റെ ഒറിജിനല്‍ പേര്‌ ബാഹുലേയന്‍ എന്നായിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ പാറാവുകാരനായിരുന്നു, പണ്ട്‌. അന്ന്‌ ഒരു.... മുപ്പത്‌- മുപ്പത്തിരണ്ട്‌ വയസ്സ്‌. പോരാത്തതിന്‌ മുടിഞ്ഞ ആരോഗ്യവും!
പാറാവ്‌ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ അറിയാമല്ലോ, ഡ്യൂട്ടിയുടെ ലൊക്കേഷന്‍ മാറിമാറി വരും. അങ്ങനെ ഒരിക്കല്‍ ആശാനെ കുളക്കടവില്‍ ഡ്യൂട്ടിക്കിട്ടു.
ലേശം 'ഡെയിഞ്ചര്‍' ഉള്ളതാണല്ലോ കുളക്കടവിലെ ഡ്യൂട്ടി. കുളം എന്നു പറയുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ വിചാരിക്കുന്നതു പോലെ ആമ്പലും ചാമ്പലുമായിട്ടു കിടക്കുന്ന കുളമല്ല.
രാജ്ഞി നീരാടാനെത്തുന്ന കുളം.
രാജ്ഞിയാകുമ്പോള്‍ സിംഗിള്‍ ആയിട്ടല്ലല്ലോ നീരാട്ട്‌. പത്തുപതിനേഴു തോഴിമാരും കൂടെക്കാണും.
ഒരാള്‍ മഞ്ഞളു തേയ്ക്കാന്‍. മറ്റേയാള്‍ ചന്ദനം ചാര്‍ത്താന്‍. പിന്നൊരാള്‌ വെള്ളം കോരിയൊഴിക്കാന്‍.... എന്നു വേണ്ട, കമ്പ്‌ളീറ്റ്‌ 'അഡല്‍റ്റ്‌സ്‌ ഒണ്‍ലി' കാഴ്ചകളാണ്‌. അവിടെയാണ്‌ ബാഹുലേയനദ്ദേഹത്തിന്‌ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്‌.
അദ്ദേഹത്തിന്റെയൊരു ഭാഗ്യമേ!
പക്ഷേ, ചില ഭാഗ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ അനുഭവയോഗം കുറവായിരിക്കും. കൂടുതലും അപകടയോഗമായിരിക്കും.
ഇതും അതുപോലെയായിരുന്നു.
രാജ്ഞിയും തോഴിമാരും നീരാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ യാതൊരു കാരണവശാലും പാറാവുകാരന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കാന്‍ പാടില്ല.
അഥവാ നോക്കിപ്പോയാല്‍, പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ടിവരില്ല! കഴുത്തിനു മീതെ തലയുണ്ടായിട്ടു വേണ്ടേ തിരിഞ്ഞുനോക്കാന്‍!
ബാഹുലേയന്‍ രാവിലെ ഡ്യൂട്ടിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു. പരിസരം ആദ്യമേ വിസ്‌തരിച്ചു നിരീക്ഷിച്ചു.
ഹേയ്‌! ഇവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ല.
ഫുള്‍ വിജനം.
അഥവാ ഒന്നു നോക്കിപ്പോയാലും ആരും അറിയാനൊന്നും പോകുന്നില്ല.
എന്നാലും വേണ്ട. എന്തിനു വെറുതെ....
പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ ആരവം കേട്ടുതുടങ്ങി. സ്‌നാനസംഘം വരുന്നുണ്ട്‌.
അല്ലേ! മുലക്കച്ചയിലാണോ, വരവ്‌! ഈശ്വരന്മാരേ....
തല പോയതുതന്നെ....
ആരും അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അരയന്നങ്ങളെപ്പോലെ അവര്‍ കടവിലേക്കു പോയി. പ്രതിമപോലെ നില്‍ക്കുകയാണ്‌ പാറാവദ്ദേഹം.
പിന്നില്‍, കളിചിരികള്‍....
വളകിങ്ങിണികള്‍....
നുണമഞ്ജരികള്‍....
ഒപ്പം, പ്രകോപനാത്‌മകമായ ചില സൌണ്ടുകളും!
'പാറാവ്‌' ദേഷ്യപ്പെട്ട്‌ ശ്വാസമെടുക്കുകയും വിടുകയും ചെയ്‌തുകൊണ്ടിരുന്നു. അല്ലാതെ എന്തു ചെയ്യാന്‍!
കുളിയുടെ അന്നത്തെ എപ്പിസോഡ്‌ അവിടെ പൂര്‍ണ്ണമായി.
മൂന്നു ദിവസമാണ്‌ പുള്ളിക്കാരന്‌ ഡ്യൂട്ടി.
രണ്ടാം ദിവസം.
ഗംഭീര കുളിയരങ്ങായിരുന്നു അന്നും. ബാഹുലേയന്‍ അന്നും കിഴക്കുനോക്കി നിന്നു.
മൂന്നാം ദിവസം. അന്നാണ്‌ ഡ്യൂട്ടിയുടെ സമാപനം.
നോക്കണോ വേണ്ടയോ? നോക്കിയാല്‍ നോക്കിയതു തന്നെ. കണ്ടാല്‍ കണ്ടതും തന്നെ! ആരറിയാന്‍? ഇവിടെങ്ങും ഒരു 'മാടനും' ഇല്ല.
അന്നും കൃത്യസമയത്തുതന്നെ 'മുലക്കച്ചകള്‍' എത്തി. അതും, പൂര്‍വ്വാധികം ലാവിഷായിട്ട്‌!
കടവിലെത്തിയതും അവര്‍ കാര്യപരിപാടികള്‍ ആരംഭിച്ചു.
സംയമനം എന്നൊരു വാക്കുണ്ട്‌. വാക്കത്തിയേക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ചയുണ്ട്‌ അതിന്‌. മഹര്‍ഷിമാര്‍ക്കു പോലും പിടിച്ചിട്ടു കിട്ടാത്ത ഒന്നാണ്‌ ഈ സംയമനം.
പിന്നെ, പാവമൊരു ബാഹുലേയന്‍ കിടന്നുപിടിച്ചാല്‍ എവിടെക്കിട്ടാന്‍? പുള്ളിക്കാരന്‍ അന്തസ്സായിട്ടങ്ങ്‌ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അപാാ‍ാ‍ാ‍രം!
വേഗം തലവലിച്ചുകളഞ്ഞു.
മതി! ധാരാളം!
സ്‌നാനകര്‍മ്മങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി അവര്‍ യാത്രയായി. എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട്‌ ശാന്തമാനസനായി പാറാവുകാരന്‍ നില്‍ക്കുന്നു.
ഭാഗ്യം! ആരുമറിഞ്ഞില്ല. ഈ അസുലഭ സൌകര്യം പാഴാക്കിയിരുന്നെങ്കിലോ?
ഒരു കുതിരക്കുളമ്പടി. അടുത്ത നിമിഷം ഒരു ഭടന്‍ അവിടെ വന്നിറങ്ങി.
"തിരുമനസ്സ്‌ വിളിക്കുന്നു."
ചതിച്ചോ!
ചെല്ലുമ്പോള്‍ രാജന്‍ ആകെ രോഷാകുലനാണ്‌.
"നീ നമ്മുടെ നിയമം തെറ്റിച്ചു. ആരവിടെ? കുളിക്കടവിലേക്ക്‌ ഒളിച്ചുനോക്കിയ ഇവന്റെ ശിരസ്സ്‌ അറുത്തുകളയൂ...."
"മഹാരാജന്‍, അരുത്‌.... അടിയന്‍ ഒന്നു പറഞ്ഞോട്ടെ...."
ബാഹുലേയന്റെ അലമുറ കേട്ട്‌ തിരുമനസ്സ്‌ സ്‌തബ്‌ധനായിപ്പോയി. വേണ്ടാതീനം കാണിച്ചതും പോരാ....
"എന്താ നിനക്കു പറയാനുള്ളത്‌?"
ശ്വാസോച്ഛ്വാസം തത്കാലത്തേക്ക്‌ നിറുത്തിവച്ചിട്ട്‌ ബാഹുലേയന്‍ ഉണര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി:
"മഹാരാജന്‍, ഞാന്‍ അവിടെ നില്‍ക്കുമ്പോഴുണ്ടല്ലോ, 'ഠുംകോ' എന്നൊരു സൌണ്ട്‌. രാജ്ഞിക്ക്‌ എന്തോ പറ്റിയെന്നാ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചത്‌. കാലുതെറ്റി വെള്ളത്തിലോ മറ്റോ.... ഹോ! പിന്നൊന്നും ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തില്ല. അങ്ങനെ നോക്കിപ്പോയതാ.... മാപ്പാക്കണം."
അതു കേട്ടതും, തിരുമനസ്സ്‌ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി:
"യൂ.... ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌...."
വളരെ ലോ ടോണിലാണ്‌ പറഞ്ഞതെങ്കിലും കേള്‍ക്കേണ്ടവരെല്ലാം അതു കേട്ടു.
ബാക്കി ഉറക്കെത്തന്നെ പറഞ്ഞു:
"ആരവിടെ, പറഞ്ഞുവിട്‌ ഇവനെ. മേലാല്‍ എന്റെ കണ്‍മുന്നില്‍ വന്നേക്കരുത്‌."
അന്നുമുതല്‍ ഇദ്ദേഹം 'ബാസ്റ്റാര്‍ഡ്‌ ബാഹുലേയന്‍' എന്നാണ്‌ അറിയപ്പെടുന്നത്‌. സര്‍ദാര്‍ വേലുപ്പിള്ള എന്നൊക്കെ പറയുന്നതു പോലെ!
കഥ തീര്‍ന്നു. ശ്രോതാവിന്‌ ഒരു സംശയം.
"രാജാവ്‌ അങ്ങനെ വിളിക്കാന്‍ കാരണം?"
"അതോ? അദ്ദേഹം എന്നും ഏതോ ഒരു കിളിവാതിലിലൂടെ കുളം നോക്കിയിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു സൌണ്ടും കേട്ടില്ലെന്ന്‌ അദ്ദേഹത്തിന്‌ അറിയാമല്ലോ! ബാഹുലേയന്‍ പെട്ടെന്ന്‌ ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞതുകേട്ടപ്പോള്‍ രാജാവ്‌ വിളിച്ചുപോയതാണ്‌."
ഇങ്ങനെയാണ്‌ ഓരോരുത്തര്‍ക്ക്‌ പേരിന്റെ കൂടെ ഓരോന്നു വന്നുചേരുന്നത്‌; മനസ്സിലായല്ലോ.

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി ഓണ്‍ലൈന്‍

തീച്ചാമുണ്ഡി തന്ന നൊമ്പരക്കനല്‍

തീച്ചാമുണ്ഡി തന്ന നൊമ്പരക്കനല്‍
പി. ബാലചന്ദ്രന്‍

കഴിവതും യാത്രകള്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കണമെന്ന ചിന്താഗതിക്കാരനാണ്‌ ഞാന്‍. യാത്രചെയ്യാന്‍ അത്രയ്ക്കൊന്നും ഇഷ്‌ടമില്ല. എന്താണ്‌ കാരണമെന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഒരുത്തരമേ പറയാനുള്ളൂ: 'സെന്‍സ്‌ ഓഫ്‌ ഇന്‍സെക്യൂരിറ്റി!' അതാണ്‌ പ്രശ്‌നം.ഏതെങ്കിലും യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ ഒരു കവര്‍ച്ചക്കാരന്‍ വന്ന്‌ എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയതുകൊണ്ടോ, എന്തെങ്കിലും അപകടം സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടോ ഒന്നുമല്ല ഈ പേടി. അത്‌ വളരെ മുമ്പേയുള്ള എന്റെയൊരു സ്വഭാവമാണ്‌.തനിച്ചുള്ള യാത്രകള്‍ തീരെയില്ല എന്നുതന്നെ പറയാം. ഒഴിവാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത യാത്രകളുണ്ടാവുമല്ലോ. ഒരു സുരക്ഷിതവലയം പോലെ കൂടെ ആരെങ്കിലും വേണം. പിന്നെ ഞാന്‍ എല്ലാം മറന്ന്‌ ആ യാത്രയുടെ ഭാഗമായി മാറും.

ശരീരം എവിടെയോ ആകട്ടെ, മനസ്സുകൊണ്ടുള്ള ഒരു യാത്രയുണ്ടല്ലോ- അതാണ്‌ എന്റെ പ്രിയ യാത്ര. നാടകത്തിന്റെയും തിരക്കഥയുടെയുമൊക്കെ എത്രയോ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ ഇത്തരത്തിലുള്ള യാത്രകള്‍ നല്‍കുന്നു. ജീവിതത്തെ തേടി മനസ്സുകൊണ്ടുള്ള യാത്രകള്‍ മുഴുവന്‍ ജിജ്ഞാസയാണ്‌. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലോ ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡിലോ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ വണ്ടി വൈകിവന്നാല്‍ ഞാന്‍ പരിഭവിക്കാറില്ല. പലപ്പോഴും എനിക്കുള്ള വണ്ടി വൈകണേ എന്ന്‌ ആഗ്രഹിക്കാറു പോലുമുണ്ട്‌.ഇത്തരം കാത്തുനില്‌പുകളില്‍ മനുഷ്യരുടെ ചേഷ്‌ടകളും മറ്റും ശ്രദ്ധിച്ചുനില്‍ക്കുക രസമുള്ള കാഴ്ചയാണ്‌. ദൂരെ ഒന്നോരണ്ടോ പേര്‍ കൂടിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ ചേഷ്‌ടകളും സംസാരരീതിയുമൊക്കെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കും.കുറേ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പുള്ള കാര്യമാണ്‌. നാഷണല്‍ സ്കൂള്‍ ഒഫ്‌ ഡ്രാമയും തൃശൂരിലെ സ്കൂള്‍ ഒഫ്‌ ഡ്രാമയും ചേര്‍ന്ന്‌ 'ഭാരതത്തെ കണ്ടെത്തുക' എന്നൊരു പരിപാടി സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ പെയിലറ്റ്‌ പ്രോജക്‌ട്‌ നടപ്പാക്കുന്ന ടീമില്‍ ഞാനും അംഗമായിരുന്നു.കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍, കാവുകള്‍, പള്ളികള്‍ തുടങ്ങിയവയുമായി ബന്‌ധപ്പെട്ടതാണ്‌ പ്രോജക്‌ട്‌. ഇവിടങ്ങളിലെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായി ബന്‌ധപ്പെട്ട്‌ ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുള്‍ തേടുന്നതാണ്‌ പരിപാടി.ആസാമില്‍ നിന്നുള്ള ഭട്ടാചാര്യയും ഒരു മഹാരാഷ്‌ട്രക്കാരനും ഞാനുംകൂടെ കേരളം മുഴുവന്‍ നടന്നു കണ്ടു. കേരളത്തെ മൊത്തത്തില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യമായി കാണുന്നത്‌ അപ്പോഴാണ്‌.
ആ യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ്‌ ആചാരപ്പെരുമയുടെയും ഐതിഹ്യപ്പഴമയുടെയും നാടെന്നു വിളിക്കാവുന്ന ഉത്തരമലബാറിലും എത്തിയത്‌. ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അവിസ്‌മരണീയമായ അനുഭവമാണ്‌ മലബാര്‍ കാഴ്ചകള്‍ എനിക്കു തന്നത്‌.തിരുവിതാംകൂറിലെയും മധ്യകേരളത്തിലെയും ജീവിതങ്ങളില്‍ നിന്ന്‌ എത്രയോ വ്യത്യസ്‌തമാണ്‌ അവിടത്തെ ജീവിതം! വിശ്വാസത്തിനും ഭക്തിക്കും അര്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളാണ്‌ അവരുടേതെന്നു തോന്നിപ്പോയി.

പയ്യന്നൂരില്‍ ഞങ്ങളെത്തുമ്പോള്‍ തീച്ചാമുണ്‌ഡി തെയ്യത്തിന്റെ സമയം. അന്ന്‌ മലബാറിന്റെ തെയ്യങ്ങളില്‍ അത്യപൂര്‍വ്വമാണ്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡി. കോലം കെട്ടുന്നവന്‍ ഈശ്വരനായി മാറുന്ന തെയ്യങ്ങളെ ടൂറിസം വാരാഘോഷങ്ങളില്‍ മാത്രം കണ്ടുള്ള പരിചയമേ തിരുവിതാംകൂറുകാര്‍ക്കും മറ്റും ഇന്നുമുള്ളൂ.'തീച്ചാമുണ്‌ഡി' എന്നെ അമ്പരപ്പിക്കുകയും കരയിക്കുകയും ചെയ്‌തു. ഈ അനുഷ്ഠാനകലയുമായി ബന്‌ധപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങളാണ്‌ പറയുന്നത്‌.

പകല്‍ മുഴുവന്‍ വിറകു കത്തിക്കും. അസഹ്യമായ ചൂട്‌. ഈ കനല്‍ ഇളക്കാന്‍ മെയ്ക്കരുത്തുള്ള പത്തുപന്ത്രണ്ടു പേരുണ്ടാകും. നീളമുള്ള മുളന്തണ്ടിന്റെ ഒരറ്റത്തു പിടിച്ച്‌ കനലൊന്ന്‌ ഇളക്കിയിട്ട്‌ അവര്‍ വേഗം ഓടിമാറും. കനല്‍ക്കൂനയുടെ പത്തടി ദൂരത്തുവരെയേ അവര്‍ ചെല്ലൂ. അവര്‍ക്ക്‌ ചൂടില്‍ നിന്ന്‌ രക്ഷ നല്‍കാന്‍ മാറിനു മുന്നില്‍ പച്ചോലകൊണ്ട്‌ മറ്റു ചിലര്‍ കവചം തീര്‍ക്കും. പക്ഷേ, തീക്കനലിളക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ക്ക്‌ രക്ഷ നല്‍കുന്ന പച്ചോല നിമിഷംകൊണ്ട്‌ കരിഞ്ഞുപോകും. അത്രയ്ക്കാണ്‌ കനല്‍ക്കൂനയുടെ ചൂട്‌! ഈ തീക്കുണ്‌ഡത്തിലേക്കാണ്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡി തെയ്യം ചാടുന്നത്‌! ചാടുന്നു എന്നു പറയുന്നതിനേക്കാള്‍ വീഴുന്നു എന്നു പറയുന്നതാണ്‌ ശരി.
തീച്ചാമുണ്‌ഡിയായി വേഷംകെട്ടുന്ന ആളിന്റെ അരയില്‍ മടല്‍പ്പൊളി (വഴുക) നീളത്തില്‍ കയര്‍ പോലെ കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. ഇതിന്റെ അറ്റം ഇരുവശങ്ങളിലുമായി വിശ്വസ്‌തരായവര്‍ പിടിച്ചിരിക്കും. ഇവരാണ്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡിയെ കനലിലേക്ക്‌ വലിച്ചിടുന്നതും തിരിച്ചെടുക്കുന്നതും.

വിശ്വസ്‌തരെന്നു പറയുന്ന ഇവര്‍ എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും വിശ്വസ്‌തര്‍ തന്നെയായിരിക്കണം. വേഷംകെട്ടുന്ന ആളിനോടു മാത്രമല്ല, അനുഷ്ഠാനത്തോടും കര്‍മ്മത്തോടും വേണം, വിശ്വാസം. കനല്‍ക്കൂനയിലേക്ക്‌ തെയ്യക്കാരനെ ഇടുന്നതിന്റെയും വലിച്ചുകയറ്റുന്നതിന്റെയും ടൈമിംഗ്‌ പ്രധാനമാണ്‌. അതൊന്നു തെറ്റിയാല്‍....
കര്‍മ്മത്തിലൂടെ വേഷക്കാരന്‍ ഈശ്വരന്‍തന്നെയായി മാറുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തില്‍ പിടിച്ചാണ്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡി വേഷംകെട്ടുന്നത്‌. തീയില്‍ വീഴുന്ന ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിന്‌ ആത്‌മാഹുതിയുടെ ഒരു ഭാവം കൂടിയുണ്ട്‌.പയ്യന്നൂരില്‍ തീച്ചാമുണ്‌ഡി വേഷംകെട്ടിയ കൃഷ്‌ണന്‍ മലയന്റെ വീടന്വേഷിച്ച്‌ ഞങ്ങള്‍ ചെല്ലുമ്പോഴാണ്‌ അറിഞ്ഞത്‌, വേഷംകെട്ടിയതിന്റെ മൂന്നാംനാളില്‍ അയാളെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ കൊണ്ടുപോയെന്ന്‌. പിന്നീടാണ്‌ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ആ വിവരം അറിഞ്ഞത്‌. തീച്ചാമുണ്‌ഡിയായി വേഷംകെട്ടുന്ന എല്ലാവരുടെയും പിന്നീടുള്ള ജീവിതം മരുന്നിന്റെയും യാതനയുടെയും ലോകത്താണ്‌!

അത്യുഗ്രമായ ചൂടില്‍ കനലിലേക്ക്‌ ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ വീഴുന്ന ഇവരുടെയെല്ലാം രക്തത്തില്‍ വെളുത്ത രക്താണുക്കളുടെ എണ്ണം തീരെക്കുറവായിരിക്കും. ശരീരത്തിന്റെ പ്രതിരോധശക്തി നഷ്‌ടമായി, ഇവര്‍ നിത്യരോഗങ്ങളുടെ പിടിയിലാകും. ഇതിനു പുറമെ നിരന്തരം ഏല്‍ക്കുന്ന ചൂടു കാരണം ആന്തരാവയവങ്ങള്‍ക്കും സാരമായ കേടുവന്നിരിക്കും.തീച്ചാമുണ്‌ഡി വേഷം കെട്ടുന്നവരുടെ ഭാര്യമാര്‍ മിക്കവരും പതിച്ചികളാണെന്നും (വയറ്റാട്ടികള്‍) അറിഞ്ഞു. കനല്‍ക്കൂനയില്‍ നിന്നു ലഭിക്കുന്നത്‌ പുനര്‍ജ്ജന്മമാണ്‌. പ്രസവാനന്തര ശുശ്രൂഷപോലെ എത്രയോ ദിവസത്തെ പരിചരണത്തിനു ശേഷമാണ്‌ തെയ്യംകെട്ടുന്നയാള്‍ ഒന്നെഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത്‌!

കൃഷ്‌ണന്‍ മലയന്റെ വീട്ടില്‍നിന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ പോയത്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡി വേഷംകെട്ടുന്ന മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിലേക്കാണ്‌. ഇടിഞ്ഞുവീഴാറായ ഒരു കൂരയില്‍ വെറുംനിലത്ത്‌ വിരിച്ചിട്ട കീറപ്പായയില്‍ എല്ലിന്‍കൂടുപോലെ അയാള്‍ കിടക്കുന്നു! വെള്ളമല്ലാതെ ഭക്ഷണമൊന്നും ഉള്ളിലേക്കിറക്കില്ല. ആന്തരാവയവങ്ങള്‍ തകര്‍ന്ന്‌, മരണവാതിലിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ്‌ അയാള്‍. ഇന്നലെകളില്‍ ദൈവത്താറായി ആടിയ, ദൈവംതന്നെയായി മാറിയ മനുഷ്യന്‍! ഓരോ തവണ തീക്കുണ്‌ഡത്തിലേക്കു ചാടുമ്പോഴും തെയ്യക്കോലം ഭ്രാന്തമായി വിളിച്ചുചോദിക്കും, 'മതിയോ മതിയോ' എന്ന്‌. 'പോരാ' എന്ന്‌ വിളിച്ചുപറയും, കാവിന്നധികാരി.
പുരുഷാരങ്ങളുടെ ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കനല്‍ക്കൂമ്പാരത്തിലേക്ക്‌ ദൈവത്തിന്റെ ആവേശമായി തീച്ചാമുണ്‌ഡി വീണ്ടും വീണ്ടും ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. അതു കണ്ട്‌ ആരാധനയുടെ വായ്ത്താരികളുമായി ജനക്കൂട്ടം. ഇപ്പോള്‍ ആ ആരവങ്ങളെവിടെ? പുരുഷാരമെവിടെ? പ്രാണന്‍ കൂടുവിട്ടുപോകാന്‍ ഒരു ശ്വാസത്തിന്റെ നിമിഷം മാത്രം അവശേഷിക്കുന്ന ആ പഴയ തീച്ചാമുണ്‌ഡി വേഷക്കാരനെ നോക്കിനിന്നപ്പോള്‍ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു.

'എന്നെ ധരിച്ചാല്‍ ധരിച്ചവര്‍ക്കും എന്നെ കാണാനും കേള്‍പ്പാനും വന്ന ഏവര്‍ക്കും അവരുടെ കന്നുകാലികള്‍ക്കും പൈതങ്ങള്‍ക്കും നാളെമേലാക്കത്തിന്‌ മേലൈശ്വര്യത്തിനും ഗുണം വരണേ.... ഗുണം' എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെയാണ്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡി അഗ്‌നിയിലേക്കു ചാടുന്നത്‌.

കാണാനും കേള്‍ക്കാനും വന്നവര്‍ക്കും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും കാലികള്‍ക്കും നാള്‍ക്കുനാള്‍ ഗുണം വരാന്‍ അഗ്‌നിസ്‌നാനം ചെയ്‌ത ഒരുമനുഷ്യനാണ്‌ നരകിച്ചു മരിക്കാന്‍ കിടക്കുന്നത്‌! വിശ്വാസങ്ങളും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം എന്നെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
അവനവനിലേക്കു മാത്രം ചുരുങ്ങുന്ന ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തില്‍ ഇവരെ ആരോര്‍മ്മിക്കാന്‍? സ്വന്തം സ്വത്വത്തില്‍ നിന്ന്‌ ദൈവത്തിന്റെ സ്വത്വത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര. ഒടുവില്‍ ആരുടെയും തുണയില്ലാതെ ദാരുണമായ അവസാനയാത്ര....

അവിടെനിന്നു മടങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ മുഴങ്ങിയത്‌ തീച്ചാമുണ്‌ഡിയുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനയായിരുന്നു: "സകല ലോകത്തിനും ഗുണം വരണേ ഗുണം...."

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി ഓണ്‍ലൈന്‍

വെള്ളിയാഴ്‌ച, നവംബർ 25, 2005

ഗ്രഹദോഷ പരിഹാരങ്ങൾ

ഗ്രഹദോഷ പരിഹാരങ്ങൾ

മതമേതായാലും സർവ്വേശ്വരൻ എല്ലാപേർക്കും ഒന്നുതന്നെയാണ്‌. ഈശ്വരനോടുള്ള ശുഭാപ്‌തി വിശ്വാസത്തോടെയുള്ള പ്രാർഥനയുണ്ടെങ്കിൽ എവിടെയും ഉന്നത വിജയം നേടാൻ കഴിയും. "ഒരു കടുകു മണിയോളം വിശ്വാസം നിനക്കുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു മലപോലും മാറി പോകുമെന്നു ബൈബിളിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്‌." വിശ്വാസമാണ്‌ പരമപ്രധാനം. വിശ്വാസത്തോടെ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ ഫലിക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. ലോകാസമസ്‌താ സുഖിനോ ഭവന്തു-ലോകത്തിലുള്ളവരെല്ലാം സുഖിമാന്മാരായി ഭവിക്കട്ടെ.

സൂര്യദശ - സൂര്യദശയുടെ അപഹാരകാലത്ത്‌ ശിവനെ ഭജിക്കുന്നത്‌ ഉത്തമം. ദിവസവും നമഃശിവായ എന്ന മന്ത്രം 108 പ്രാവശ്യം ജപിക്കുക. (ഓംനമഃശിവായ എന്നു ജപിക്കരുത്‌. അത്‌ ആറക്ഷരമാകയാൽ രോഗാവസ്ഥയായിരിക്കും ഫലം)

ചന്ദ്രദശ- ചന്ദ്രദശയുടെ അപഹാരകാലത്ത്‌ ദുർഗ്ഗാദേവീക്ഷേത്രദർശനവും ഭജനവും ഗുണം. (ചൊവ്വ-വെള്ളി ദിവസങ്ങളിൽ)

ചൊവ്വാദശ- ചൊവ്വയുടെ അപഹാരകാലത്ത്‌ ചൊവ്വാഴ്ച ദിവസം സുബ്രഹ്മണ്യക്ഷേത്രദർശനം നടത്തുക.

രാഹൂർ - രാഹൂർദോഷ പരിഹാരത്തിന്‌ (രാഹൂർദശയിൽ) സർപ്പപ്പാട്ട്‌, ആയില്യപൂജ തുടങ്ങിയവയും ആഴ്ചയിൽ ഒരു ദിവസം രാഹൂർകാലത്ത്‌ നാരങ്ങാവിളക്ക്‌ വീട്ടിൽ കത്തിച്ച്‌ നാമാവലികൾ ഉരുവിടുക (രാഹൂർസമയം എല്ലാ ദിവസവും 1ഝ മണിക്കൂർ)

വ്യാഴദശ- വ്യാഴദശ അപഹാരകാലത്ത്‌ ദോഷഫലങ്ങൾ മാറിക്കിട്ടാൻ വിഷ്ണുക്ഷേത്രദർശനം നടത്തുക

ശനിദശ- ശനിദോഷപരിഹാരത്തിന്‌ ശാസ്‌താവിന്‌ നീരാജ്ഞനവും, ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ ശനിയാഴ്ച ദിവസം ജലധാരയും നടത്തുക. ശനിവാഹനമായ കാക്കയ്ക്ക്‌ ആഹാരം കൊടുക്കുക.

ബുധദശ- ബുധദോഷ പരിഹാരത്തിന്‌ ഗണപതിയെയും ശ്രീകൃഷ്ണഭഗവാനെയും പൂജിക്കുന്നത്‌ ഉത്തമം.

കേതുദശ- കേതുദശയുടെ ദോഷപരിഹാരത്തിനായി ചാമുണ്ഡിഭജനം നടത്തുക (ചൊവ്വ-വെള്ളി)

ശുക്രദശ- ശുക്രദശയുടെ ദോഷപരിഹാരത്തിനായി മഹാലക്ഷ്മീപൂജ നടത്തുകയും ദേവീക്ഷേത്രദർശനം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നതും ഉത്തമം.

ക്രിസ്‌ത്യാനികൾ ഇവയുടെ ദോഷപരിഹാരത്തിനായി 9 മെഴുകുതിരി (1-വലുതായിരിക്കണം) കത്തിച്ച്‌ അവരുടെ ആരാധനാക്രമമനുസരിച്ച്‌ പ്രാർത്ഥിക്കുക. (ശനിയാഴ്ച ദിവസം)

മുസ്ലീങ്ങൾ കൃത്യതയോടെയുള്ള നിസ്കാരവും, ഖുർ-ആൻ പാരായണവും നടത്തുക. നിസ്കാരത്തെ (സുഭി, ളുഹർ, അസ്സർ, മഗ്രിബ്ബ്‌, ഇശാഅ്‌) ചെയ്യുക. നിസ്ക്കാരത്തെ കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നവൻ എവിടെയും വിജയിക്കും. കൂടാതെ പള്ളികളിൽ ആരാധനയിൽ മുഴുകിയുള്ള വ്രതവും ഉത്തമം.

കടപ്പാട്: മനോരമാ ഓൺലൈൻ

മലയാളവും കേരള സർക്കാരുകളും

മലയാളവും കേരള സർക്കാരുകളും
പന്മന രാമചന്ദ്രൻ നായർ


1956 നവംബർ ഒന്നാം തീയതി ഏകകേരളം പിറന്നപ്പോൾ കേരളീയർ ആകമാനം എത്രയേറെ ആഹ്‌ളാദത്തിമിർപ്പോടെയാണതു കൊണ്ടാടിയത്‌! ഞാൻ അന്ന്‌ തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി കോളജിൽ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്‌. തലസ്ഥാനത്തെ ആഘോഷത്തിന്റെ ഭാഗമായി രാത്രി ഒന്നും രണ്ടും മണി വരെ നീണ്ട കലാപരിപാടിയാണ്‌ രണ്ടുദിവസം ചെന്തിട്ട ചിത്രാ തിയേറ്ററിൽ നടന്നത്‌. തിരുവനന്തപുരത്തെ കലാകാരന്മാരും സാംസ്കാരിക നായകരും വിദ്യാർത്ഥികളുമെല്ലാം അതിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു. ഇതേ നവോന്മേഷം മറ്റു നഗരങ്ങളിലും നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലുമെല്ലാം നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഭാഷാസംസ്ഥാന രൂപവത്കരണത്തോടെ ഭാഷാപരമായും സാംസ്കാരികമായും വൻപിച്ച വികാസത്തിന്റെ നൂതനയുഗം പിറന്നിരിക്കുകയാണെന്ന്‌ കേരളീയർ സങ്കല്‌പിച്ചു.

ഈ സങ്കല്‌പം ഒട്ടെങ്കിലും സഫലമായോ? 'ഇല്ല' എന്നേ ഉത്തരമുള്ളൂ. കേരളത്തിൽ മലയാളഭാഷ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിന്ദയും അവഗണനയും, പരിതാപകരമാണ്‌. ഈ അവസ്ഥയുടെ മൂലകാരണം കേരള സർക്കാരുകൾ പുലർത്തിയ കടുത്ത മാതൃഭാഷാവഗണനയും, സർക്കാരിനെ വേണ്ടുംവഴിക്കു നയിക്കാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥരായ ജനപ്രതിനിധികളുടെയും മാദ്ധ്യമങ്ങളുടെയും സംസ്കാരനായകരുടെയും അക്ഷന്തവ്യമായ ഉത്തരവാദിത്വരാഹിത്യവുമാണ്‌. ഉത്തമകേരളീയ പൌരരെ വാർത്തെടുക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു, മുൻപത്തെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതി. സമുത്കൃഷ്‌ടമായ ഒരു സമഗ്ര വിദ്യാഭ്യാസപദ്ധതിയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ഭാഗമാണ്‌, പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന്‌ അന്നത്തെ ഭരണകർത്താക്കൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഇന്നോ? വ്യാജമദ്യവ്യാപാരികളെയും കള്ളക്കടത്തുകാരെയും പോലെ പെട്ടെന്നു കള്ളപ്പണക്കാരാകാൻ പരക്കം പായുന്ന വിദ്യാഭ്യാസക്കച്ചവടക്കാരുടെ സർവതന്ത്ര സ്വതന്ത്ര വിഹാരമേഖലയാക്കി പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയെ കൈയൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, കേരള സർക്കാരുകൾ.

പ്രൈമറി ക്‌ളാസിലെന്നല്ല, വിദ്യാഭ്യാസകാലത്ത്‌ ഒരിടത്തും മാതൃഭാഷയിലെ ഒരക്ഷരം പോലും എഴുതാനറിയണമെന്നില്ലാത്ത ഒരേ ഒരു ഭാരതീയ സംസ്ഥാനമാണ്‌ കേരളം. ഇവിടെ ഏതുദ്യോഗം നേടുന്നതിനും മാതൃഭാഷ അറിയായ്ക തടസ്സമേ അല്ല. എന്നാൽ, കേരളീയർക്ക്‌ കന്യാകുമാരി ജില്ലയിൽ ജോലി കിട്ടിയാൽ, അതു സ്ഥിരപ്പെടണമെങ്കിൽ അവിടത്തെ പത്താംതരത്തിന്റെ നിലവാരത്തിലുള്ള തമിഴ്പ്പരീക്ഷ ജയിച്ചിരിക്കണം.

കേരളം പിറന്നിട്ട്‌ അൻപതാം വർഷമായെങ്കിലും ഇവിടെ മാതൃഭാഷാ ബഹിഷ്കരണകേന്ദ്രങ്ങളായ പ്രീ-പ്രൈമറി, പ്രൈമറി വിദ്യാലയങ്ങൾ പെരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു! പണ്ടത്തെ പാഠപുസ്തകങ്ങളിലൂടെ ഇവിടത്തെ മുല്ലപ്പൂവും പിച്ചിപ്പൂവും ആമ്പലും താമരയും ചെമ്പരത്തിയുമൊക്കെ, ഈണത്തിൽ പാടി ഓമനിക്കാൻ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർക്കു നിത്യപരിചിതങ്ങളായ തോടും പുഴയും പക്ഷികളും മൃഗങ്ങളുമൊക്കെയുള്ള പാട്ടുകളിലും കഥകളിലുമെല്ലാം ശിശുമനസ്സുകൾ ലയിച്ചു ചേർന്നിരുന്നു.

പ്രകൃതിസ്‌നേഹം, കുടുംബസ്‌നേഹം, സഹജീവിസ്‌നേഹം, ദേശാഭിമാനം, പാരമ്പര്യാഭിമാനം, സത്യസന്‌ധത, ത്യാഗശീലം ഇവയൊക്കെ വളർത്തുന്നവയായിരുന്നു അന്നത്തെ പാഠങ്ങളെല്ലാം. ഇപ്പോൾ പകരം കിട്ടിയിരിക്കുന്നതോ? കുഞ്ഞുങ്ങളോ അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാരോ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പൂക്കളെപ്പറ്റിയും പഴങ്ങളെപ്പറ്റിയുമൊക്കെയുള്ള ചില ആംഗലപ്പാട്ടുകളും കഥകളും! കേരള ജീവിതാന്തരീക്ഷവും സംസ്കാരവുമായി ഒരു ബന്‌ധവുമില്ലാത്ത ഈവക വിദേശസൃഷ്‌ടികൾ വായിക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കോ അച്ഛനമ്മമാർക്കോ ആഹ്‌ളാദകരമായ എന്തെങ്കിലും ഒരനുഭൂതി ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, മിഥ്യാഭിമാനവിജൃംഭണമല്ലാതെ? ചുരുക്കത്തിൽ, നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തനിമയോട്‌ ഒരു കൂറും തോന്നാത്തമട്ടിൽ കുഞ്ഞുങ്ങളെ മാനസികമായി ബഹുദൂരം ആട്ടിയകറ്റുന്ന നിഷേധാത്‌മക പരിപാടിയുടെ വിളയാട്ടമത്രേ ഇംഗ്ലീഷ്‌ മീഡിയം നഴ്‌സറി, പ്രൈമറി ക്‌ളാസുകളിൽ വിജയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌.

കടപ്പാട്‌ : കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

തിങ്കളാഴ്‌ച, നവംബർ 21, 2005

തലയോട്ടിയുടെ മായുന്നചിരി

തലയോട്ടിയുടെ മായുന്നചിരി
എസ്‌. ഭാസുരചന്ദ്രന്‍

ഉയരങ്ങളിലേക്കു മാത്രം യാത്ര ചെയ്‌ത കെ.ആര്‍. നാരായണന്റെ അന്ത്യയാത്ര കാണാന്‍വേണ്ടിയാണ്‌ അന്ന്‌ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്‌ ആ ന്യൂസ്ചാനല്‍ തുറന്നത്‌. പകരം കണ്ടത്‌ ആനന്ദിനെയും മുകുന്ദനെയും മറ്റു ചിലരെയും. ഏതോ പൂന്തോപ്പില്‍ ഒരു സാഹിത്യചര്‍ച്ച. അന്തരിച്ച വി.കെ.മാധവന്‍കുട്ടിയും ഉണ്ട്‌- സംഭവം പുനഃസംപ്രേഷണമാവണം. സക്കറിയയും സേതുവും സച്ചിദാനന്ദനുമുണ്ട്‌. പോഷ്‌ കസേരകളില്‍ എല്ലാവരും കോട്ടും സ്യൂട്ടുമൊക്കെയിട്ട്‌ ധ്വരമട്ടില്‍. ബാങ്ക്‌മേധാവികള്‍ ഡിസ്കഷന്‌ ഇരിക്കുംപോലെ. വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. തകഴിയുടെ കിഴക്കന്‍ തോര്‍ത്തിന്റെയും ബഷീറിന്റെ ബെയര്‍ ബോഡിയുടെയും കാലം കഴിഞ്ഞു. കലാകാരന്റെ ജോണ്‍ എബ്രഹാം ബ്രാന്‍ഡ്‌ മുഷിഞ്ഞുനാറിയ വേഷമൊക്കെ ക്രിസ്‌തുവിനു മുമ്പുള്ള കാലത്തില്‍ പോയി ഒളിച്ചുകഴിഞ്ഞു. അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന എ. അയ്യപ്പന്‍ കാലംചെയ്‌ത ബാല്യത്തില്‍ ഗ്രാമരാത്രിയില്‍ കേട്ട മുത്തശ്ശിക്കഥയിലെ കഥാപാത്രം മാത്രമാണിനി.

അവര്‍ സാഹിത്യം സംസാരിക്കുന്നു, ആഗോള മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ ഭാഷയില്‍. നമ്മുടെ കൃതികള്‍ ഇംഗ്ലീഷിലായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അവര്‍ എങ്ങനെയാണത്‌ സ്വീകരിക്കുന്നത്‌ എന്നൊക്കെയായിരുന്നു ചര്‍ച്ച. മലയാളപുസ്‌തകം ഇംഗ്‌ളീഷ്‌ വടിവിലാകുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന വമ്പിച്ച സാദ്ധ്യതകളെപ്പറ്റിയുള്ള നിനവും കിനാവും എത്ര അടക്കിവച്ചിട്ടും അടങ്ങാതെ, പക്ഷേ, സാഹിത്യമൂല്യവിചാരത്തിന്റെ വസ്‌ത്രാലങ്കാരത്തോടെ പുറത്തുചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മള്‍ നമ്മുടെ ഒരു പുസ്‌തകത്തെ കാണുംപോലൊന്നുമല്ല ഇംഗ്‌ളീഷില്‍ വരുമ്പോള്‍ സായിപ്പ്‌ അതേ പുസ്തകത്തെ കാണുന്നത്‌. അതിന്റെ വ്യത്യസ്തതലങ്ങള്‍, നമ്മള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍, ചര്‍ച്ചയില്‍ കേട്ട അതേ വാക്കുകളിലൂടെയല്ലാതെ തുടരട്ടെ. ആഗോള വായനക്കാരെ നമുക്ക്‌ എങ്ങനെ പിടിക്കാം? അതു കഴിഞ്ഞ്‌ എങ്ങനെ വിടാതെ നോക്കാം? ശരിയാണ്‌, ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഈ വെര്‍ണാക്കുലര്‍ ലാംഗ്വേജൊക്കെ വലിയ പരിമിതിയാണ്‌. ഞാനൊക്കെ വാസ്തവത്തില്‍ ലണ്ടനിലോ ന്യൂയോര്‍ക്കിലോ പാരീസിലോ ജനിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഫസ്റ്റ്‌ ഇംപ്രഷന്‍, 1000 കോപ്പി എന്നൊക്കെ അച്ചടിച്ചുവിടുന്നത്‌ എന്തൊരു ദാരിദ്യ്‌രവാസമാണ്‌! മലയാളഭാഷ ഇന്നും ശൈശവദശയിലാണെന്ന്‌ 'ഒരിടത്ത്‌' ഇരുന്ന്‌ ഗവേഷണം നടത്തിയ സക്കറിയ കണ്ടുപിടിച്ചു. 'മനുഷ്യഭാഗധേയം' എന്ന മാരകമായ പദപ്രയോഗം ഇറക്കി സേതു ചര്‍ച്ചയെ വില്‍പനക്കൌണ്ടറില്‍നിന്ന്‌ കോണ്‍ഫറന്‍സ്‌ ഹാളിലേക്ക്‌ പിടിച്ചുവലിക്കാന്‍ പഴുതേ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എനിഹൌ, കൊള്ളാം! നാളത്തെ മലയാള സാഹിത്യകാരന്‍ ഒരു മുഴുവന്‍സമയസ്വപ്‌നജീവിയായിക്കൊണ്ട്‌ ഭാര്യയെയും മക്കളെയും പട്ടിണിക്കിടില്ല എന്ന്‌ ഒരുവിധം ഉറപ്പായി. അത്താഴത്തിന്‌ കപ്പയും മത്തിമീനുമാണെങ്കില്‍പ്പോലും അത്‌ നക്ഷത്രഹോട്ടലില്‍നിന്നു വരുത്തിക്കാന്‍ അയാള്‍ക്കു സാധിച്ചേക്കും.

അങ്ങനെനീങ്ങവേയാണ്‌ ഒന്നു ശ്രദ്ധിച്ചത്‌. ആനന്ദ്‌ അനതിവിദൂരതയിലെ ആ എത്രയും നേര്‍ത്ത ചുണ്ടുകളുമായി ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഇരിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ മിണ്ടിയപ്പോഴോ, അത്രയുംനേരത്തെ ചര്‍ച്ചയെ തൂക്കിയെടുത്ത്‌ വെട്ടിത്തിളച്ച എണ്ണയിലേക്കിടുകയും ചെയ്തു. ഇതുവരെ നടന്ന ചര്‍ച്ചയില്‍ ഞാന്‍ "ഒട്ടും കംഫര്‍ട്ടബിളല്ല" എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടു തുടങ്ങിയ ആനന്ദ്‌ ഇവിടെ ഈ പ്രകടിപ്പിച്ച ഉത്കണ്ഠകളുമായൊന്നും എനിക്ക്‌ (ആത്‌മാഭിമാനമുള്ള ഒരെഴുത്തുകാരനും) എഴുതാനായി ഇരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന്‌ അതീവ സൌമ്യമായി കൊന്നുതള്ളി. അങ്ങനെയൊന്നും ആലോചിക്കാനേ സാധിക്കില്ലെനിക്ക്‌. എനിക്ക്‌ ചിലത്‌ തോന്നുന്നു, അതങ്ങോട്ടെഴുതുന്നു - അത്രതന്നെ! ആനന്ദിന്റെ വാക്കുകളില്‍ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഭാഷകളിലെയും ആദികാവ്യങ്ങള്‍ ചിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. ക്യാമറ ഒന്നു ക്‌ളോസപ്പിലേക്കു പോയി. എനിക്കു തോന്നി, ഫ്രെയിം വീണ്ടും വിസ്താരപൂര്‍ണ്ണമാകുമ്പോള്‍ മറ്റേ കസേരകളില്‍ അസ്ഥികൂടങ്ങളായിരിക്കും ഇരിക്കുന്നതെന്ന്‌.

നിറുത്തിയില്ല ആനന്ദ്‌. മലയാളി ജീവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഭയങ്കര പരിമിതികളിലേക്ക്‌ ആള്‍ക്കൂട്ടക്കാരന്‍ ശാന്തനായി കടന്നു. മഹായുദ്ധങ്ങളും വന്‍കലാപങ്ങളുമൊന്നും കേരളീയര്‍ നേരിട്ടനുഭവിച്ചിട്ടേയില്ല. ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നമുക്ക്‌ വമ്പിച്ച ചരിത്രാനുഭവങ്ങളില്ല. ശരിയാണ്‌. ഷോക്കേസില്‍ വയ്ക്കാന്‍ ഒരു ചെറുകിട സുനാമിയോ തൊണ്ണൂറ്റൊമ്പതിലെ വെള്ളപ്പൊക്കമോ ഒഴിച്ചാല്‍ നമുക്ക്‌ പ്രകൃതിയുടെ തീവ്രാനുഭവങ്ങളുമില്ല. ആനന്ദിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ കുറേക്കൂടി ഉള്‍വലിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അതില്‍ മുഴുവന്‍ മലയാളികളെയും അസ്ഥികൂടങ്ങളാക്കുന്ന എന്തോ ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ തപ്പിനോക്കി. എല്ലില്‍ നേരിട്ടുതൊടുന്നു!

ആനന്ദ്‌ പറഞ്ഞതില്‍ കാര്യമില്ലേ? തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ട്‌. പക്ഷേ അതില്‍ മറ്റൊരുകാര്യം കൂടിയുള്ളതും നാം കാണണം. നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവികള്‍, ഒരു പ്രായവും അല്‍പസ്വല്‍പം ദൂരയാത്രകളും ഒക്കെ കഴിഞ്ഞാല്‍, സ്ഥിരമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരു മലയാളി പുച്ഛം ഉണ്ട്‌. 'പുഞ്ജം' എന്ന്‌ തെറ്റിച്ച്‌ ഉച്ചരിച്ചാലേ അതിന്റെ ശരിയായ മൂഡ്‌ കിട്ടുകയുള്ളൂ. മലയാളി, മലയാളി, മലയാളി എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ സക്കറിയയും മറ്റുംഎഴുതുന്നത്‌ വായിച്ചിട്ടില്ലേ? പറയുന്നതുകേട്ടാല്‍ തോന്നും ഇവരൊക്കെ ആസാമില്‍നിന്ന്‌ വന്നവരാണെന്ന്‌ പിന്നെന്തു വിശേഷം? അവിടെ ചിറാപ്പുഞ്ചിയില്‍ മഴയൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ?

ആനന്ദ്‌ സ്കോര്‍ ചെയ്തു നിറുത്തിയിടത്തുനിന്ന്‌ തപ്പിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ്‌ മുകുന്ദന്‍ എന്ന എല്ലിന്‍കൂട്‌ സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി. "ഞാനൊരു പാവം" എന്ന നിതാന്തമായ ആടിപ്പിക്കല്‍മട്ടിന്‌ ഒരു മാറ്റവും വരുത്താതെതന്നെ ചുരുക്കം വാക്കുകള്‍കൊണ്ട്‌, ആനന്ദ്‌ ഇറക്കിവച്ച ചരിത്രത്തിനോളം വിപുലമായ മലയാളിനിന്ദയെ മുകുന്ദന്‍ തവിടുപൊടിയാക്കിയ ആ കാഴ്ച ഒന്നു കാണേണ്ടതുതന്നെയായിരുന്നു. ചരിത്രവിസ്‌തൃതമായ അനുഭവങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍, ദേശീയമായ ആഘാതങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ മലയാളി പാവപ്പെട്ടവനായിരിക്കാം - പക്ഷേ, ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയില്‍ ഇവിടെ ഓരോ മലയാളിയും അനുഭവിച്ചുതീര്‍ക്കുന്ന ജീവിതം അതിഭയങ്കരമാണെന്നു മുകുന്ദന്‍ വ്യംഗ്യപ്പെടുത്തി. സ്വകാര്യതലത്തില്‍ അവന്‍ ഓരോ ദിവസവും നിരവധി യുദ്ധങ്ങളിലൂടെയാണ്‌ കടന്നുപോകുന്നതെന്നു സൂചിപ്പിച്ചു. അവന്റെ മുഖത്തെ ഓരോ സെന്റിമീറ്ററില്‍നിന്നും അതിന്റെ വ്യാകുലത തൊട്ടെടുക്കാമെന്ന്‌ പറഞ്ഞു.

ശരിയാണ്‌ ചരിത്ര പാഠപുസ്തകങ്ങളിലേക്ക്‌ വരാത്ത, പത്രങ്ങളില്‍ വലിയ ശീര്‍ഷകമോ തുണ്ടുവാര്‍ത്തകള്‍ പോലുമോ ആവാത്ത, ഒരു ചരിത്രം ലോകത്തെവിടെയും മനുഷ്യന്‍ അനുഭവിച്ചുതീര്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. സത്യത്തില്‍ അതാണ്‌ മനുഷ്യന്റെ സൂക്ഷ്മചരിത്രം. മനസ്സിന്റെ ചരിത്രം. എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ആനന്ദ്‌ ഇനിയും അതിലൊന്നും തൊട്ടിട്ടില്ല. ഇനി സമയവുമില്ല-അടുത്ത ജന്മത്തില്‍ നോക്കാം. സമുദ്രങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും ഭൂകമ്പങ്ങളും മരുഭൂമികളും അനുകരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌ മനസ്സിനെയാണ്‌. തോല്‍ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുകുന്ദന്റെ വാക്കുകള്‍ ആ തോല്‍വിയെക്കുറിച്ചല്ല. ആ ഭാഗത്തേക്കേ മുകുന്ദന്‍ പോകുന്നില്ല. പക്ഷേ കേരളീയന്‍ എന്ന ദയനീയജീവിക്കു മുന്നില്‍ ഈ എഴുത്തുകാരന്‍ വാരിയെറിഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ തറയില്‍ വീഴുമ്പോള്‍ കര്‍പ്പൂരദീപങ്ങളായി മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പ്രിയ മുകുന്ദന്‍, നന്ദി.ഫ്രെയിം വൈഡ്‌ ചെയ്യുമ്പോള്‍ മറ്റു കസേരകളില്‍ പുക മാത്രമായിരിക്കുമെന്ന്‌ എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. അതു കാണാന്‍ കരുത്തില്ലാതെ ഞാന്‍ ടി.വി. ഓഫാക്കി.കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ്‌ വീണ്ടും അത്‌ ഓണാക്കിയപ്പോള്‍ വിലാപയാത്ര ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കടപ്പാട്:കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

തിങ്കളാഴ്‌ച, നവംബർ 14, 2005

"എന്നെ നിങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ...!"

"എന്നെ നിങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ...!"
ആര്‍. മോഹന്‍ദാസ്‌, ചിറയിന്‍കീഴ്‌

നാടകാചാര്യന്‍
എന്‍. എന്‍. പിള്ള അന്തരിച്ചിട്ട്‌ ഇന്ന്‌ പത്തുവര്‍ഷം തികയുന്നു

കുറേക്കാലങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ്‌ ഒരു നാടക സെമിനാറില്‍ വച്ച്‌ നാടകത്തെക്കുറിച്ച്‌ അപാരപാണ്‌ഡിത്യമുള്ള (പാശ്ചാത്യനാടകങ്ങളില്‍) ഒരു വ്യക്തിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. പുരുഷനല്ല. സ്‌ത്രീയാണ്‌. ഒരു നാടകഗവേഷക. ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ നാടകങ്ങളാണ്‌ ഗവേഷണവിഷയം. ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ നാടായ ചിറയിന്‍കീഴാണ്‌ എന്റെയും നാടെന്നറിഞ്ഞ്‌ ഇങ്ങോട്ട്‌ പരിചയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്‌. കുറേ കാര്യങ്ങള്‍ അറിയണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്‌, കുടുംബം, ലിറ്റില്‍ തിയേറ്റര്‍ മൂവ്‌മെന്റ്‌ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍. എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വിവരിച്ചു. കൂട്ടത്തില്‍ എന്‍. എന്‍. പിള്ളയെപ്പോലുള്ളവരുടെ നാടകങ്ങള്‍ ഗവേഷണവിഷയമാക്കാതെ ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ നാടകങ്ങള്‍ എന്താണ്‌ തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന ഒരു 'കുസൃതി' ചോദ്യവും ചോദിച്ചു. ഗവേഷകയുടെ പാണ്‌ഡിത്യം (മലയാളനാടകങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌) വിളംബരംചെയ്യുന്ന നല്ലൊരു മറുപടിയാണ്‌ കിട്ടിയത്‌.

"ഉത്സവപ്പറമ്പിനുവേണ്ടി പച്ചത്തെറി എഴുതുന്ന ഒരു നാടകക്കാരനെക്കുറിച്ച്‌ എന്തിന്‌ ഗവേഷണം നടത്തണം?"
"എന്നെ നിങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ?" എന്ന ഡയലോഗിന്റെ പ്രസക്തി അപ്പോഴാണെനിക്ക്‌ ബോദ്ധ്യമായത്‌.
ചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിര്‍ബന്‌ധത്തിനു വഴങ്ങി അപൂര്‍വ്വം ചില ഉത്സവവേദികളില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതല്ലാതെ ഉത്സവപ്പറമ്പില്‍ നാടകം കളിക്കാത്ത ആളായിരുന്നു എന്‍.എന്‍. പിള്ള എന്ന കാര്യം ഗവേഷകയെപോലെതന്നെ പല നാടക പണ്‌ഡിതന്മാര്‍ക്കും അറിയില്ലല്ലോ! അവര്‍ക്ക്‌ ആകെ അറിയാവുന്നത്‌ 'കാപാലിക' നാടകവും അതിലുണ്ടെന്ന്‌ പറയപ്പെടുന്ന കുറേ തെറിയും. ഒരുപക്ഷേ, ഈ നാടകം ഇവരൊക്കെ കാണാനിടയായതുതന്നെ തെറിയുണ്ട്‌ എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌, കേട്ടുരസിച്ചുകളയാമെന്ന്‌ കരുതിയുമാവാം.

ആട്ടെ - തെറി എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന്‌ 'ചാപ്പ' കുത്താന്‍വേണ്ടി എന്തു വേണ്ടാതീനമാണ്‌ എന്‍.എന്‍.പിള്ള പറഞ്ഞത്‌!
"അച്ചനെപട്ടം കെട്ടിച്ചതും എന്റെ അരക്കെട്ടഴിച്ചതും ഒരേ സമൂഹമാണച്ചോ" എന്ന്‌ കാപാലികയിലെ റോസമ്മ എന്ന കഥാപാത്രത്തെക്കൊണ്ട്‌ പറയിച്ചതോ! അതോ തുടര്‍ന്ന്‌ റോസമ്മ പറഞ്ഞ ഇനി പറയുന്ന വാക്യങ്ങളോ! "എന്നെ കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ പഠിപ്പിച്ച ക്‌ളാസ്സ്‌ ടീച്ചര്‍ എനിക്ക്‌ ധര്‍മ്മോപദേശം തന്നത്‌ എന്റെ തുടയില്‍ തലോടികൊണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ സംഗീതം പഠിപ്പിച്ച ഗുരുനാഥന്‍ ജതിവിന്യാസം ഉറപ്പിച്ചത്‌ യൌവ്വനം ഉരുണ്ടുകൂടിത്തുടങ്ങിയ എന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ താളംപിടിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സമ്മതോം വിളിച്ചുചൊല്ലലും കഴിഞ്ഞ എന്റെ ആദ്യത്തെ മണവാളന്‍ എന്നെ ബലാല്‍സംഗം ചെയ്തിട്ട്‌ കടന്നുകളയുകയായിരുന്നു". ഈ വാചകങ്ങളിലെ തെറി കണ്ടെത്താന്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഗവേഷണം നടത്തുന്നവര്‍ ഒരല്‌പം ഭൂതകാലത്തിലേക്ക്‌ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കണം. എന്നിട്ട്‌ 1905 വര്‍ഷങ്ങളിലെ ചരിത്രത്തില്‍ ഒരു ഗവേഷണം നടത്തണം. അപ്പോള്‍ തൃപ്പൂണിത്തുറയ്ക്കടുത്ത്‌ ആറങ്ങാട്ടുകര കാവിലെ ശാന്തിക്കാരന്‍ നാരായണന്‍ എന്നയാളിന്റെ മകള്‍ സാവിത്രി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ രൂപം തെളിഞ്ഞുവരും. ഇപ്പോള്‍ ചരിത്രത്തില്‍നിന്ന്‌ വഴുതിമാറി കെട്ടുകഥകളിലൂടെ ഒരു 'മിത്ത്‌' ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന താത്രി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിയുടെ രൂപം. സംശയിക്കണ്ട. സ്‌മാര്‍ത്തവിചാരം ചെയ്യപ്പെട്ട്‌ ഭ്രഷ്‌ട്‌ കല്‌പിക്കപ്പെട്ട കുറിയേടത്തു താത്രി എന്ന പെണ്‍കുട്ടിതന്നെ. സ്‌മാര്‍ത്തവിചാരത്തില്‍ താനുമായി ശാരീരികബന്‌ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ട 64 പേരുകള്‍ പറഞ്ഞശേഷം 65-ാ‍മത്തെ പേരു പറയാതെ കൈവിരലിലെ മോതിരം ഊരിക്കാട്ടി ദാസി മുഖേന "ഈ പേരും പറയണമോ" എന്ന്‌ താത്രി ചോദിച്ചപ്പോള്‍

"സ്‌മാര്‍ത്തനും മീമാംസകരും ഒന്നടങ്കം പരിഭ്രാന്തരായി 'മതി - മതി' എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ സ്‌മാര്‍ത്തവിചാരം അവസാനിപ്പിച്ചു എന്ന്‌ ചരിത്രം. മോതിരം രാജാവിന്റെ മുദ്രപതിച്ചതായിരുന്നത്രേ!
താത്രി വെളിപ്പെടുത്തിയ 64 പേരുകാരില്‍ നാലുപേരെയെങ്കിലും ഗവേഷകര്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്‌ നന്നായിരിക്കും. പ്രായപൂര്‍ത്തിയാകും മുന്‍പ്‌ 11-ാ‍ം വയസ്സില്‍ താത്രിയെ ആദ്യമായി പീഡിപ്പിച്ച 50 വയസ്സുകാരന്‍ നമ്പ്യത്താന്‍ നമ്പൂതിരി, ഒരിക്കല്‍ സംഭവിച്ചകാര്യം പുറത്തുപറയുമെന്ന്‌ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി ഇംഗിതം സാധിച്ച, പാട്ട്‌ പഠിപ്പിച്ച ഗുരുനാഥന്‍ നമ്പീശന്‍, നമ്പ്യത്താനും നമ്പീശനും ആകാമെങ്കില്‍ എനിക്കുമാകാമെന്ന്‌ കരുതിയ കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍ മാധവന്‍, നാലാമത്തെയാള്‍ ദൈവത്തിന്‌ തുല്യം കണ്ടിരുന്ന സ്വന്തം പിതാവ്‌. ഇവരാണാനാലുപേര്‍.

ഗവേഷണം പൂര്‍ത്തിയാക്കുമ്പോള്‍ ഗവേഷകര്‍ക്ക്‌ ഒരുകാര്യം ബോദ്ധ്യപ്പെടും. ചരിത്രത്തിലെ കുറിയേടത്ത്‌ താത്രി എന്ന സാവിത്രി തന്നെയാണ്‌ കാപാലികയിലെ റോസമ്മ എന്ന കാര്യം. നമ്പ്യത്താന്‍ നമ്പൂതിരി കളാസ്സ്‌ ടീച്ചറായും സംഗീതം പഠിപ്പിച്ച അദ്ധ്യാപകന്‍ അതേ കഥാപാത്രമായും കളിക്കൂട്ടുകാരനായ മാധവന്‍ മണവാളനായി മാറുന്നതും കാണാന്‍ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമുണ്ടാവില്ല. താത്രിയുടെ പിതാവിനെ കാപാലികയില്‍ കഥാപാത്രമാക്കാതിരുന്നത്‌ ജനത്തിന്റെ പള്‍സ്‌ എന്‍. എന്‍. പിള്ളയ്ക്ക്‌ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കണം.
താത്രിക്കുട്ടി അക്കാലത്ത്‌ നിലനിന്നിരുന്ന പുരുഷമേധാവിത്വത്തിന്റെ ലൈംഗിക അരാജകത്വത്തിനെതിരെ അതേ ആയുധംകൊണ്ട്‌ ബോധപൂര്‍വം സമരം ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്നാണ്‌ പില്‍ക്കാത്ത്‌ വി.ടി. രേഖപ്പെടുത്തിയത്‌. കാപാലികയിലെ റോസമ്മയാകട്ടെ സമൂഹമനഃസാക്ഷിയെ പരസ്യവിചാരണയ്ക്ക്‌ വിധേയമാക്കുകയായിരുന്നു.

ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ 'മൂധേവിതെയ്യം' എന്ന നാടകത്തിലെ ചീതപ്പെണ്ണിനുമുണ്ട്‌ ഒരു 'ധാത്രി ടച്ച്‌'. പക്ഷേ, നാടകാന്ത്യത്തില്‍ ചീതയെ നാട്‌ വണങ്ങുന്ന ഒരു തെയ്യമാക്കി മാറ്റുകയാണ്‌ നാടകകൃത്ത്‌ ചെയ്തത്‌ എന്നതുകൊണ്ട്‌ നാടക പണ്‌ഡിതന്മാരാരും തന്നെ ജി. ശങ്കരപ്പിള്ളയ്ക്കു നേരെ കുതിരക്കയറ്റം നടത്താനൊരുങ്ങിയില്ല എന്നത്‌ ഒരു ചരിത്രസത്യം.

ഭൂതകാലത്തിലെ സ്‌മാര്‍ത്തന്മാര്‍ 100 വര്‍ഷം മുന്‍പ്‌ കുറിയേടത്ത്‌ താത്രിയെ വ്യഭിചാരക്കുറ്റം ചുമത്തി ഭ്രഷ്‌ട്‌ കല്‌പിച്ചുവെങ്കില്‍ 'താത്രീചരിത്രം' നാടകരൂപത്തിലാക്കിയ എന്‍. എന്‍. പിള്ളയെ തെറിഎഴുതി എന്നാരോപിച്ച്‌ ആധുനിക സ്‌മാര്‍ത്തന്മാര്‍ ഭ്രഷ്‌ട്‌ കല്‌പിക്കുന്നു. രണ്ടും ചരിത്രം. സമാനസ്വഭാവമുള്ള ചരിത്രം.

1995 നവംബര്‍ മാസം 14ന്‌ ചിത്രഗുപ്‌തനോടൊപ്പം ഇവിടംവിട്ടുപോയ നാരായണപിള്ള നാരായണപിള്ള എന്ന എന്‍. എന്‍. പിള്ള സ്വര്‍ഗ്‌ഗനരകങ്ങളിലെവിടെയോ ഒരിടത്തിരുന്ന്‌ ഈ നവംബര്‍ മാസം 14-ാ‍ം തീയതിയും "എന്നെ നിങ്ങളാരും അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ!" എന്ന 'വിഷമവൃത്ത' നാടകത്തിലെ ഡയലോഗ്‌ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ആധുനിക സ്‌മാര്‍ത്തന്മാരെ നോക്കി പരിഹാസച്ചിരി ചിരിക്കുമായിരിക്കും

കടപ്പാട്: കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

ശനിയാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 29, 2005

ചെമ്മീന്‌ 40 വയസ്സ്‌

ചെമ്മീന്‌ 40 വയസ്സ്‌
സി.പി. ശ്രീഹര്‍ഷന്‍

മലയാളത്തിന്‌ ചെമ്മീനിലൂടെ മികച്ച സിനിമയ്ക്കുളള ആദ്യദേശീയ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചിട്ട്‌ നാല്‌പതുവര്‍ഷം തികയുന്നു

നീലക്കുയിലിന്റെയും മുടിയനായ പുത്രന്റെയും വിജയത്തിനുശേഷമാണ്‌ രാമു കാര്യാട്ട്‌ ചെമ്മീന്‍ ഒരുക്കിയത്‌. 1957-ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച തകഴിയുടെ ചെമ്മീന്‍ എന്ന ജനപ്രിയനോവലിന്റെ ഉദാത്തമായ ദൃശ്യാവിഷ്കാരമായിരുന്നു അത്‌. സംഭാഷണം രചിച്ചത്‌ എസ്‌. എല്‍. പുരം സദാനന്ദന്‍. നിര്‍മ്മാണം പ്രതിസന്‌ധിഘട്ടത്തിലായപ്പോള്‍ രാമുവിന്റെ സുഹൃത്ത്‌ എഡ്ഢി മാസ്റ്ററുടെ സുഹൃത്തായ ബാബു രക്ഷകനായെത്തി. കണ്‌മണി എന്ന ബാനറിലൂടെ ബാബു ചെമ്മീന്‍ നിര്‍മ്മിച്ചപ്പോള്‍ പിന്നീട്‌ അദ്ദേഹം കണ്‌മണി ബാബുവായി. ഛായാഗ്രഹണം മാര്‍ക്കസ്‌ ബര്‍ട്ട്‌ലി. സത്യനും മധുവും കൊട്ടാരക്കരയും എസ്‌.പി. പിള്ളയും ഷീലയും അടൂര്‍ ഭവാനിയുമെല്ലാം ചേര്‍ന്നുതീര്‍ത്ത നടനവിസ്‌മയം... അങ്ങനെ എല്ലാം കൊണ്ടും ചെമ്മീന്‍ ഒരു സംഭവമായിരുന്നു...

*
നാല്‌പത്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ മുന്‍പ്‌ നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുകയാണ്‌ ചെമ്മീന്‍ എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ സ്റ്റില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായ ശിവന്‍. ന്യൂസ്‌വീക്ക്‌, ലൈഫ്‌ മാഗസിനുകളുടെ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ എന്ന നിലയില്‍ പേരെടുത്ത ശിവനെ കാണാന്‍ ചലച്ചിത്രകാരന്‍ രാമുകാര്യാട്ടും പ്രഗല്‍ഭനായ ഛായാഗ്രാഹകന്‍ മാര്‍ക്കസ്‌ ബാര്‍ട്ട്‌ലിയും തിരുവനന്തപുരത്തെ വസതിയില്‍ ചെന്നു. തിരക്കുള്ള ഒരു ദിവസമാണ്‌. ശിവന്‌ സഹോദരതുല്യനായ സുഹൃത്തായിരുന്നു രാമു.
ശിവന്‍, ഞാന്‍ കളറില്‍ ഒരു സിനിമ ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു. ബാര്‍ട്ട്‌ലിയാണ്‌ ഛായ. സ്റ്റില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫി ശിവന്‍ ചെയ്യണം- രാമു ആഗമനോദ്ദേശം വ്യക്തമാക്കി.

പ്രസ്‌ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള തിരക്കുണ്ട്‌. എങ്കിലും വരാം, ഒരാഴ്ച വന്ന്‌ ഫോട്ടോകള്‍ എടുത്തുതരാമെന്ന്‌ ശിവന്‍ സമ്മതം മൂളി. രാമു കാര്യാട്ടിനോ മാര്‍ക്കസ്‌ ബാര്‍ട്ട്‌ലിക്കോ ഇതു സമ്മതമായിരുന്നില്ല. ശിവന്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വേണം. സിനിമയുടെ ജോലിയിലുടനീളം- ഇതായിരുന്നു രാമുവിന്റെ നിലപാട്‌. സുഹൃത്തിന്റെ സ്‌നേഹപൂര്‍വ്വമുള്ള നിര്‍ബന്‌ധത്തിനു ശിവന്‍ എന്ന പ്രസ്‌ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ വഴങ്ങി. അങ്ങനെ ചെമ്മീന്‍ സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ശിവനും ഒരു ഭാഗമായി, മലയാളസിനിമയുടെ തന്നെ ചരിത്രരേഖകളില്‍ ശിവന്‍ ഇടം നേടി. (ചലച്ചിത്രപ്രതിഭകളായ സന്തോഷ്‌ ശിവനും സംഗീത്‌ ശിവനും ശിവന്റെ മക്കളാണ്‌.)

"വ്യക്തിപരമായി ചെമ്മീന്‍ ഒരു വലിയ ഓര്‍മ്മയാണ്‌" ശിവന്‍ വാരാന്ത്യകൌമുദിയോടു പറഞ്ഞു. ആക്‌ടിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ ചെമ്മീനിന്റെ നാല്‍പ്പതാം വാര്‍ഷികം തിരുവനന്തപുരത്ത്‌ കൊണ്ടാടുകയാണ്‌. ഒരു വലിയ കൂട്ടായ്‌മയുടെ സൃഷ്‌ടിയായിരുന്നു ചെമ്മീന്‍. അങ്ങനെയൊരു കൂട്ടായ്‌മ ഇന്ന്‌ ചലച്ചിത്രലോകത്തു കാണുന്നുണ്ടോ? നാല്‍പ്പതാം വാര്‍ഷികമൊക്കെ ആഘോഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതും ഇതുകൊണ്ടൊക്കെതന്നെയാണെന്ന്‌ ശിവന്‍ പറയുന്നു. സ്‌നേഹത്തിന്റെ മയില്‍ക്കുറ്റിയായിരുന്നു ചെമ്മീന്‍.

ഇവിടെ ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടേണ്ടവര്‍ ഏറെയുണ്ട്‌. പ്രധാനമായും മണ്‍മറഞ്ഞുപോയവര്‍. സത്യന്‍ മാഷും കൊട്ടാരക്കരയും എസ്‌. പി. പിള്ളയും ബക്കറും എഡ്ഢിമാസ്റ്ററും സലില്‍ദായും (സലില്‍ ചൌധരി) ഒക്കെ... പിന്നെയുമുണ്ട്‌ , ഒരു ബദറുദ്ദീനുണ്ടായിരുന്നു, പ്രൊഡക്ഷന്‍ എക്‌സിക്യൂട്ടീവ്‌, ബാബുവിന്റെ ബന്‌ധുവാണ്‌ (കണ്‌മണിബാബു). പിന്നെ, കുഞ്ഞിമൂസ. മധുവിന്റെ പരീക്കുട്ടിയെ ഇന്നും മനസ്സില്‍ നിന്നു മായ്ച്ചുകളയാനൊക്കുമോ?

ഷൂട്ടിംഗിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം രാവിലെ രാമുവും ബാര്‍ട്ട്‌ലിയും ചേര്‍ന്ന്‌ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു, ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു- ഞാന്‍ അന്തംവിട്ടു. ഇവരെന്താ രാവിലെ തന്നെ രണ്ടെണ്ണം അകത്താക്കിയോ? പക്ഷേ, സംഗതി അതല്ലായിരുന്നു, ഞാന്‍ എടുത്ത സ്റ്റില്‍ഫോട്ടോകളുടെ പ്രിന്റ്‌ ബോംബെയില്‍ നിന്നെത്തിയതു കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ സന്തോഷമാണ്‌. ഇത്‌ സ്റ്റില്‍സ്‌ അല്ല, എല്ലാം ആക്ഷനാണ്‌- ബാര്‍ട്ട്‌ലി അഭിനന്ദിച്ചു.

ഷൂട്ടിംഗിനിടയില്‍ സത്യന്‍മാഷും ഞാനും കടലില്‍ പോകുമായിരുന്നു, വള്ളത്തില്‍.ഷൂട്ടിംഗിനിടയില്‍ തന്നെയാണ്‌ നാട്ടിക കടപ്പുറത്ത്‌ ഒരു ദിവസം ഒരു വലിയ സ്രാവ്‌ വന്ന്‌ കരയ്ക്കടിഞ്ഞത്‌. ചെമ്മീനിന്റെ ഷൂട്ടിംഗ്‌ ഒരു ഉത്സവമായിരുന്നു, നാട്ടിക കടപ്പുറത്തുകാര്‍ക്ക്‌. അവരും ഞങ്ങളുടെ ഭാഗമായി, കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലെ.

ഏതാനും ആഴ്ചകള്‍ക്കു മുമ്പ്‌ ഞാന്‍ കൊടുങ്ങല്ലൂരില്‍ ഒരു ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ചെന്ന വേളയില്‍ നാട്ടിക തീരത്ത്‌ വെറുതെ പോയി. പഴയ ഓര്‍മ്മകളുമായി... പ്രായമായവരെല്ലാം എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയ്യോ, ശിവന്‍സാര്‍, കയ്യില്‍ ക്യാമറയൊന്നുമില്ലേ?- അവര്‍ ചോദിച്ചു. സ്‌നേഹം കൊണ്ടവര്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചു, എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു... അതെ, ചെമ്മീന്‍ സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മ തന്നെയാണ്‌.

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി.കോം

വെള്ളിയാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 28, 2005

വികസനവും സന്തോഷവും

വികസനവും സന്തോഷവും
ഡോ. ടി.വി. മുരളീവല്ലഭൻ

വികസ്വര-വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ വേർതിരിവ്‌ നടത്തുവാൻ ആദ്യം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മാനദണ്ഡം വരുമാനത്തിന്റേത്‌ മാത്രമായിരുന്നു. പിന്നീട്‌ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ ഈ മാനദണ്ഡത്തിൽ അൽപം ഭേദഗതി വരുത്തിക്കൊണ്ട്‌ വരുമാനത്തിന്റെ വിതരണക്രമത്തിൽ ശ്രദ്ധയൂന്നാൻ തുടങ്ങി. വികസനം പ്രകൃതിക്കിണങ്ങുന്ന വിധത്തിലായിരിക്കണമെന്ന പുതിയ മാനദണ്ഡം 1980 കളിൽ ലോകമാകെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. സ്ഥായിയായ (സുസ്ഥിര) വികസനമെന്ന്‌ (സസ്റ്റൈനബിൾ ഡവലപ്‌മന്റ്‌) വികസനവിദഗ്ദ്ധർ പുതിയ രീതിയെ വിളിച്ചു. പക്ഷേ, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, വികസനത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യമാക്കിയിരിക്കുന്നത്‌ മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ സന്തോഷമാണ്‌. അതിവേഗം ആഗോള വ്യാപകമായി ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ രംഗങ്ങളിലും കമ്പോളവൽക്കരണവും കച്ചവട താത്‌പര്യങ്ങളും പടർന്നുപിടിക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, വിലമതിക്കാനാകാത്തതും പണം കൊടുത്താൽ കിട്ടാത്തതുമായ ചില മൂല്യങ്ങൾ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ടെന്ന്‌ ഏറ്റവും പുതിയ മാനദണ്ഡം നമ്മെ ഓർമപ്പെടുത്തുന്നു.

"അമേരിക്ക കഴിഞ്ഞാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തികശക്തി ജപ്പാനാണ്‌. പക്ഷേ, വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ വെച്ചേറ്റവും കൂടുതൽ ആത്മഹത്യാനിരക്കുള്ളതും ജപ്പാനിലാണ്‌. 1980-നുശേഷം ജപ്പാൻ ജനതയുടെ ജീവിതത്തിൽ കാര്യമായ പുരോഗതിയൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. ഭൌതിക പുരോഗതിക്കൊപ്പം മാനസിക അസംതൃപ്തിയും കൂടിവരുന്നു" എന്നാണ്‌ മുൻ ലോക ബാങ്ക്‌ ധനശാസ്ത്രജ്ഞനും ജപ്പാനിലെ ഒസാക്കാ യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി പ്രൊഫസറുമായ താകയോഷി കുസാഗോയുടെ അഭിപ്രായം. വർധിച്ചുവരുന്ന മാനസിക പിരിമുറുക്കങ്ങളും അസംതൃപ്തിയും യുവജനങ്ങളിലെ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മയും വൃദ്ധജനങ്ങളിലെ സുരക്ഷാബോധത്തിന്റെ അഭാവവും മൊത്തത്തിൽ ജപ്പാൻ ജനതയെ പ്രശ്നക്കാരാക്കുന്നു. വർധിച്ചുവരുന്ന ആത്മഹത്യാനിരക്കിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്‌ സമൂഹത്തിലെ അസംതൃപ്തിയാണ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ കുസാഗോ പറയുന്നത്‌, ഭൂട്ടാനിൽനിന്ന്‌ ജപ്പാന്‌ വളരെയധികം കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുവാനുണ്ടെന്നാണ്‌.

ഭൂട്ടാൻ മൊത്ത ദേശീയോൽപന്നത്തെക്കുറിച്ച്‌ വേവലാതിപ്പെടുന്നില്ല. മൊത്ത ദേശീയ സന്തോഷ (ഗ്രോസ്സ്‌ നാഷണൽ ഹാപ്പിനെസ്സ്‌) മാണ്‌ അവരുടെ വികസന ലക്ഷ്യം. വെറും 500 മില്യൺ ഡോളർ മാത്രം മൊത്ത ദേശീയോൽപന്നമുള്ള ഭൂട്ടാന്‌ എങ്ങനെ മൊത്തം ദേശീയ സന്തോഷം ജപ്പാനേക്കാൾ വർധിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുന്നു എന്നുള്ളതിനെക്കുറിച്ച്‌ ജപ്പാൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയം ഒരു സിമ്പോസിയം നടത്തി. ജപ്പാനിലേക്കാൾ സ്ഥായിയായ, സമത്വാധിഷ്ഠിതമായ പരിസ്ഥിതിക്കിണങ്ങുന്ന, സംസ്കാരത്തിലൂന്നിയ സദ്ഭരണ നയങ്ങളാൽ, ഭൂട്ടാനിലെ ജനങ്ങൾ കൂടുതൽ സന്തുഷ്ടരും സന്തോഷവാന്മാരുമാണെന്നായിരുന്നു സിമ്പോസിയത്തിലെ വിലയിരുത്തൽ. പണക്കാർക്കും പാവപ്പെട്ടവർക്കും ഒരേപോലെ നേടാവുന്നതാണ്‌ സന്തോഷമെങ്കിലും പണംകൊടുത്ത്‌ വിപണിയിൽനിന്ന്‌ വാങ്ങിക്കാവുന്ന ചരക്കല്ല സന്തോഷമെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവാണ്‌ ഭൂട്ടാനെ ഇത്തരത്തിലൊരു വികസന സങ്കൽപത്തിലേയ്ക്കു നയിച്ചത്‌.

വരുമാനത്തിലെയും ഉത്‌പ്പാദന-ഉപഭോഗത്തിലെയും വർധന മാത്രമല്ല, വികസനം. ഭൌതികാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, മനുഷ്യന്റെ ആധ്യാത്മികതലത്തെക്കൂടി സ്പർശിക്കുന്നതായിരിക്കണം യഥാർഥ വികസനം. മിതവും ന്യായവുമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ മനുഷ്യമനസ്സിനെ ക്രിയാത്മകവും സുന്ദരവുമാക്കുന്നു. എന്നാൽ അനിയന്ത്രിതമായിട്ടുള്ള ആർത്തി മനുഷ്യമനസ്സിനെ നശീകരണാത്മകവും വികൃതവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ അസന്തുലിതവുമാക്കുന്നു. ഈ അസന്തുലിതാവസ്ഥ പ്രകൃതിയെയും ബാക്കി ജീവജാലങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ്‌ ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള വികസനനയങ്ങളുടെ പരിണതഫലം. ക്രമാതീതമായ മലിനീകരണം, ആഗോളതാപനം, കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം, ജലക്ഷാമം, ജീവജാലങ്ങളിലുണ്ടാകുന്ന പുതിയ രോഗങ്ങൾ, മനുഷ്യരിൽ വർധിച്ചുവരുന്ന മാനസികപ്രശ്നങ്ങൾ മുതലായവയെല്ലാം വിളിച്ചോതുന്നത്‌ ഇന്നത്തെ വികസനനയം തിരുത്തണമെന്നുതന്നെയാണ്‌.

ഇപ്പോൾ ഐക്യരാഷ്ട്ര വികസനസമിതി മുന്നോട്ടുവെച്ചിട്ടുള്ള മനുഷ്യവികസന സൂചിക (ഹുമൻ ഡെവലപ്‌മന്റ്‌ ഇൻഡക്സ്‌) വിശാലവും സമഗ്രവുമായ വികസനത്തിലേയ്ക്കുള്ള ശ്രദ്ധേയമായ കാൽവെയ്പാണ്‌. എന്നാൽ ആദ്യകാല വികസന മാതൃകകളിൽ മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും ആയുർദൈർഘ്യവും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ 2005-ലെ മനുഷ്യവികസന റിപ്പോർട്ടിൽ, 177 രാഷ്ട്രങ്ങളിലെ വികസന പ്രക്രിയ വിലയിരുത്തിയപ്പോൾ 127-ാ‍മത്തെ സ്ഥാനമാണ്‌ ഭാരതത്തിനുള്ളത്‌. സാമ്പത്തികവികസനത്തിൽ നാം വളരെയധികം മുന്നോട്ടുപോയെങ്കിലും, വികസനത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ മുഴുവൻ ജനങ്ങളിലും എത്തിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന്‌ റിപ്പോർട്ട്‌ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. എങ്കിലും ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കു മുമ്പ്‌ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഏജൻസി നടത്തിയ പഠനത്തിൽ മൊത്ത സന്തോഷ സൂചിക (ഗ്രോസ്സ്‌ ഹാപ്പിനെസ്സ്‌ ഇൻഡക്സ്‌)യിൽ ലോകത്തിൽ നാലാം സ്ഥാനമാണ്‌ ഇന്ത്യക്കുള്ളത്‌. ഇത്‌ ആശ്വാസപ്രദവും അത്ഭുതാവഹവുമാണ്‌. ആവശ്യത്തിന്‌ ഉണ്ണാനും ഉടുക്കാനും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടും എങ്ങനെ നമുക്കു മനസ്സു തുറന്നു ചിരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു എന്ന്‌ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്‌ ഭൌതികാവശ്യങ്ങൾക്കതീതമായിട്ടുള്ള ആധ്യാത്മിക സംതൃപ്തിയെക്കുറിച്ച്‌ നാമറിയുന്നത്‌.

ഹിന്ദു ജീവിതാദർശമനുസരിച്ച്‌ ധർമ്മത്തിനു നിരക്കുന്ന രീതിയിൽ മാത്രമേ സമ്പത്താർജ്ജിക്കാവൂ എന്നും ആർജ്ജിക്കുന്ന സമ്പത്തിന്റെയൊരു ഭാഗം സ്വന്താവശ്യങ്ങൾക്കും (ആർത്തിക്കല്ല) ബാക്കിഭാഗം സമൂഹത്തിൽ നന്മയെ നിലനിർത്താനുള്ള ദാനധർമ്മങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ചെലവഴിക്കണം എന്നുമാണ്‌.ബൈബിളിലെ ഉപദേശമനുസരിച്ച്‌ സർഗ്ഗരാജ്യം നീതിമാനുള്ളതാണ്‌ ധനവാനുള്ളതല്ല. ദൈവരാജ്യം വരണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഇല്ലാത്തവന്റെ ദുഃഖമകറ്റുവാൻ ഉള്ളവൻ ഊണും ഉടുപ്പും കൊടുത്ത്‌ സ്നേഹിച്ച്‌ സഹായിച്ച്‌ നല്ല അയൽക്കാരായി ജീവിക്കണം.ഇസ്‌ലാമിക ദർശനമനുസരിച്ച്‌ എല്ലാ സമ്പത്തിന്റെയും ഉടമസ്ഥത അള്ളാഹുവിനുള്ളതാണ്‌. സമ്പത്ത്‌ മിതമായി ഉപയോഗിക്കുവാനുള്ള അവസരമാണ്‌ മനുഷ്യന്‌ ലഭ്യമായിട്ടുള്ളത്‌. സമ്പത്ത്‌ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാൻ വിദഗ്ദ്ധരായിട്ടുള്ളവരുടെ പക്കൽ കൂടുതൽ സ്വത്ത്‌ വന്നുചേർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതില്ലാത്തവർക്ക്‌ വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന്‌ ഇസ്‌ലാം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സമ്പത്തും അധികാരവും വലിച്ചെറിഞ്ഞ്‌ ത്യാഗത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും പാത തിരഞ്ഞെടുത്ത ശ്രീ ബുദ്ധന്റെ മതത്തിലും ആർത്തിക്ക്‌ സ്ഥാനമില്ല. ഉൽപന്നങ്ങൾക്കും വൻ ലാഭത്തിനും വേണ്ടി വിപണിയന്വേഷിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ സാമ്പത്തിക മനുഷ്യന്‌ വിപണിയിൽ ക്രയവിക്രയം ചെയ്യാനാകാത്ത, ധനമൂല്യമില്ലാത്ത ആധ്യാത്മികത അപ്രധാനവും അപ്രസക്തവും അനാവശ്യവുമായിരിക്കാം. ജീവിതത്തിൽ സംതൃപ്തിയും സമാധാനവും സന്തോഷവും കാംക്ഷിക്കുന്നവർക്ക്‌ വിപണിയില്ലാത്ത ആധ്യാത്മിക മൂല്യങ്ങളിലൂന്നിയ വികസനമാണേറ്റവും പ്രധാനം.

കടപ്പാട്: മാതൃഭൂമി.കോം

ജൈവഇന്ധന നയത്തിന്റെ മറുവശം

ജൈവഇന്ധന നയത്തിന്റെ മറുവശം
പ്രൊഫ. കെ.പി. പ്രഭാകരൻ നായർ

ജത്രോഫ എണ്ണ സംസ്കരിക്കുന്ന വൻ നിലയങ്ങൾ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച വാണിജ്യപരമായ പ്രായോഗിക പരിചയം ഇന്ന്‌ ലോകത്തിൽ ആർക്കുമില്ല. ജത്രോഫ എണ്ണയുടെ വില സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്‌ ഉടനെ ആവശ്യക്കാർക്ക്‌ നൽകാൻ വൻതോതിൽ സംസ്‌കൃത എണ്ണ എവിടെയാണുള്ളത്‌? ഇന്ത്യയിൽ സംസ്കരിക്കുവാനുള്ള സംരംഭങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഈ സുപ്രധാനമായ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച്‌ പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയം ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ചിന്താശൂന്യമായ ഈ ആസൂത്രണത്തിന്റെ ഫലം, ജത്രോഫ കർഷകനെ വിഷമത്തിലാക്കുക എന്നതാണ്‌. ഖജനാവിന്‌ വൻ ചെലവ്‌ വരുത്തിക്കൊണ്ട്‌ വലിയ അളവിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട എണ്ണ ഇറക്കുമതി ചെയ്യേണ്ടതായും വരും. ഒടുവിൽ ഇന്ത്യൻ കർഷകന്‌ ജത്രോഫ കൃഷി നഷ്ടക്കച്ചവടമാവും. പതിവുപോലെ ഇന്ത്യൻ ആസൂത്രണത്തിന്‌ തുള വീണിരിക്കുന്നു

അസംസ്‌കൃത എണ്ണയുടെ വില കുതിച്ചുകയറുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ പെട്ടെന്നുണർന്ന്‌ മോട്ടോർ വാഹനങ്ങളിലും ട്രക്കുകളിലും ജൈവ ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുവാനുള്ള സാധ്യത തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ ജൈവ ഇന്ധനത്തിനുവേണ്ടി പായുന്നതിനുമുമ്പ്‌ രാജ്യം ചില സുപ്രധാന വിഷയങ്ങൾ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. ജൈവ ഇന്ധനം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കാവുന്ന വസ്തുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ജത്രോഫ (ഒരു തരം ആവണക്ക്‌) യുടെ പേരാണ്‌ ഏറെ പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നത്‌. ഛത്തീസ്ഗഢ്‌ പോലെയുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ എല്ലാ കർഷകരെയും ഈ സസ്യം വളർത്തുവാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്‌. ജത്രോഫ എണ്ണ ഉൽപ്പാദകരിൽ നിന്ന്‌ ലിറ്ററിന്‌ 25 രൂപ നിരക്കിൽ വാങ്ങുവാൻ പൊതുമേഖലാഎണ്ണക്കമ്പനികളോട്‌ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട്‌ ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ്‌ ജൈവ ഇന്ധനനയം നടപ്പിലാക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ വലിയൊരു ചുവടുവെപ്പ്‌ നടത്തിയിരിക്കുകയാണ്‌. തീർച്ചയായും സർക്കാറിന്റേത്‌ സുപ്രധാനമായ ഒരു തീരുമാനമാണ്‌. പക്ഷേ, അടിയന്തരശ്രദ്ധ പതിയേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ സർക്കാർ മനഃപൂർവമോ അല്ലാതെയോ പരിഗണിക്കുകയുണ്ടായിട്ടില്ല.

ഉപോൽപ്പന്നമായി ഉണ്ടാവുന്ന ഗ്ലിസറിൻ എന്തുചെയ്യുമെന്നതാണ്‌ പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായ ചോദ്യം. ജത്രോഫ എണ്ണ ഡീസലുമായി കലർത്തുന്നതിനു മുമ്പായി അസംസ്‌കൃത എണ്ണ ഒരു പ്രത്യേക തരത്തിൽ സംസ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌ (ട്രാൻസെസ്റ്റെറിഫൈ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്‌.) ഈ സംസ്കരണത്തിനിടയിൽ ഉപോൽപ്പന്നമായി ഗ്ലിസറിൻ ഉണ്ടാവും. കൂടുതൽ അളവിൽ ഗ്ലിസറിൻ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെട്ടാൽ അതിന്‌ ആഭ്യന്തര വിപണി കണ്ടെത്തുക പ്രയാസമായിരിക്കും. ഒരുതരത്തിലും ഗ്ലിസറിന്റെ ആഭ്യന്തര ആവശ്യം 50,000 ടണ്ണിലും കവിയുകയില്ല. അതിലധികം വരുന്ന ഗ്ലിസറിൻ എന്തുചെയ്യും? ഈ ഗൌരവമേറിയ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച്‌ പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയത്തിലെ നയരൂപീകരണ ചുമതല വഹിക്കുന്നവരാരും ചിന്തിച്ചുവെന്ന്‌ തോന്നുന്നില്ല. ലോകത്തിന്റെ മറ്റ്‌ ഭാഗങ്ങളിൽ, ഉദാഹരണത്തിന്‌ അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ജൈവ ഇന്ധനം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉപോൽപ്പന്നമായി ഉണ്ടാകുന്ന ഗ്ലിസറിൻ എന്തുചെയ്യുമെന്നത്‌ വലിയൊരു പ്രശ്നമായി നിലനിൽക്കുകയാണ്‌. ഗ്ലിസറിന്റെ പുതിയ ഉപയോഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തി വികസിപ്പിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച്‌ ഇന്ത്യാഗവൺമെന്റ്‌ മൌനം പാലിക്കുകയാണ്‌. പെട്രോളിയം ഉപോൽപ്പന്നങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി വ്യവസായങ്ങൾ തുടങ്ങിയതുപോലെ ഗ്ലിസറിൻ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുവാനുള്ള സാധ്യത കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതിന്നാവശ്യമായ ഗവേഷണങ്ങളെ തുടർന്നേ ജൈവ ഡീസൽ പദ്ധതി മുന്നോട്ട്‌ പോവുകയുള്ളൂ.

ജത്രോഫ, സൊയാബിൻ (അമേരിക്കയിലേതുപോലെ) റേപ്പ്‌ വിത്ത്‌ (യൂറോപ്പിൽ) തുടങ്ങിയ സസ്യഎണ്ണകളുടെ ഉപയോഗത്തിൽ സാമ്പത്തികവും ധാർമികവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ അന്തർഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. ജൈവ-ഡീസലിന്റെ ആവശ്യം വർധിക്കുന്ന മുറയ്ക്ക്‌ മാനുഷിക ആവശ്യത്തിന്‌ ലോകത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന സസ്യഎണ്ണകളുടെ ഒരു ഭാഗം ഊർജ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗിക്കപ്പെടും. ഇവിടെ ധാർമികതയുടെ ഒരു പ്രശ്നം ആവിർഭവിക്കുന്നു. വിശേഷിച്ചും ഇന്ത്യയിൽ ഭക്ഷ്യഎണ്ണയുടെ ക്ഷാമം എല്ലാ കാലത്തും നിലനിൽക്കുന്ന പ്രതിഭാസമാണ്‌. മനുഷ്യന്റെ നിത്യനൈമിഷിക ആവശ്യത്തിനുള്ള സസ്യഎണ്ണകൾ ഊർജ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നത്‌ ധാർമിക പരിഗണനകൾ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അഭിപ്രായവ്യത്യാസത്തിനിടവരും. അമേരിക്കയിലായാലും യൂറോപ്പിലായാലും സ്ഥിതി ഇതുതന്നെ. വിദഗ്‌ധന്മാരും മറ്റും വൻതോതിൽ സസ്യഎണ്ണ ഊർജ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാൻ നിർദേശിക്കുന്നതിന്റെ ബലമായി ആഗോളതലത്തിൽത്തന്നെ സസ്യഎണ്ണയുടെ വില വൻതോതിൽ വർധിക്കും. കഴിഞ്ഞ വർഷം ലോകത്തിൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച സസ്യഎണ്ണയുടെ മൂന്നു ശതമാനം (30 ലക്ഷം ടൺ) ജൈവ-ഡീസൽ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയതായാണ്‌ അറിവ്‌. അമേരിക്കയും യൂറോപ്യൻ യൂനിയനുമാണ്‌ ജൈവ ഡീസലിന്റെ മുഖ്യഉപയോക്താക്കൾ. രണ്ട്‌ വർഷമായി യൂറോപ്യൻ യൂനിയന്റെ ജൈവ-ഡീസൽ ഉപയോഗം വർഷത്തിൽ 30 ശതമാനം വർധിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. അമേരിക്ക ആറു ലക്ഷം ടൺ സൊയാബിൻ ഈ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ യൂറോപ്യൻ യൂനിയൻ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത്‌ കടുകാണ്‌. അസംസ്കൃത എണ്ണ കമ്പോളത്തിൽ കുറേ മാസമായി എണ്ണവില കുത്തനെ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ ഇനിയുള്ള വർഷങ്ങളിൽ ജൈവ ഡീസലിന്റെ ആവശ്യം വർധിക്കുവാനാണ്‌ സാധ്യത. സസ്യഎണ്ണയുടെ ആഗോളക്കമ്പോളത്തിൽ ഇപ്പോഴേ കുശുകുശുപ്പ്‌ ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. പാമോയിലിന്റെ ഉൽപ്പാദനം വർധിക്കുക കാരണവും എണ്ണക്കുരുക്കളുടെ ഉൽപ്പാദനം ഉയർന്നതിനാലും 2005-06 ൽ ലോകത്തിലെ സസ്യഎണ്ണ ഉൽപ്പാദനം 40 ലക്ഷം ടൺ കൂടി വർധിക്കുമെന്നാണ്‌ അനുമാനം. സസ്യഎണ്ണയുടെ മാനുഷിക ആവശ്യവും വർധിക്കും. നിലവിലുള്ള കണക്കനുസരിച്ച്‌ നടപ്പുവർഷം 10 ലക്ഷം ടൺ സസ്യഎണ്ണ ഊർജ ആവശ്യത്തിന്‌ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. അമേരിക്കൻ കാർഷിക വകുപ്പിന്റെ (യു.എസ്‌.ഡി.എ) ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ടിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌, ആഗോള എണ്ണക്കുരു ഉൽപ്പാദനം 38.5 കോടി ടണ്ണിന്റെ പുതിയ ഉയരത്തിലെത്തണമെന്നും സൊയാബിന്റെ ഉൽപ്പാദനം വീണ്ടും ഉയർന്ന്‌ 8.07 കോടി ടണ്ണിലെത്തണമെന്നുമാണ്‌. ബ്രസീലിന്റെ ഉൽപ്പാദനം 6 കോടി ടണ്ണിലും അർജന്റീനയുടേത്‌ 4.05 കോടി ടണ്ണിലും ഒതുങ്ങുകയാണ്‌. റിപ്പോർട്ടിലെ ഉദ്ദേശ്യം നിറവേറിയാൽ ഊർജ ആവശ്യത്തിന്‌ ആവശ്യമായ സസ്യഎണ്ണ ലോകത്തിൽ ലഭ്യമാവും. മലയേഷ്യൻ പാം ഓയൽ ഉൽപ്പാദനം എത്രത്തോളം വർധിക്കുമെന്ന്‌ ചിന്തിക്കണം. ഒരു ടൺ അസംസ്‌കൃത പാം എണ്ണയ്ക്ക്‌ 1450 എം.വൈ.ആർ.(മലയേഷ്യൻ റിൻഗ്ഗിറ്റ്‌സ്‌ ആണ്‌ വില. അത്‌ 375-380 അമേരിക്കൻ ഡോളറിനു തുല്യമാണ്‌. സൊയാബിന്റെ വില ടണ്ണിന്‌ 475-480 അമേരിക്കൻ ഡോളറാണ്‌.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം ജത്രോഫ കർഷകന്‌ ലിറ്റർ ഒന്നിന്‌ 25 രൂപ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റിന്റെ നടപടിയെ വിലയിരുത്തുവാൻ. പരുത്തി, പിണ്ണാക്ക്‌ കാലിത്തീറ്റയായും ജൈവവളമായും ഉപയോഗിക്കാവുന്നതുപോലെ ജത്രോഫയുടെ പിണ്ണാക്ക്‌ ഉപയോഗിക്കാനാവുകയില്ല. അത്‌ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനത്തിന്‌ ഉപയോഗപ്പെടുത്താമെന്നുമാത്രം. ഈ പ്രശ്നങ്ങളെല്ലാം സംബന്ധിച്ച്‌ മുൻകൂട്ടി നടക്കേണ്ട പഠനങ്ങളൊന്നും നടന്നിട്ടില്ല.

വർഷത്തിൽ 30,000 ടൺ ജത്രോഫ സസ്യഎണ്ണയെങ്കിലും സംസ്കരിച്ചാലേ (ട്രാൻസെസ്റ്റെറിഫൈ) സംസ്കരണ നിലയം ലാഭകരമായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കുവാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. നിരവധി കോടി രൂപ ആവശ്യമായ ബൃഹദ്‌പദ്ധതിയാണത്‌. ഈ പദ്ധതി ചെറുകിട സംരംഭമെന്ന നിലയ്ക്ക്‌ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുക സാധ്യമല്ല. അത്‌ വൻകിടയോ ഇടത്തരമോ വ്യവസായമായി വേണം സ്ഥാപിക്കുവാൻ. ജത്രോഫ എണ്ണ സംസ്കരിക്കുന്ന വൻ നിലയങ്ങൾ പ്രവർത്തിപ്പിച്ച വാണിജ്യപരമായ പ്രായോഗിക പരിചയം ഇന്ന്‌ ലോകത്തിൽ ആർക്കുമില്ല. ജത്രോഫ എണ്ണയുടെ വില സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്‌ ഉടനെ ആവശ്യക്കാർക്ക്‌ നൽകാൻ വൻതോതിൽ സംസ്‌കൃത എണ്ണ എവിടെയാണുള്ളത്‌? ഇന്ത്യയിൽ സംസ്കരിക്കുവാനുള്ള സംരംഭങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഈ സുപ്രധാനമായ പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച്‌ പെട്രോളിയം മന്ത്രാലയം ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ചിന്താശൂന്യമായ ഈ ആസൂത്രണത്തിന്റെ ഫലം, ജത്രോഫ കർഷകനെ വിഷമത്തിലാക്കുക എന്നതാണ്‌. ഖജനാവിന്‌ വൻ ചെലവ്‌ വരുത്തിക്കൊണ്ട്‌ വലിയ അളവിൽ സംസ്കരിക്കപ്പെട്ട എണ്ണ ഇറക്കുമതി ചെയ്യേണ്ടതായും വരും. ഒടുവിൽ ഇന്ത്യൻ കർഷകന്‌ ജത്രോഫ കൃഷി നഷ്ടക്കച്ചവടമാവും. പതിവുപോലെ ഇന്ത്യൻ ആസൂത്രണത്തിന്‌ തുള വീണിരിക്കുന്നു.

കടപ്പാട്: മാതൃഭൂമി.കോമ്മ്

ബ്രെഡു കൊണ്ട്‌ ഉപ്പ്‌ മാവ്‌

ബ്രെഡു കൊണ്ട്‌ ഉപ്പ്‌ മാവ്‌
ഡോ. ലളിത അപ്പുക്കുട്ടൻ

മലയാളിക്ക്‌ മുഖ്യം അരിയാഹാരമാണ്‌. പക്ഷേ, അന്നജം കൂടുതൽ അടങ്ങിയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട്‌ പ്രമേഹരോഗികൾക്കും മറ്റും ദിവസവും രണ്ടുനേരമെങ്കിലും ഗോതമ്പുകൊണ്ടുള്ള ആഹാരം കഴിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അരിയെ അപേക്ഷിച്ച്‌ പ്രോട്ടീൻ കൂടുതലുള്ള ആഹാരമാണ്‌ ഗോതമ്പ്‌.
പ്രമേഹരോഗികളുടെ പ്രധാന ആഹാരങ്ങളിലൊന്നാണ്‌ ബ്രെഡ്‌. ഇത്‌ രണ്ടിനമുണ്ട്‌. ഗോതമ്പ്‌ കൂടുതലായി അടങ്ങിയിട്ടുള്ള ആട്ടാ ബ്രെഡും മൈദ മാത്രമായുള്ള മൈദാ ബ്രെഡും.
ആട്ടാ ബ്രെഡാണ്‌ കഴിക്കാൻ കൂടുതൽ നല്ലത്‌. ഇതിൽ നാരുകൾ ധാരാളമായി അടങ്ങിയിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട്‌ കുടലിലെയും ആമാശയത്തിലെയും ക്യാൻസറിനെ ചെറുക്കുകയും മലബന്‌ധം ഇല്ലാതാക്കുകയും ചെയ്യും.
ഗോതമ്പിന്റെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ആട്ടാ ബ്രെഡിലുണ്ട്‌. ഗോതമ്പ്‌ തൊലിയോടുകൂടി പൊടിക്കുന്നതിനാൽ ഗുണം നഷ്‌ടപ്പെടുന്നില്ല.
ബ്രെഡ്‌ മാത്രം കഴിച്ചു ശീലിച്ച പ്രമേഹരോഗികൾക്ക്‌ ബ്രെഡ്‌ കൊണ്ട്‌ ഉണ്ടാക്കാവുന്ന പുതുമയേറിയ ചില വിഭവങ്ങളാണ്‌ ഇത്തവണ.


ബ്രെഡ്‌ ടോസ്റ്റ്‌
ആവശ്യമുള്ളത്‌:
ആട്ടാ ബ്രെഡ്‌: നാലു കഷണം
മുട്ടയുടെ വെള്ള: നാല്‌
ഉരുളക്കിഴങ്ങ്‌ പുഴുങ്ങി പൊടിച്ചത്‌: കാൽ കപ്പ്‌
തക്കാളി ദശ: രണ്ട്‌
സവാള ചെറുതായി അരിഞ്ഞത്‌: കാൽ കപ്പ്‌
പച്ചമുളക്‌ കുരുകളഞ്ഞ്‌ ചെറുതായി അരിഞ്ഞത്‌:രണ്ട്‌
ഉപ്പ്‌: ഒരു നുള്ള്‌
കുരുമുളകു പൊടി: കാൽ ടീസ്‌പൂൺ
പാകം ചെയ്യുന്ന വിധം:
ബ്രെഡ്‌ ഒഴികെയുള്ള ചേരുവകൾ യോജിപ്പിച്ച്‌, അല്‌പം വെള്ളം ചേർത്ത്‌ നന്നായി കുഴച്ചെടുക്കുക. എന്നിട്ട്‌, ബ്രെഡിന്റെ ഒരു വശത്തു പുരട്ടി നോൺസ്റ്റിക്‌ തവയിൽ വച്ച്‌ മൊരിച്ചെടുക്കുക. മറുഭാഗവും ഈ മിശ്രിതം പുരട്ടി മൊരിച്ചെടുക്കണം.
പാചകസമയം പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ്‌. മൈക്രോവേവ്‌ ഒവനിലാണെങ്കിൽ നാലു മിനിറ്റ്‌ മതിയാകും.


ബ്രെഡ്‌ ഉപ്പുമാവ്‌
ആവശ്യമുള്ളത്‌:
ബ്രെഡ്‌ മിക്‌സിയിൽ പൊടിച്ചെടുത്തത്‌: 200 ഗ്രാം
ഗ്രീൻപീസ്‌ വേവിച്ചത്‌: 50 ഗ്രാം
കാരറ്റ്‌ കൊത്തിയരിഞ്ഞത്‌: 50 ഗ്രാം
സവാള കൊത്തിയരിഞ്ഞത്‌: 50 ഗ്രാം
ഇഞ്ചി കൊത്തിയരിഞ്ഞത്‌: ഒരു ടീസ്‌പൂൺ
പച്ചമുളക്‌ അരിഞ്ഞത്‌: ഒരു ടീസ്‌പൂൺ
കറിവേപ്പില: ആവശ്യത്തിന്‌
ഉപ്പ്‌: ആവശ്യത്തിന്‌
എണ്ണ: രണ്ട്‌ ടീസ്‌പൂൺ
കടുക്‌: ഒരു ടീസ്‌പൂൺ
പാകം ചെയ്യുന്നവിധം:
ഒരു നോൺസ്റ്റിക്‌ പാനിൽ എണ്ണയൊഴിച്ച്‌ കടുക്‌ വറുത്തശേഷം സവാളയിട്ട്‌ വഴറ്റുക. സവാള മൂത്തു കഴിയുമ്പോൾ കാരറ്റു ചേർത്ത്‌ ഇളക്കുക. ഗ്രീൻപീസ്‌, ഇഞ്ചി, പച്ചമുളക്‌ എന്നിവ ചേർത്ത്‌ മണം മാറുന്നതുവരെ മൂപ്പിക്കുക. ഇതിലേക്ക്‌ ബ്രെഡ്‌ പൊടിച്ചത്‌ ചേർത്തിളക്കി ചൂടോടെ ഉപയോഗിക്കാം. പ്രഭാതഭക്ഷണമായും നാലുമണിപ്പലഹാരമായും കഴിക്കാൻ പറ്റിയ വിഭവമാണ്‌ ഇത്‌.


ബ്രെഡ്‌ ബജി
ആവശ്യമുള്ളത്‌:
ആട്ടാ ബ്രെഡ്‌: നാലു കഷണം
ഉരുളക്കിഴങ്ങ്‌ പുഴുങ്ങി പൊടിച്ചത്‌: അര കപ്പ്‌
വെള്ളക്കടല പുഴുങ്ങി ഉടച്ചെടുത്തത്‌: കാൽ കപ്പ്‌ (അല്ലെങ്കിൽ ചിക്കൻ എല്ലില്ലാതെ വേവിച്ച്‌ മിൻസ്‌ ചെയ്‌തത്‌: രണ്ട്‌ ടേബിൾ സ്‌പൂൺ)
ഇഞ്ചി കൊത്തിയരിഞ്ഞത്‌: അര ടീസ്‌പൂൺ
പച്ചമുളക്‌ അരിഞ്ഞത്‌ (എരിവനുസരിച്ച്‌): അഞ്ച്‌ എണ്ണം
മഞ്ഞൾപ്പൊടി: കാൽ ടീസ്‌പൂൺ
ഉപ്പ്‌: ആവശ്യത്തിന്‌
മല്ലിയില അരിഞ്ഞത്‌:രണ്ട്‌ ടീസ്‌പൂൺ
മൈദാ മാവ്‌: കാൽ ടീസ്‌പൂൺ
എണ്ണ: രണ്ട്‌ ടീസ്‌പൂൺ
പാകം ചെയ്യുന്നവിധം:
മൈദാമാവ്‌ ഒഴികെയുള്ള ചേരുവകളെല്ലാം കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച്‌ ദീർഘവൃത്താകൃതിയിൽ ഉരുളകളാക്കുക. മൈദയും അല്‌പം ഉപ്പും മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും ചേർത്ത്‌ ഇഡ്‌ഡലിമാവിന്റെ അയവിൽ കലക്കി, ഉരുളകൾ ഇതിൽ മുക്കിയെടുക്കുക.
മുക്കിയെടുത്ത ഉരുളകൾ ഒരു തവയിൽ നിരത്തി മൈക്രോവേവിൽ വച്ച്‌ ക്രിസ്‌പ്‌ രീതിയിൽ പത്തുമിനിറ്റ്‌ പാചകം ചെയ്യുക.
ഉരുളകൾക്കു മീതെ എണ്ണ തൂവിയതിനു ശേഷം രണ്ടു മിനിറ്റ്‌ ബാക്കിയുള്ളപ്പോൾ തിരിച്ചിടണം.

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

നന്ദി, നിർമൽ വർമ്മ

നന്ദി, നിർമൽ വർമ്മ

ഹിന്ദി ഹൃദയഭൂമിക്ക്‌ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു ബുധനാഴ്ച അന്തരിച്ച നിർമൽ വർമ്മ. ഭീഷ്‌മസാഹ്‌നി, മോഹൻ രാകേഷ്‌, കമലേശ്വർ, അമർകാന്ത്‌ എന്നിവരുൾപ്പെട്ട നവീന ഹിന്ദി ഗദ്യശാഖയുടെ മുഖ്യശില്‌പികളിലൊരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഭാരതത്തിന്റെ ഭാഷയായ ഹിന്ദിയെ അന്യഭാഷക്കാർക്ക്‌ അടുത്തറിയാനും നെഞ്ചോടടുപ്പിക്കാനും വർമ്മയുടെ രചനകൾ നൽകിയിട്ടുള്ള സംഭാവന വലുതാണ്‌. ഹിന്ദി സാഹിത്യത്തിൽ ആഗോളമായ ഒരാധുനിക മനസ്‌ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തത്‌ നിർമൽ വർമ്മയാണ്‌.

അഞ്ചു നോവലുകൾ, എട്ടു ചെറുകഥാസമാഹാരങ്ങൾ, ലേഖനങ്ങളും യാത്രക്കുറിപ്പുകളുമായി ഒൻപതു പുസ്തകങ്ങൾ... ഇതൊക്കെ ഹിന്ദിയിലാണ്‌ രചിച്ചതെങ്കിലും, യൂറോപ്യൻ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അന്യഭാഷകളിലേക്ക്‌ ഇവ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. 1929 ഏപ്രിൽ മൂന്നിന്‌ സിംലയിലാണ്‌ നിർമൽ വർമ്മയുടെ ജനനം. ബ്രിട്ടീഷ്‌ ഇന്ത്യൻ സർക്കാരിന്റെ പ്രതിരോധ വകുപ്പിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്ന പിതാവിന്റെ എട്ടു മക്കളിൽ അഞ്ചാമനായിരുന്നു. ഡൽഹി സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന്‌ ചരിത്രത്തിൽ ബിരുദാനന്തരബിരുദം നേടിയ അദ്ദേഹം കുറച്ചുകാലം അദ്ധ്യാപകനായി ജോലി നോക്കി. 1950കളുടെ തുടക്കത്തിൽ സെന്റ്‌സ്റ്റീഫൻസ്‌ കോളേജിലെ കുട്ടികളുടെ മാസികയിലാണ്‌ അദ്ദേഹം ആദ്യമായി കഥയെഴുതുന്നത്‌. 1959ൽ ആദ്യ രചനയായ 'പരിന്ദെ' (പറവകൾ) പ്രസിദ്ധീകരിച്ചതോടെ ഹിന്ദി നവകഥാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാക്കളിലൊരാളായി അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഇത്‌ മലയാളത്തിൽ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്‌.

ഹിന്ദി സാഹിത്യത്തിലെ നവീനധാരയെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന നിർമൽ വർമ്മയുടെ 'കൌവേ ഔർ കാലാപാനി' എന്ന കഥാസമാഹാരം 1985ലെ സാഹിത്യ അക്കാഡമി പുരസ്കാരം നേടിയിട്ടുണ്ട്‌. അദ്ദേഹത്തിന്റെ 'മായാദർപ്പൺ' എന്ന കഥയെ ആസ്‌പദമാക്കി കുമാർ സാഹ്‌നി നിർമ്മിച്ച ചലച്ചിത്രത്തിന്‌ 1973ൽ ദേശീയ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചിരുന്നു.

ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ പാർട്ടിയിൽ അംഗത്വമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം, സോവിയറ്റ്‌ യൂണിയന്റെ ഹംഗേറിയൻ അധിനിവേശത്തിൽ പ്രതിഷേധിച്ച്‌ രാജിവച്ചു. ആധുനിക ഇന്ത്യൻ സാമൂഹികഘടനയിലെ സങ്കീർണ്ണതകളാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളുടെ മുഖ്യധാര. കൂട്ടകുടുംബ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ തകർച്ച, വ്യാവസായവത്കരണത്തിന്റെയും കുടിയേറ്റത്തിന്റെയും ഫലമായി മനുഷ്യബന്‌ധങ്ങളിൽ ഉണ്ടായ ശൈഥില്യം മാറുന്ന സദാചാരമൂല്യങ്ങൾ എന്നിവയാണ്‌ ഭാവതീവ്രമായി അദ്ദേഹം കോറിയിട്ടത്‌.

20-ാ‍ം നൂറ്റാണ്ടിലെ 'ഇൻഡിക്‌ ആർട്ടിനെ'ക്കുറിച്ചുള്ള പഠനമായ 'കാൽ കാ ജോഖിമ' സ്വന്തം ജീവിത്തിലെ പിന്നിട്ട പാതകളുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ കുറിക്കുന്നു. അതുപോലെ ഹിന്ദി സാഹിത്യത്തിലെ ചലനങ്ങളെക്കുറിച്ചെഴുതിയ 'ദുണ്ട്‌ ദേ ഉത്താഥി ദൂൻ' ഇവ രണ്ടുമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥേതര രചനകളിൽ പ്രധാനം. തീൻ ഏകാന്ത്‌ എന്നൊരു നാടകവും വർമ്മ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

'ഭാരത്‌ ഔർ യൂറോപ്പ്‌ : പ്രതിശ്രുതി കേ ക്ഷേത്ര' എന്ന പുസ്തകത്തിന്‌ ജ്ഞാനപീഠ മൂർത്തീദേവി പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു. 1999ൽ ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്കാരം നൽകി അദ്ദേഹത്തെ രാജ്യം ആദരിച്ചു.
മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ലോകത്തിന്റെ സ്‌പന്ദനങ്ങൾ പിടിച്ചെടുത്ത ഈ സാഹിത്യകാരന്റെ സംഭാവനകൾ ഹിന്ദി സാഹിത്യചക്രവാളത്തിലെ സൂര്യശോഭയാണ്‌.

കടപ്പാട്‌ : കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

ഒരു വാക്കും വിനയും

ഒരു വാക്കും വിനയും
ഡി. ദയാനന്ദൻ
(പുരാരേഖാ ഗവേഷകൻ സെൻട്രൽ ആർക്കൈവ്‌സ്‌, ഫോർട്ട്‌, തിരുവനന്തപുരം)

നൂറ്റിയിരുപത്തേഴ്‌ സംസ്ഥാനങ്ങൾ അടക്കിഭരിച്ചിരുന്ന രാജാവാണ്‌ അഹശ്വേരോശ്‌. 'ശൂശൻ' ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാജധാനി.
മഹാപ്രതാപിയായ അഹശ്വേരോശ്‌ തന്റെ സ്ഥാനാരോഹണത്തിന്റെ മൂന്നാംവാർഷികം ആഘോഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി തന്റെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലുള്ള പ്രഭുക്കന്മാർക്കും ഭൃത്യന്മാർക്കും ഒരു സത്കാരവും അദ്ദേഹം ഏർപ്പെടുത്തി. ആഘോഷപരിപാടികൾ നൂറ്റിയെൺപതു ദിവസം നീണ്ടുനിന്നു!
രാജകീയ സത്കാരത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു വീഞ്ഞ്‌. രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും ധാരാളം വീഞ്ഞ്‌ കഴിച്ചു. സ്‌ത്രീകൾക്കു വേണ്ടി മാത്രമായി വസ്ഥി രാജ്ഞിയും ഒരു സത്കാരം സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു.
കണക്കിലേറെ വീഞ്ഞുകുടിച്ച്‌ ലക്കുകെട്ടപ്പോൾ രാജാവിന്‌ ഒരു ആഗ്രഹം- തന്റെ ഭാര്യയായ വസ്ഥിയുടെ സൌന്ദര്യം എല്ലാവരെയും കാണിക്കണം! അദ്ദേഹം അന്ത:പുരത്തിലെ ഏഴു ഷണ്‌ഡന്മാരെ വിളിച്ച്‌, രാജ്ഞിയെ കിരീടം ധരിപ്പിച്ച്‌ രാജസന്നിധിയിലേക്ക്‌ ആനയിക്കാൻ ആജ്ഞ നൽകി.
സുന്ദരിയായ രാജ്ഞിക്ക്‌ അതത്ര രസിച്ചില്ല. തന്റെ സൌന്ദര്യം അന്യപുരുഷന്മാർക്കു മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലെന്നായിരുന്നു അവരുടെ മനോഭാവം. അതുകൊണ്ട്‌ വസ്ഥിരാജ്ഞി രാജസന്നിധിയിലേക്കു പോയില്ല.
രാജ്ഞിയുടെ ധിക്കാരം അഹശ്വേരോശിന്‌ ഇഷ്‌ടപ്പെടുമോ? രാജകല്‌പന നിരസിച്ച വസ്ഥിക്ക്‌ എന്തു ശിക്ഷ നൽകണമെന്ന്‌ അദ്ദേഹം തന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഏഴു പ്രഭുക്കന്മാരോട്‌ ആരാഞ്ഞു.
പെട്ടെന്നൊരു മറുപടി പറയാൻ അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, മെമുഖാൻ എന്ന പ്രഭു എഴുന്നേറ്റുനിന്ന്‌ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
"വസ്ഥിരാജ്ഞി അങ്ങയോടു മാത്രമല്ല, ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട്‌ എത്തിയ എല്ലാ പ്രഭുക്കന്മാരോടും അന്യായം ചെയ്‌തിരിക്കുന്നു. രാജ്ഞിയുടെ ഈ പ്രവൃത്തി സകല സ്‌ത്രീകളും അറിയും. വസ്ഥിരാജ്ഞി ഭർത്താവിനെ അനുസരിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന ന്യായം പറഞ്ഞ്‌ അവരെല്ലാം സ്വന്തം ഭർത്താക്കന്മാരെ ധിക്കരിക്കും.
അതുകൊണ്ട്‌, ഇനിയൊരിക്കലും വസ്ഥിരാജ്ഞി അഹശ്വേരോശിന്റെ സന്നിധിയിൽ വരരുതെന്ന്‌ കല്‌പന പുറപ്പെടുവിക്കണം. കല്‌പന മാറ്റിക്കൂടാത്തവണ്ണം എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും എഴുതിയറിയിക്കുകയും വേണം. അതും പോരാ, വസ്ഥിയേക്കാൾ അനുസരണശീലമുള്ള ഒരുവൾക്ക്‌ രാജ്ഞിസ്ഥാനം കൊടുക്കണം! അങ്ങയുടെ വിധി എല്ലായിടത്തും പരസ്യമാകുമ്പോൾ സകല ഭാര്യമാരും അവരവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരെ അനുസരിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യും."
മെമുഖാന്റെ നിർദ്ദേശം രാജാവിനും പ്രഭുക്കന്മാർക്കും നന്നേ ബോധിച്ചു. താമസമുണ്ടായില്ല, വസ്ഥി രാജ്ഞിക്ക്‌ സ്ഥാനം നഷ്‌ടമായി.
മദ്യത്തിന്റെ ലഹരി വിട്ടുമാറിയപ്പോഴാണ്‌ താൻ ചെയ്‌ത പ്രവൃത്തിയെക്കുറിച്ച്‌ അഹശ്വേരോശിന്‌ വീണ്ടുവിചാരമുണ്ടായത്‌. വസ്ഥിയോടു കാണിച്ചത്‌ ക്രൂരതയായിപ്പോയി എന്ന്‌ അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നി. പക്ഷേ, പറഞ്ഞിട്ടെന്തു ഫലം? തന്റെ കല്‌പന മാറ്റിക്കൂടാത്തതാണെന്ന്‌ എഴുതി ഒപ്പുവയ്ക്കുകയും, എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും അറിയിക്കുകയും ചെയ്‌തുകഴിഞ്ഞല്ലോ!
രാജാവിന്‌ കുറ്റബോധമായി. വസ്ഥിയെപ്പറ്റിത്തന്നെ ചിന്തിച്ച്‌ രാജ്യകാര്യങ്ങളിൽ താത്‌പര്യമില്ലാതായിത്തീർന്ന അദ്ദേഹത്തോട്‌ സേവകന്മാർ ഉണർത്തിച്ചു:
"മഹാരാജൻ, ഇങ്ങനെ ദു:ഖിച്ചിരുന്നിട്ട്‌ കാര്യമുണ്ടോ? രാജ്ഞിയുടെ സ്ഥാനം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്‌. സുന്ദരികളായ കന്യകമാർക്കു വേണ്ടി എല്ലായിടത്തും അന്വേഷണത്തിന്‌ ആളെ വിടുക. അവർ കണ്ടെത്തുന്ന കന്യകമാരെ അന്ത:പുര വിചാരിപ്പുകാരനായ ഹേഗാവിയുടെ സംരക്ഷണയിലാക്കുക. എന്നിട്ട്‌, ആ കന്യകമാരിൽ നിന്ന്‌ യോഗ്യയായ ഒരുവളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാമല്ലോ."
രാജാവിന്‌ ആ അഭിപ്രായം സ്വീകാര്യമായി തോന്നി. എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും അന്നുതന്നെ അന്വേഷണസംഘം പുറപ്പെട്ടു. പുതിയ രാജ്ഞിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനുള്ള ചടങ്ങുകൾ ഇപ്രകാരമായിരുന്നു:
വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന്‌ അന്വേഷകർ കണ്ടെത്തുന്ന കന്യകമാരെ അന്ത:പുരത്തിൽ താമസിപ്പിക്കും. ഒരു വർഷം നീളുന്ന ശുദ്ധീകരണ കർമ്മങ്ങൾക്കു ശേഷം ഓരോരുത്തരായി രാജസന്നിധിയിലേക്കു ചെല്ലണം. അന്ത:പുരത്തിൽ നിന്ന്‌ രാജധാനി വരെ തന്നോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകാൻ അവൾ എന്തെല്ലാം ചോദിക്കുന്നുവോ, അതെല്ലാം നൽകും.
ഒരു സന്‌ധ്യയ്ക്ക്‌ ഒരു സ്‌ത്രീ എന്ന കണക്കിനു വേണം രാജാവിനെ കാണാൻ പോകാൻ. പ്രഭാതത്തിൽ മടങ്ങിയെത്തുകയും വേണം. ഏതെങ്കിലും കന്യകയോട്‌ രാജാവിന്‌ ഇഷ്‌ടം തോന്നി, അദ്ദേഹം പേരുപറഞ്ഞു വിളിച്ചാലല്ലാതെ അവൾ പിന്നീട്‌ തിരുമുമ്പിൽപോകാൻ പാടില്ല!
രാജാവിന്റെ ഭാര്യാപദം കൊതിച്ച്‌ ധാരാളം കന്യകമാർ ഹേഗായിയുടെ സംരക്ഷണയിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടി.
രാജാവിന്റെ സേവകനായി മൊർദ്ദെഖായി എന്നു പേരുള്ള ഒരു യഹൂദൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ മകളായിരുന്നു സുന്ദരിയായ എസ്‌തേർ. അച്ഛനമ്മമാരില്ലാത്തതുകൊണ്ട്‌ എസ്‌തേറിനെ അയാൾ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ വളർത്തി.
കന്യകമാരെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള രാജാവിന്റെ വിജ്ഞാപനത്തെക്കുറിച്ച്‌ അറിഞ്ഞപ്പോൾ, എസ്‌തേറിനെ എന്തുകൊണ്ട്‌ രാജസന്നിധിയിലേക്ക്‌ അയച്ചുകൂടാ എന്ന്‌ മൊർദ്ദെഖായിക്കു തോന്നി. എസ്‌തേറിനോട്‌ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾക്കും അത്‌ സമ്മതമായിരുന്നു. അങ്ങനെ രാജ്ഞിപദം കൊതിച്ചുവന്ന യുവതികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എസ്‌തേറും സ്ഥാനംപിടിച്ചു.
രാജസന്നിധിയിലേക്ക്‌ ആനയിക്കപ്പെടുന്ന സ്‌ത്രീകൾ അവർക്കിഷ്‌ടപ്പെട്ട സൌന്ദര്യവർദ്ധക സാധനങ്ങളെല്ലാം ചോദിച്ചു വാങ്ങിയിരുന്നു. എസ്‌തേറിന്റെ ഊഴമെത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. സ്വർല്ലോകസുന്ദരിയായ അവൾക്ക്‌ അതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. മറ്റെന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചുവാങ്ങാൻ തക്ക അത്യാഗ്രഹം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നുമില്ല.
എസ്‌തേറിനെ കണ്ടമാത്രയിൽത്തന്നെ രാജാവിന്‌ അവളെ വല്ലാതെ ഇഷ്‌ടപ്പെട്ടു. തന്റെ രാജ്ഞിയായിരിക്കാൻ അവൾ സർവ്വഥാ യോഗ്യയാണെന്ന്‌ രാജാവിനു തോന്നി. അദ്ദേഹം തന്റെ കിരീടം ഊരിയെടുത്ത്‌ എസ്‌തേറിന്റെ ശിരസ്സിൽ ചൂടിച്ചു. അങ്ങനെ അവൾ രാജ്ഞിയായി!
എസ്‌തേറിനെ രാജസന്നിധിയിലേക്ക്‌ ആനയിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്‌ മൊർദ്ദെഖായി അവളോട്‌ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു- ഒരിക്കലും ജാതി വെളിപ്പെടുത്തരുത്‌! എസ്‌തേർ അത്‌ അതേപടി അനുസരിച്ചു.
രാജ്ഞിയായതിനു ശേഷവും മൊർദ്ദെഖായി പറയുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം എസ്‌തേർ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്‌ധം ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ആയിടയ്ക്ക്‌, കൊട്ടാരം കാവൽക്കാരായ രണ്ടു ഷണ്‌ഡന്മാർ അഹശ്വേരോശ്‌ രാജാവിനെ കയ്യേറ്റം ചെയ്യാൻ ഒരു ഗൂഢപദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. മൊർദ്ദെഖായി ഇക്കാര്യം മണത്തറിഞ്ഞ്‌ എസ്‌തേറിനെ അറിയിച്ചു. എസ്‌തേർ അപ്പോൾത്തന്നെ, മൊർദ്ദെഖായിയിൽനിന്നു കിട്ടിയ രഹസ്യമാണെന്നു പറഞ്ഞ്‌ അക്കാര്യം രാജാവിനെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്‌തു. നിജസ്ഥിതി അറിയാൻ രാജാവ്‌ അന്വേഷണം നടത്തി. ഷണ്‌ഡന്മാരെ വിളിച്ച്‌ ചോദ്യംചെയ്‌തപ്പോൾ മൊർദ്ദെഖായി പറഞ്ഞത്‌ സത്യമാണെന്നു മനസ്സിലായി.
രാജാവ്‌ അപ്പോൾത്തന്നെ രണ്ടു ഷണ്‌ഡന്മാരെയും തൂക്കിലേറ്റാൻ ഉത്തരവു പുറപ്പെടുവിച്ചു. മൊർദ്ദെഖായിക്ക്‌ പാരിതോഷികമായി ഒന്നും കൊടുത്തതുമില്ല.
രാജാവിനെ സേവിച്ചു നിൽക്കുന്ന പ്രഭുക്കന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ഹാമാൻ. തന്ത്രശാലിയായ ഹാമാൻ രാജാവിന്റെ പ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റാൻ പലവിധത്തിൽ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. അക്കാര്യത്തിൽ അയാൾ ഏറക്കുറെ വിജയിക്കുകയും ചെയ്‌തു. ഹാമാൻ രാജാവിന്‌ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറുകയും കൊട്ടാരത്തിൽ ഒരു ഉന്നതപദവി നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്‌തു. അങ്ങനെ മറ്റു പ്രഭുക്കന്മാരുടെയെല്ലാം മുകളിലായി, ഹാമാന്റെ സ്ഥാനം.
ഹാമാനെ എല്ലാവരും കുമ്പിട്ടു നമസ്‌രിക്കണമെന്ന്‌ രാജാവ്‌ ചട്ടം പുറപ്പെടുവിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രാജഭൃത്യന്മാരെല്ലാം ഇത്‌ അക്ഷരംപ്രതി അനുസരിച്ചെങ്കിലും മൊർദ്ദെഖായി മാത്രം ഹാമാനെ വണങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഭൃത്യന്മാരെല്ലാം അതു ശ്രദ്ധിച്ചു. അവർ എത്ര നിർബന്‌ധിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും മൊർദ്ദെഖായി വഴങ്ങിയില്ല. ഒടുവിൽ വിവരം ഹാമാന്റെ ചെവിയിലുമെത്തി.
മൊർദ്ദെഖായിയെ എങ്ങനെയെങ്കിലും നശിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം അടങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല ഹാമാന്റെ കോപം. മൊർദ്ദെഖായിയുടെ ജാതിക്കാരെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കണമെന്നുതന്നെ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു! മൊർദ്ദെഖായി യഹൂദനാണെന്ന കാര്യം അയാൾക്ക്‌ അറിയാമായിരുന്നു. അഹശ്വേരോശിന്റെ രാജ്യത്തുള്ള സകല യഹൂദരെയും കൊന്നൊടുക്കാൻ അയാൾ അവസരം പാർത്തിരുന്നു.
ഒരുദിവസം അഹശ്വേരോശും ഹാമാനും സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടെ ഹാമാൻ പറഞ്ഞു:
"അല്ലയോ മഹാരാജാവേ, അങ്ങയുടെ രാജ്യത്തെ പല ജാതികൾക്കിടയിൽ ഒരു ജാതി മാത്രം വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. അവരുടെ ന്യായപ്രമാണങ്ങൾ മറ്റു ജാതികളുടേതിൽ നിന്ന്‌ വ്യത്യസ്‌തമാണ്‌. രാജാവായ അങ്ങയുടെ പ്രമാണങ്ങൾ അവർ അനുസരിക്കുന്നുമില്ല. അവരെ അങ്ങനെ വിടുന്നത്‌ യോഗ്യമല്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട്‌ അങ്ങയ്ക്കു സമ്മതമാണെങ്കിൽ അവരെ നശിപ്പിക്കാനുള്ള സന്ദേശം പുറപ്പെടുവിക്കണം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ കൊട്ടാരം ഖജനാവിലേക്ക്‌ ഞാൻ പതിനായിരം താലത്ത്‌ വെള്ളി സംഭാവന നൽകാം."
ഹാമാൻ ഒരുകാര്യം പറഞ്ഞാൽ അതിനെപ്പറ്റി കൂടുതൽ ചിന്തിക്കുന്ന പതിവ്‌ അഹശ്വേരോശിന്‌ ഇല്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്‌ ഹാമാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടയുടൻ രാജാവ്‌ തന്റെ മോതിരം ഊരി ഹാമാനു കൊടുത്തിട്ട്‌ പറഞ്ഞു:
"ഞാൻ ആ ജാതിയെ നിനക്ക്‌ ദാനം ചെയ്യുന്നു. നിന്റെ ഇഷ്‌ടംപോലെ ചെയ്‌തുകൊള്ളുക!"
രാജാവിന്റെ സമ്മതം കിട്ടിയപ്പോൾ ഹാമാനുണ്ടായ സന്തോഷത്തിന്‌ അതിരില്ലായിരുന്നു. അയാൾ കൊട്ടാരം ഉദ്യോഗസ്ഥരെ വിളിച്ച്‌ യഹൂദരെ ഒന്നടങ്കം നശിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന വിവരം രാജാവിന്റെ പേരിലെഴുതി, രാജാവിന്റെ മോതിരംകൊണ്ട്‌ മുദ്രവയ്‌പിച്ച്‌ ഓരോ സംസ്ഥാനത്തേക്കും അയച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം മാസം പതിമൂന്നാം തീയതി കുഞ്ഞുകുട്ടികളടക്കം സകല യഹൂദരെയും കൊന്നൊടുക്കി അവരുടെ മുതൽ കൊള്ളയടിക്കുമെന്നായിരുന്നു കല്‌പന!
അതിനുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനവും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. കല്‌പനയുടെ പകർപ്പ്‌ രാജധാനിയിലും പ്രദർശിപ്പിച്ചു. വിവരമറിഞ്ഞ മൊർദ്ദെഖായി സ്‌തംഭിച്ചുനിന്നുപോയി. രാജ്ഞിയായ എസ്‌തേർ യഹൂദവംശജയാണെന്ന കാര്യം രാജാവിന്‌ അറിയില്ലല്ലോ!

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

നമ്മൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌

നമ്മൾ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌
ഡി. വിനയചന്ദ്രൻ

പാറ്റ്‌നയിൽ തീവണ്ടിയിറങ്ങുമ്പോൾ വേപ്പിൻ തണ്ടുകൾ വിൽക്കുന്നവരുടെ തിരക്ക്‌. പിന്നെ പണ്ടകളുടെ ഏജന്റുമാരായ കുതിരവണ്ടിക്കാരുടെയും റിക്ഷാക്കാരുടെയും തിരക്ക്‌. ആറ്റുകടവിലേക്കു നടന്നു. പുണ്യപുരാതനമായ ഫാൽഗുനദി ഉണങ്ങി വരണ്ടു തീട്ടക്കണ്ടമായി കിടക്കുന്നു. ശാപത്തിന്റെ അടയാളംപോലെ, കറുത്തുനീലിച്ച ഒരു അഴുക്കുചാൽ നാട മണലിനു നടുവിലുണ്ട്‌. ഒരു വലിയ സ്വപ്‌നഭംഗത്തിന്റെ ക്ഷീണവുമായി കിഴക്കൻ ആകാശച്ചരിവിനെ നോക്കി കുറച്ചവിടെ നിന്നു. മണിയനീച്ചപോലെ ബലികർമ്മം ചെയ്യാൻ ബലാൽക്കാരമായി പൊതിയുന്ന പണ്ടകൾ. അവരെ ഒഴിവാക്കി പുഴയുടെ നടക്കു തെളിനീരിനുവേണ്ടി ചാലുകീറുന്ന തൊഴിലാളികളുടെ അടുത്തേയ്ക്കു ചെന്നു. അഴുക്കുവെള്ളം ഉപയോഗിക്കാനായിരിക്കും ചെന്നതെന്നു കരുതി വെള്ളത്തിനു ഒരു രൂപ കൂലി ആവശ്യപ്പെട്ടു.
"ഫൽഗുനദി നിങ്ങളുടെ കുടുംബസ്വത്താണോ?"
എനിക്ക്‌ ദേഷ്യം വന്നു.
"ഞങ്ങൾ ബംഗാളിൽനിന്നും ബീഹാറിൽനിന്നും വരുന്ന പണക്കാരല്ല. സാധാരണ യാത്രികരാണ്‌. ഞാൻ അങ്ങു തെക്കേയറ്റത്തുള്ള കേരളത്തിൽ നിന്നാണു വരുന്നത്‌."
തൊഴിലാളികളുടെ മട്ടുമാറി.
"ഞങ്ങൾ പാവങ്ങളായതുകൊണ്ടുമാത്രം കാശു ചോദിച്ചതാണ്‌. പണ്ടകളല്ല."
കിണറു വെട്ടുവാൻ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നു വരുന്ന തൊഴിലാളികൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന മൺവെട്ടികളേക്കാൾ നീണ്ട ഒരുതരം മൺവെട്ടി, എട്ടുപത്തുപേർ ഒരുമിച്ചു പിടിച്ചു മണ്ണുമാന്തുകയാണ്‌. ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ ചേർന്നു. ഏകദേശം രണ്ടുമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മണ്ണിനിടയിൽനിന്ന്‌ കാരുണ്യംപോലെ തെളിനീർ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്റെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന വറ്റലും എള്ളുണ്ടയും ഞാൻ അവർക്ക്‌ കൊടുത്തു. അവർ കട്ടൻചായ ഇട്ടുതന്നു. ഗ്രാമക്കഥകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.
വേദികളിൽ ഭക്തികച്ചവടം ചെയ്യുന്ന പണ്ടകൾ. പ്രശസ്‌തിക്കും പരസ്യത്തിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ വിയർപ്പൊഴുക്കി നദിയെ പുനർജ്ജനിപ്പിക്കുന്ന വേലക്കാർ. നമ്മുടെ ഒട്ടുമിക്ക സാംസ്ക്കാരിക പ്രവർത്തനങ്ങളും പ്രഹസനങ്ങളാകുമ്പോൾ ജനസാമാന്യം ആരുടെയും പ്രീതിക്കും പുരസ്ക്കാരത്തിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ പ്രയത്‌നിക്കുന്നു. അവരോടൊപ്പം അല്‌പനേരം മൺവെട്ടി പിടിച്ചപ്പോൾ ഒരു മഹാചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായതുപോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഞാൻ പണ്ടേ എഴുതിയ 'ചരിത്രം', 'മൂർത്തി', 'കോലങ്ങൾ' എന്നീ കവിതകളിലെ കൊല്ലന്റെയും കുശവന്റെയും പാണന്റെയും വർഗ്‌ഗത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ്‌ ആ പണിയാളർ.
ഈ ഫാൽഗുവിന്റെ തീരത്താണ്‌ പ്രവാസകാലത്ത്‌ ജാനകിയും രാമലക്ഷ്‌മണന്മാരും ദശരഥനു വേണ്ടി ബലിയിട്ടത്‌. കഠിനക്കായ ക്‌ളേശത്താൽ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ സിദ്ധാർത്ഥനു പിടിച്ചു കയറാൻ മഹാവൃക്ഷം ചില്ലകൾ നീട്ടിക്കൊടുത്തത്‌. തളർന്നു കരയ്ക്കെത്തിയ സിദ്ധാർത്ഥനു കഞ്ഞിവെള്ളം നൽകിയ സുജാത. ആട്ടിൻപാലു നൽകിയ ഇടയൻ. മധ്യവർഗ്‌ഗത്തെപ്പറ്റി സിദ്ധാർത്ഥനു ബോധോദയം നൽകിയ നാടോടി നർത്തകരും ഗായകരും. ഉണങ്ങിവരണ്ടു കിടന്ന നിരഞ്ജനയിൽ ഉണർന്നു വന്ന ജലസ്രോതസ്സ്‌ ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു- മൈത്രി, മുദിത, കരുണ.
മായ
കാശിയിലെ ശവഗലിയും സതിയുടെ ചിതയുടെ തുടർച്ചയായി എപ്പോഴും കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിതകളും പുണ്യപാവനയായ ജാഹ്‌നവിയിലേക്കൊഴുകുന്ന ശവങ്ങളും. ഭയപ്പെടുത്തി, അക്കരെ നിരന്നിരിക്കുന്ന കഴുകന്മാർ. കലമ്പുന്ന വായസങ്ങളും ശ്വാക്കളും. ചട്ടമ്പികളായ പണ്ടകൾ. സ്‌മൃതിയിൽ ശ്രുതിയിട്ടു വരുന്ന കബീറിന്റെ വാക്കുകൾ. ഗംഗയുടെ ജീവനസംഗീതത്തിനനുപല്ലവിയായി മുഴങ്ങുന്ന വിദ്വൽസംഗീതധാരകൾ.
അവിടംവിട്ട്‌ ബുദ്ധവിഹാരമായ സാരനാഥിൽ എത്തുമ്പോൾ മൂകഗംഭീരമായ പുൽപ്പരപ്പ്‌. ബുദ്ധഗയയിലെ ആലിൽനിന്നു ശ്രീലങ്കയിൽ കൊണ്ടുപോയി വളർത്തിയ അശ്വത്ഥത്തിൽനിന്നു പിന്നെ സാരനാഥിൽ കൊണ്ടുവന്ന പിടിപ്പിച്ച അരയാൽ മൃഗതൃഷ്‌ണയുടെ നടുക്കു ബുദ്ധധർമ്മം പോലെ. ഓങ്കാരവും ശരണത്രയവും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി. ഇടവിട്ട്‌ വിഹാരത്തിലെ മണിമുഴക്കങ്ങൾ. ധർമ്മത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ടിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവിതം. പൊടുന്നനെ ഒരു ടിബറ്റൻ സുന്ദരി എന്റെ മുന്നിലൂടെ. ശിഥില സമാധിയായ എന്നെ കാന്തം ഇരുമ്പെന്ന പോലെ അവൾ പിറകേ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. ഈ ദിവ്യലാവണ്യം ബുദ്ധനെ നേരിട്ട മാരന്റെ അവതാരമാണോ? ബോധിസത്വ പ്രഭാവവും മായാ മരീചികയും ഒപ്പത്തിനൊപ്പം എന്നെ അഭിമിഖീകരിക്കുകയാണോ? അവളുടെ കൈയിൽ ഞാൻ എന്തിനാണ്‌ ഉമ്മ വച്ചത്‌? അവൾ എന്നെ മാറോടു ചേർത്തുപിടിച്ചതെന്തിനാണ്‌? പ്രഭാപരിവേഷം നിറഞ്ഞ വനദേവതമാരുടെ ഒരു ആവാസ മധുരിമയിൽ നിന്നെന്നപോലെ ഞാനെപ്പോഴാണ്‌ പുറത്തുവന്ന്‌ നലാന്റയിൽ പോകാൻ വണ്ടികയറിയത്‌? അന്നു ഞാൻ കണ്ട പെണ്ണിന്റെ അതേ ഗാത്രശോഭയുള്ള ഒരു വനിതാസാന്നിദ്ധ്യം ഡൽഹിയിൽ ദലൈലാമ പ്രസംഗിക്കുന്നതിന്റെ മുൻവരിയിൽ പിന്നെ കണ്ടു. ഞാൻ ബുദ്ധനെ, നാഗാർജ്ജനനെ, അശ്വഘോഷനെ ഓർത്തോർത്ത്‌ ദു:ഖനിവാരണ പഥങ്ങളിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.


ഉന്നതങ്ങളിലെ മാനസപുഷ്‌പങ്ങൾ
ഹരിദ്വാരിൽ നിന്നേ ഞാൻ ആളുകളോട്‌ ആരായുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഈ സീസണിൽ തപോവനത്തിലേക്കു പോകാൻ പറ്റുമോ?"
വിഷമമാണെന്ന്‌ എല്ലാവരും പ്രതിവചിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കു മഴയുണ്ട്‌. ചെറുചെറു ഭൂകമ്പങ്ങൾ. മണ്ണിടിച്ചിൽ.
ഉത്തരകാശിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അല്‌പം മുമ്പേ നടന്നു. ഒറ്റക്കാടുപോലെ പടർന്നു പന്തലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ചെമ്പകത്തിന്റെ പീഠത്തിൽ ഒരു സിദ്ധൻ ഇരിക്കുന്നു. ദേവീക്ഷേത്രത്തിൽ തൊഴാൻ വരുന്നവരൊക്കെ അദ്ദേഹത്തെ വന്ദിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ദക്ഷിണ നൽകുന്നു. ഞാൻ അവിടെ എത്തി ദക്ഷിണ നൽകാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. എന്നോടു ഇരിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. എനിക്ക്‌ പഴവും ചെമ്പകത്തിന്റെ പൂമൊട്ടും തന്നു. ഞങ്ങൾ വർത്തമാനം തുടങ്ങി. കുഞ്ഞുനാളിൽ ഗംഗാമാതാവിനെ സ്വപ്‌നം കണ്ട്‌ വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ സ്വന്തം വാടിവിട്ട്‌ ഇവിടെ എത്തിയതാണ്‌. പുരാണപ്രസിദ്ധമായ ലാക്ഷാഗൃഹം തൊട്ടപ്പുറത്തായിരുന്നുവെന്ന്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പുണ്യപൂമാന്റെ നാമം കേദാരഭാരതി! വ്യാസൻ, ഭാസൻ, ഭവഭൂതി എന്നൊക്കെ പറയുംപോലെ. എല്ലാവഴിയും സമർഖണ്‌ഡിലേക്കെന്ന ചൊല്ലുപോലെ എല്ലാ മാർഗ്‌ഗങ്ങളും കേദാരനാഥിലേക്കെന്ന നാടൻ പാട്ടുമുണ്ട്‌. ഞാൻ അറച്ചറച്ച്‌ അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു.
"തപോവനത്തിലേക്കു പോകാൻ പറ്റുമോ?"
ഒട്ടും ധൃതിയില്ലാതെ എന്നാൽ പൂർണ്ണവിശ്വാസത്തിൽ ദൃഢമായി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
"പറ്റും. പതുക്കെപ്പതുക്കെ."
ആ യാത്രയിൽ തപോവനത്തിൽ പോകാൻ പറ്റുമെന്നു പറഞ്ഞ ഒരേയൊരാൾ.
രണ്ടാംനാൾ ഗംഗോത്രിയിൽനിന്ന്‌ പന്തീരായിരം അടിയുള്ള ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ ഗോമുഖിലേക്കു വേച്ചുവേച്ചു നടക്കുകയാണ്‌. പർവ്വതയാനത്തിന്റെ അനുക്ഷണവികസ്വരമായ മഹാനാടകവും മൌനനിറവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്‌. അപ്പോഴതാ ഒരു യുവസന്യാസി എതിരേ വരുന്നു. എന്റെ അടുത്തെത്തി ചോദിക്കുന്നു.
"വിനയചന്ദ്രൻ സാറല്ലേ?"പിന്നെത്തുടരുന്നു. " ഞാൻ വേണുജിയുടെ അനുജനാണ്‌. നെടുമങ്ങാട്ടുകാരൻ. കായികതാരവും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമായിരുന്ന ഞാൻ ഇപ്പോൾ സന്യാസിയാണ്‌. പറക്കുംസ്വാമിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ. പേര്‌ ഹരി ഓം ആനന്ദ്‌. പണ്ടില്ലാത്തപോലെ ഇക്കൊല്ലം ഗിരിമുകളിൽ ധാരാളം പൂക്കൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞു. രണ്ടുകൊല്ലമായി ഇങ്ങോട്ടൊക്ക വന്നിട്ട്‌. പന്തീരായിരം അടി ഉയരം മുതലാണ്‌ ബ്രഹ്‌മസരോജം വിരിയുന്നത്‌."
പൂക്കളുടെ താഴ്‌വരയുടെ ഏതാണ്ടിങ്ങേ വശമായ ആ ഗോമുഖപഥത്തിലെ ഈ അഭിമുഖം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ദേവവസന്തം സൃഷ്‌ടിച്ചു. ഇടയ്ക്ക്‌ ബുദ്ധിമുട്ട്‌ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും തപോവനത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമെന്ന വിശ്വാസത്തിനു ആക്കം കൂട്ടുന്നതായിരുന്നു ആ കണ്ടുമുട്ടൽ. ഹിമാലയത്തിലെ അധിത്യകകളിൽ ദിവാകരയോഗിയെ കുമാരനാശാൻ നടത്തിച്ചത്‌ ഓർത്തു. ഓർമ്മകൾ വഴിമാറി മനസ്സിൽ പുതിയ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ ഭാഗീരഥിയുടെ മുകൾതട്ടിലൂടെ ഗോമുഖിലേക്കു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.


മാനുഷികം
അശോക്‌ വാങ്ങ്‌പേയി ഭാരത്ഭവന്റെ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്നപ്പോൾ ഭോപ്പാലിൽ ഞാൻ പലതണ പോയിട്ടുണ്ട്‌. സമ്മേളനത്തിന്റെ തിരക്കിനു മുമ്പു നാടുകാണാൻ കുറച്ചുനേരത്തേ പോകും. അങ്ങനെ ഒരു ഗസ്റ്റ്‌ ഹൌസിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഭാരത്ഭവനിലെ സ്റ്റുഡിയോ ഉപയോഗിക്കാൻ നാഗ്‌പൂരിൽ നിന്നും എത്തിയ കുറച്ചു ചിത്രകലാവിദ്യാർത്ഥികളെ പരിചയപ്പെടാനിടയായി. അവരും ഞാനും മാത്രമേ ഗസ്റ്റ്‌ ഹൌസിലുള്ളൂ. എനിക്ക്‌ ഭാരത്ഭവന്റെ ഔദ്യോഗിക സന്നാഹങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കണമെന്ന്‌ നിർബന്‌ധമായി. അവർക്ക്‌ മറാഠിയേ അറിയൂ. എനിക്ക്‌ ഹിന്ദിപോലും നല്ല വശമില്ല. 'മേഘ' എന്ന വെളുത്തു കൊലുന്നനേയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി സ്വയമേ എന്റെ ആളായി. എന്റെ ഭക്ഷണകാര്യങ്ങളൊക്കെ നോക്കാൻ കടപ്പെട്ടവളെപ്പോലെ. വർത്തമാനം കുറവ്‌. നിറഞ്ഞുതെളിയുന്ന ജന്മാന്തരസൌഹൃദം. കൂട്ടുകാർ മേഘയെ എനിക്കു വേണ്ടി ഒരുക്കി നിർത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ.
മേഘ എന്റെ കൂടെ വീട്ടിൽ വരാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളെ മുൻനിർത്തി കൂട്ടുകാർ മൂകരായി. അവളുടെ മിഴികളിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന കണ്ണീർ. ആ സ്‌നേഹകാതരത, നിരാലംബമായ വിത്തം ഇപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്‌. ദീപ്‌തസൌഹൃദത്തിന്റെ ബാഷ്‌പാവിലമായ ക്ഷണം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ. ദു:ഖം സ്വയം വരിച്ച എന്റെ സഹനങ്ങളിൽ മേഘയുടെ സ്‌മൃതി എപ്പോഴും വിഷാദസ്‌പർശമുള്ള സാന്ത്വനമാകുന്നു.

കടപ്പാട്‌ : കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

ഹീറോ സീറോ ആയാൽ

ഹീറോ സീറോ ആയാൽ
കെ സുദർശൻ

ഇന്ന്‌ ജീവിച്ചിരിപ്പുള്ള ഏറ്റവും വലിയ മാനേജുമെന്റ്‌ വിദഗ്ദ്ധനാണ്‌ പീറ്റർ ഡ്രക്കർ. മാനേജുമെന്റിനെക്കുറിച്ച്‌ ആധികാരികമായ ഒരു പുസ്‌തകം രചിക്കാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു.
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പുസ്‌തകം എഴുതാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ എപ്പോൾ എഴുതിത്തീർന്നെന്ന്‌ ചോദിച്ചാൽ മതി. ഇവിടത്തെ പല വാഴ്ത്തപ്പെട്ട കൃതികളും വിശേഷാൽപ്രതികളുടെ സീസണിൽ വികാരം നിർബന്‌ധപൂർവ്വം കുത്തിവച്ചു പടച്ചുവിട്ടതാണ്‌.
പക്ഷേ, മറ്റു രാജ്യങ്ങളിൽ അങ്ങനെയല്ല. ഒരു നോവൽ എഴുതണമെന്നിരിക്കട്ടെ. കുറഞ്ഞപക്ഷം രണ്ടു വർഷമെങ്കിലും അതിന്റെ പഠനത്തിനായി അവർ ചെലവഴിക്കും. അതിനായി യാത്രകൾ ചെയ്യും. കഥ നടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശത്തു പോയി കുറേനാൾ ജീവിക്കും. ഓരോ കഥാപാത്രത്തിന്റെയും മിടിപ്പുകൾ നേരിട്ടറിയും. എന്നിട്ടേ എഴുതാനിരിക്കൂ.
അതിന്റെ വ്യത്യാസവും ആ കൃതികളിലുണ്ടാവും.
പീറ്റർ ഡ്രക്കർ മാനേജുമെന്റിനെക്കുറിച്ചാണ്‌ പുസ്‌തകം എഴുതാൻ പോകുന്നത്‌. അതിനുമുമ്പായി അദ്ദേഹം എട്ടു ലോകരാഷ്‌ട്രങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നിട്ട്‌ ഓരോരോ രാജ്യങ്ങൾ കാണാൻപോയി.
അവസാനം ഇന്ത്യയിലുമെത്തി.
അഹമ്മദാബാദിലെ ഒരു വസ്‌ത്രനിർമ്മാണ ശാലയാണ്‌ അദ്ദേഹം സന്ദർശിക്കാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്‌. അതിനായി സാങ്കേതികമായ അനുമതിയും വാങ്ങി.
രാവിലെ പത്തുമണിക്കാണ്‌ സന്ദർശനസമയം നൽകിയിരുന്നത്‌. പക്ഷേ, ഡ്രക്കർ ഒൻപത്‌ മണിക്കുതന്നെ സ്ഥലത്തെത്തി.
ഇനിയും ഒരു മണിക്കൂർ ബാക്കിയുണ്ട്‌. വേണമെങ്കിൽ നേരത്തെ അകത്തുകയറാനുള്ള ഏർപ്പാടുണ്ടാക്കാം. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം അതിനു തയ്യാറായില്ല.
പകരം, ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചു:
"ഇവിടെ അടുത്തെവിടെയെങ്കിലും നമുക്കു പോകാൻ പറ്റിയ മറ്റേതെങ്കിലും സ്ഥലമുണ്ടോ?"
പെട്ടെന്നൊരാൾ പറഞ്ഞു:
"സർ, ഇവിടെ അടുത്തൊരു കത്തീഡ്രൽ പണിയുന്നുണ്ട്‌. നമുക്കു അങ്ങോട്ട്‌ പോയാലോ?"
ഡ്രക്കർ സമ്മതിച്ചു.
വലിയ പള്ളിക്കാണല്ലോ ഇംഗ്ലീഷിൽ കത്തീഡ്രൽ എന്നു പറയുന്നത്‌.
ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ ഗ്രൌണ്ട്‌ വർക്ക്‌ നടക്കുന്നതേയുള്ളൂ.
ധാരാളം പണിക്കാർ...
പലർക്കും പലതരം ജോലികൾ....
ചിലർ മണ്ണെടുക്കുന്നു....
ചിലർ പാറപൊട്ടിക്കുന്നു.
ചിലർ കമ്പി കെട്ടുന്നു.....
അങ്ങനെ തകർത്തു നടക്കുകയാണ്‌ കാര്യങ്ങൾ.
ഡ്രക്കർ, മണ്ണു വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.
അയാൾ മുഖമുയർത്തി.
"സ്‌നേഹിതാ, നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യുകയാണ്‌?"
"ഞാൻ മണ്ണു മാന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. കണ്ടൂടെ?"
മറുപടി രൌദ്രം!
എങ്കിലും ഡ്രക്കർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു:
"ശരി.... നടക്കട്ടെ...."
അപ്പോഴുണ്ട്‌, അയാളുടെ സമീപത്തുനിന്ന മറ്റൊരാൾ ഡ്രക്കറുടെ മുഖത്തേക്ക്‌ പ്രതീക്ഷാപൂർവ്വം നോക്കുന്നു.
എന്താ സാർ, എന്നോട്‌ ചോദിക്കുന്നില്ലേ എന്ന മട്ടിൽ!
അയാളുടെ 'ഉദ്ദേശശുദ്ധി' ഡ്രക്കർക്ക്‌ മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
"അല്ല, താങ്കളിവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു?"
"അതു ശരി. അപ്പോൾ എന്നെ മനസ്സിലായില്ല."
"ഇല്ല?"
"മോശം മോശം. എന്നെ അറിയില്ലെന്ന്‌ പറഞ്ഞാൽ, ഒന്നും അറിയില്ലന്നർത്ഥം."
"ക്ഷമിക്കണം. അങ്ങ്‌ ആരാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞില്ല."
"അതും ഞാൻ തന്നെ പറയണം അല്ലേ..... കഷ്‌ടം! ഞാനാണ്‌ ഇവിടത്തെ പ്രധാന കല്ലാശാരി. പേരുകേട്ട ഒരു ആശാരിഫാമിലിയിലുള്ളതാണ്‌ ഞാൻ. ഇവിടത്തെ കല്‌പണി ചെയ്യുന്നത്‌ ഞാനാ. എന്റെ അപ്പൂപ്പന്മാരാ ഇവിടത്തെ മിക്ക പള്ളികളുടെയും മീനാരങ്ങളുടെയും മെയിൻ പണി ചെയ്‌തത്‌."
"സോറി. ഞാൻ താങ്കളെ നേരത്തെ പരിചയപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു...."
"ഇനി വരുമ്പോൾ നിശ്ചയമായും നിങ്ങളെ വന്നു കാണും."
അയാൾക്ക്‌ തൃപ്‌തിയായി. എന്നിട്ട്‌ അഹന്തയോടെ സഹപ്രവർത്തകരെ ഒന്നു നോക്കി.
ആണുങ്ങൾക്ക്‌ ആണുങ്ങളെ അറിയാം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ!
ഡ്രക്കർ മറ്റൊരു ഭാഗത്തേക്കു നടന്നു. പണി തകൃതിയായിട്ട്‌ നടക്കുകയാണെങ്ങും.
പൊടുന്നനെ ഡ്രക്കറുടെ ശ്രദ്ധ ഒരു വൃദ്ധനിൽ ചെന്നുപെട്ടു.
ആരവങ്ങളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞ്‌ ശാന്തനായിരുന്ന്‌ കമ്പി മുറിക്കുകയാണയാൾ. ഡ്രക്കർ അയാളുടെ അടുത്തേക്കു ചെന്നു.
എത്ര ജാഗ്രതയോടെയാണ്‌ അയാൾ തന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നത്‌. എങ്ങനെ പോയാലും എൺപത്‌ വയസ്സിൽ കുറയില്ല. പക്ഷേ, അതിന്റെ അവശതയൊന്നും ജോലിയിൽ കാണാനില്ല.
മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുന്നവരെ വൃദ്ധൻ അറിയുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ കമ്പിയിലും ചുറ്റികയിലുമാണ്‌.
"സുഹൃത്തേ, താങ്കൾ ഇവിടെ എന്ത്‌ ചെയ്യുകയാണ്‌?"
വൃദ്ധൻ ഞെട്ടി മുഖമുയർത്തി. എന്നിട്ട്‌ സാവകാശം പറഞ്ഞു:
"ഞാൻ ഈ കത്തീഡ്രൽ പണിയുകയാണ്‌."
അയാൾ വീണ്ടും പണിയിലേക്ക്‌ മടങ്ങി.
വിജ്ഞാനത്തിന്റെ വിശാലമേലാപ്പിലേക്ക്‌ ഒരു നവദർശനത്തിന്റെ പ്രകാശം വന്നു തൊട്ടതുപോലെ ഡ്രക്കർക്കു തോന്നി. അതിന്റെ അനുഭൂതിയും ആഹ്‌ളാദവും ആത്‌മാവിൽ ആവാഹിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ ഡ്രക്കർ തിരിച്ചുപോയത്‌.
ആ വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ലേ? എന്തെടുക്കുന്നു എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ കമ്പി മുറിക്കുന്നു
എന്നല്ല അയാൾ പറഞ്ഞത്‌.
ഞാൻ ഈ പള്ളി പണിയുകയാണ്‌!
ആ സമഗ്ര ബോധം.
ആ കൂട്ടുത്തരവാദിത്വം....
അലഞ്ചലമായ ആ അഭിമാനം.
നമ്മുടെ നാട്ടിനും നമ്മുടെ നാട്ടുകാർക്കും ഇല്ലാതെ പോയിരിക്കുന്നതും അതുതന്നെ!
ഇവിടെ അൻപത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ റിട്ടയേർഡാകും, ആളുകൾ. അതോടെ, 'റിട്ടാർഡസും' ആകും.
പിന്നെ ഗ്രാറ്റുവിറ്റിയും വാങ്ങിക്കൊണ്ട്‌ ഒരു പോക്കാണ്‌, അനാഥാലയത്തിലേക്ക്‌....
അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി പോലും....
എല്ലാവർക്കും വേണ്ടാതായി പോലും...
ഇനി മരിച്ചാൽ മതി പോലും..
സത്യത്തിൽ എടുത്തിട്ട്‌ 'ഉരുട്ടേ'ണ്ടത്‌ ഇവരെയൊക്കെയാണ്‌.
പുറത്ത്‌, എൺപത്തഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ പറയുന്നത്‌, ഞാൻ ജീവിതം തുടങ്ങാൻ പോകുന്നു എന്നാണ്‌.
എന്തിനു പുറത്തെ കാര്യം പറയുന്നു....
എൺപത്തഞ്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ, നമ്മുടെ ഒരു നേതാവ്‌, ഈ അടുത്ത കാലത്ത്‌ 'അഴിച്ചാം കുഴിച്ചാം ഒന്നേന്ന്‌' പുതിയ പാർട്ടിയും കൊടിയും കൊടച്ചക്രവുമൊക്കെയായിട്ട്‌ രംഗത്തു വന്നിരിക്കുന്നത്‌!
അപ്പോൾ മനസ്സാണ്‌ ഹീറോ.
അതു സീറോ ആയിപ്പോയാൽ ആ രാജ്യവും സീറോ ആയതുതന്നെ!

കടപ്പാട്‌ : കേരളകൌമുദി ഓൺലൈൻ

വ്യാഴാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 27, 2005

വയലാര്‍, മരണമില്ലാതെ

വയലാര്‍, മരണമില്ലാതെ
പി. ജയചന്ദ്രന്‍

ഈ മനോഹര തീരത്തോട്‌ വയലാര്‍ വിടപറഞ്ഞിട്ട്‌
ഇന്ന്‌ 30 വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു

പ്രണയം!
ജീവിതത്തില്‍ മാത്രമല്ല, ഭാഷയിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കു തമ്മിലും പ്രണയമുണ്ട്‌.
മലയാള ഭാഷയുടെ മനോഹര തീരത്തിരുന്ന്‌ അക്ഷരങ്ങളെ കാമുകീ-കാമുകന്‌മാരാക്കി പരസ്‌പരം പ്രണയിപ്പിച്ച 'വയലാര്‍' എന്ന നാലക്ഷരം ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ആത്‌മാവും ശ്വാസവുമായിരുന്നു.

ഭാഷയെ സ്‌നേഹിക്കുകയും അക്ഷരങ്ങളെ തമ്മില്‍ പ്രണയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്‌ത വയലാര്‍ മലയാളത്തോട്‌ വിടപറഞ്ഞിട്ട്‌ നീണ്ട മുപ്പതുവര്‍ഷം തികയുന്നു. എന്നാല്‍ എന്റെ സംഗീത ജീവിതത്തിലിന്നുവരെ വയലാര്‍ രാമവര്‍മ്മയില്ലാതെ ഒരുദിവസം പോലും കടന്നുപോയിട്ടില്ല- അതുകൊണ്ടുതന്നെ വയലാര്‍ എനിക്ക്‌ ചിരഞ്ജീവിയാണ്‌!

വയലാര്‍ രാമവര്‍മ്മ എനിക്ക്‌ ആരായിരുന്നു? മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠന്‍, സുഹൃത്ത്‌... അതോ അദ്ധ്യാപകനോ? പക്ഷേ, വയലാര്‍ ഇതെല്ലാമായിരുന്നു.ഗാനങ്ങള്‍ പാടിത്തുടങ്ങിയിരുന്ന ഞങ്ങളുടെ തലമുറ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നത്‌ 'കുട്ടേട്ടന്‍' എന്നാണ്‌. 'കുട്ടേട്ടന്‍' എന്ന വിളിയില്‍ സ്‌നേഹത്തോടൊപ്പം ഞങ്ങളുടെ ഭയവും ഭക്തിയും ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അഗാധമായ അറിവും പാണ്‌ഡിത്യവും അനുഭവസമ്പത്തുമുള്ള ആളാണെങ്കിലും 'കുട്ടേട്ടന്‍' ആര്‍ക്കുമുന്നിലും ഈ ഭാവങ്ങളൊന്നും പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

ഒരിക്കല്‍ എന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിക്കൊണ്ട്‌ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു."നിനക്ക്‌ അഭിനയിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന മുഖമാണ്‌" ഞാന്‍ ചിരിച്ചു. എന്റെ ചിരിയില്‍ അദ്ദേഹവും പങ്കുചേര്‍ന്നു. ഇവിടെ 'കുട്ടേട്ടനെ' ഞാന്‍ കാണുന്നത്‌ എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയാണ്‌.
മറ്റൊരവസരത്തില്‍ ഒരു പാട്ടിന്റെ റെക്കാഡിംഗ്‌ വേളയില്‍ എനിക്ക്‌ ചില ഉപദേശങ്ങള്‍ അദ്ദേഹം തന്നു."പാട്ടുപാടുമ്പോള്‍ ഗാനത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്ന്‌ പാടണം. അക്ഷരങ്ങളിലെ വികാരം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ ഗായകര്‍ക്കാണ്‌"
ഇവിടെ 'കുട്ടേട്ടന്‍' ഉപദേശങ്ങള്‍ തരുന്ന അദ്ധ്യാപകനും, മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠനുമൊക്കെയായി മാറുന്നു. ആ ഉപദേശങ്ങള്‍ ഇന്നും അനുസരിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകണം എനിക്ക്‌ പാട്ടുകളില്‍ ഇന്നും വികാരം ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ പാടാന്‍ കഴിയുന്നത്‌.

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മോഹങ്ങളിലൊന്ന്‌ നടന്ന്‌ കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല. ദേവരാജന്‍ മാസ്റ്ററും വയലാറുംകൂടി ഒരുമിച്ചിരുന്ന്‌ പാട്ട്‌ തയ്യാറാക്കുന്നത്‌ കാണുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അദമ്യമായ മോഹം. ഒരുപക്ഷേ, ഇതായിരിക്കണം എന്റെ സംഗീത ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്‌ടങ്ങളിലൊന്ന്‌.

ഉള്ളിലുള്ള അറിവ്‌, കഴിവ്‌ തുടങ്ങിയവ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാന്‍ എല്ലാ കലാകാരന്‌മാര്‍ക്കും കഴിയില്ല. എന്നാല്‍ 'കുട്ടേട്ട'ന്റെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങനെയല്ലായിരുന്നു. മലയാളികള്‍ക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹത്തിനറിയാമായിരുന്ന എല്ലാ അറിവുകളും വളരെ ലളിതമായി കാവ്യങ്ങളാക്കി മാറ്റി. മഹാകവി കാളിദാസനും ഉണ്ണായിവാര്യരും പകര്‍ന്നുതന്ന കാവ്യബിംബങ്ങളെ സാധാരണക്കാരന്‍ പാടുന്ന പാട്ടാക്കി പകര്‍ന്നുതന്ന മഹാനാണ്‌ വയലാര്‍. അതുകൊണ്ടാണ്‌ അഭിജ്ഞാന ശാകുന്തളവും, 'സാമ്യമകന്നോരുദ്യാനവും' ഇന്നും സാധാരണക്കാര്‍ക്കുപോലും വഴങ്ങുന്നത്‌. വേദങ്ങള്‍, ഇതിഹാസങ്ങള്‍, ഉപനിഷത്തുക്കള്‍ എന്നിവയില്‍ 'കുട്ടേട്ടന്‌' അപാരമായ ജ്ഞാനമുണ്ടായിരുന്നു. അതേസമയം 'ബൈബിള്‍' ഹൃദിസ്ഥമായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഏറ്റവും നല്ല ക്രിസ്‌തീയ ഭക്തിഗാനങ്ങളും അദ്ദേഹം എഴുതിയിട്ടുണ്ട്‌.
'യരുശലേമിലെ സ്വര്‍ഗ്‌ഗ ദൂതാ...' (ചുക്ക്‌), വയലാര്‍ എഴുതി ദേവരാജന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ഈണമിട്ട ഈ ക്രിസ്‌തീയ ഭക്തിഗാനം ഞാനും സുശീലാമ്മയും ചേര്‍ന്ന്‌ പാടിയതാണ്‌. നിന്ദിതരും പീഡിതരും മര്‍ദ്ദിതരുമായ ജീവിതങ്ങളുടെ ബിബ്‌ളിക്കല്‍ ഇമേജുകള്‍ എത്ര ഹൃദയ സ്‌പൃക്കായാണ്‌ അദ്ദേഹം ഈ പാട്ടില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്‌.

എനിക്ക്‌ ഏറ്റവും മികച്ച ഗായകനുള്ള സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെ അവാര്‍ഡ്‌ ആദ്യം കിട്ടിയതും കുട്ടേട്ടന്റെ ഗാനത്തിലൂടെയാണ്‌.
'നീലഗിരിയുടെ സഖികളേ.... സുപ്രഭാതം' സുപ്രഭാതത്തിന്റെ വാങ്ങ്‌മയ ചിത്രം വരച്ചുവച്ചതുപോലെയാണ്‌ ഈ ഗാനത്തിലെ ഓരോ വരിയും.'കുട്ടേട്ടന്റെ' വരികളെക്കുറിച്ച്‌ ദേവരാജന്‍ മാസ്റ്റര്‍ പറയാറുള്ളത്‌ ഈയവസരത്തില്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.
"വയലാറിന്റെ വരികളുടെ വാക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഓരോ ചിത്രമുണ്ട്‌. വരികള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഈ ചിത്രം എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിയും. ഇത്‌ കണ്ടറിഞ്ഞ്‌ മനസ്സിലാക്കിയാണ്‌ ഞാന്‍ ആ വരികള്‍ക്ക്‌ സംഗീതം കൊടുക്കുന്നത്‌."

ഗാനമേളകളില്‍ പാടുമ്പോള്‍ സദസ്‌ ഇന്നും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഗാനങ്ങളിലൊന്ന്‌ 'സുപ്രഭാതം' എന്ന പാട്ടാണ്‌. മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ എപ്പോഴും മൂളുന്ന വയലാര്‍ ഗാനം 'മാനത്ത്‌ കണ്ണികള്‍ മയങ്ങും കയങ്ങള്‍' എന്ന പാട്ടാണ്‌. ഒരു ഗായകനെന്ന നിലയില്‍ 'മഞ്ഞലയില്‍ മുങ്ങിതോര്‍ത്തി' (രചന പി. ഭാസ്കരന്‍) എന്ന പാട്ടിലൂടെയാണ്‌ ഞാന്‍ വരുന്നതെങ്കിലും എന്റെ ഭാവിയെ ഉയര്‍ത്തി ജനപ്രിയമാക്കിയ ഗാനം 'കുട്ടേട്ടന്റേ'താണ്‌.'ഇന്ദുമുഖീ........ ഇന്ദുമുഖീ'

മലയാളത്തിന്‌ വയലാര്‍ നഷ്‌ടമായിട്ട്‌ മുപ്പതുവര്‍ഷം പിന്നിട്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹമെഴുതിയ വരികളിലൂടെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വയലാര്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുകയാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ 'മരണമില്ലാത്ത മഹാകവി'യാണ്‌ വയലാര്‍. ഇന്നത്തെ ദൃശ്യമാദ്ധ്യമങ്ങളോ റേഡിയേയോ വയലാറിന്റെ പാട്ട്‌ സംപ്രേഷണം ചെയ്യാത്ത ഏതെങ്കിലും ഒരുദിവസമുണ്ടാകുമോ? ഒരു വയലാര്‍ ഗാനം മൂളാതെ വയലാര്‍ പാട്ട്‌ കേള്‍ക്കാതെ ഒരു സംഗീത പ്രേമിയും ഒരുദിവസംപോലും ജീവിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ ഇന്നും വയലാര്‍ മലയാളവും സിനിമയും നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുകയാണ്‌.

ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങളാകുന്ന ഇന്ദുമുഖിയായ ഇഷ്‌ടപ്രാണേശ്വരിക്ക്‌ പൂവും പ്രസാദവും നല്‍കി ഇനിയും വയലാറിന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ സംഗീത പ്രേമികളിലേക്കൊഴുകും... ഇനിയും കുളിര്‍ കാറ്റോടിവരും... അതുകൊണ്ട്‌ വയലാറിന്‌ മരണമില്ല!

കടപ്പാട്‌: കേരളകൌമുദി ഓണ്‍ലൈന്‍

ബുധനാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 19, 2005

'പുതിയാപ്‌ള'ക്ക്‌ നോമ്പു തുറക്കാന്‍ പലഹാരക്കൂമ്പാരം

'പുതിയാപ്‌ള'ക്ക്‌ നോമ്പു തുറക്കാന്‍ പലഹാരക്കൂമ്പാരം
വി.പി. സമീന

"അപ്പത്തരങ്ങളെല്ലാം കൂമ്പാരമായ്‌....
മരുമോനെ വീട്ടില്‍ വിളിച്ചമ്മായി....."

പാട്ടുകാരികള്‍ ഈണത്തില്‍ പാടുന്ന ഈ മാപ്പിളപ്പാട്ടു കേട്ടിട്ടില്ലേ....? പാട്ടുകേട്ടാല്‍ത്തന്നെ വായില്‍ കപ്പലോടിക്കാന്‍ മാത്രം ഉമിനീര്‍ നിറയും. അത്രക്ക്‌ വിശേഷമാണ്‌ പുതിയാപ്‌ള സല്‍ക്കാരത്തിനൊരുക്കുന്ന വിഭവങ്ങളുടെ നിര.

സര്‍ബത്ത്‌, വിവിധതരം ജ്യൂസുകള്‍, തിരക്കഞ്ഞി തുടങ്ങി കുടിക്കാനുള്ളവ ഏറെ. കായട, മുട്ടമാല, മുട്ടസുര്‍ക്ക, മുട്ടക്കബാബ്‌, മുട്ടമറിച്ചത്‌ തുടങ്ങി മുട്ടത്തരങ്ങളുമേറെ.... കടുക്കനിറച്ചത്‌, സമോസ, കട്‌ലറ്റ്‌, തിരപ്പോള, ഉന്നക്കായ, പഴംപൊരിച്ചത്‌ തുടങ്ങിയ പലഹാരങ്ങളുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞാല്‍ തീരില്ല. ഇറച്ചിത്തരങ്ങളുടെ കാര്യം പറയാനുമില്ല.

ഇതൊക്കെ ഒരുക്കി പാട്ടില്‍ പറഞ്ഞപോലെ "ഇങ്ങള്‌ തിന്നീ... ഇങ്ങള്‌ തിന്നീ.... ഇങ്ങള്‌ തിന്നീന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ പുതുമാരനെ തീറ്റിക്കുന്ന പൊന്നമ്മായി..."യുടെ ഉത്‌സാഹം ഒന്ന്‌ മനസ്സില്‍ കണ്ടു നോക്കൂ. ഇത്‌ പാട്ടില്‍ മാത്രം വിസ്തരിക്കുന്ന കാര്യമല്ല. പുതിയാപ്‌ള (മലബാറുകാര്‍ പുതുമണവാളനെ ഇങ്ങനെയാണ്‌ വിളിക്കുക. കുറച്ചു കൂടി ചുരുക്കി പുയ്യാപ്‌ളയെന്നും വിളിക്കും) സല്‍ക്കാരത്തിന്‌ കോഴിക്കോട്‌ നഗരത്തിനകത്തെ കുണ്ടുങ്ങല്‍, കുറ്റിച്ചിറ, മുഖദാര്‍, പരപ്പില്‍ തുടങ്ങിയ പ്രദേങ്ങളിലെ വിശേഷമൊന്നു വേറെത്തന്നെയാണ്‌.

കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞയുടനെ തുടങ്ങുന്ന പുയ്യാപ്‌ള സത്കാരം റംസാന്‍ കാലത്ത്‌ വീണ്ടും സജീവമാകും. നോമ്പ്‌ മൂന്ന്‌ ദിവസം പിന്നിട്ടാല്‍ പിന്നെ പുയ്യാപ്‌ളയെ നോമ്പ്‌ തുറപ്പിക്കുന്ന ചടങ്ങുകളായി. ഓരോ വീട്ടുകാരും, തങ്ങളുടെ 'ബങ്കീശം' (ആര്‍ഭാടം) കാണിക്കാന്‍ അപ്പത്തരങ്ങളുടെ കൂമ്പാരമായിരിക്കും പുയ്യാപ്‌ളമാര്‍ക്കും ചങ്ങായി(ചങ്ങാതി) മാര്‍ക്കും നല്‍കുക.
ഭാര്യവീട്ടിലായിരിക്കും സ്ഥിരതാമസമെങ്കിലും പുയ്യാപ്‌ളമാര്‍ നോമ്പ്‌ തുറക്കുന്നത്‌ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നാണ്‌. ഭാര്യവീട്ടില്‍ നിന്നും റംസാന്‍ ആദ്യപത്തിന്‌ പുയ്യാപ്‌ളക്ക്‌ 'കോഴി ബിരിയാണി' കൊടുത്തയക്കും. ഇതിനും വിശേഷമേറെയുണ്ട്‌. ഒന്നോ രണ്ടോ ആള്‍ക്ക്‌ തിന്നാനുള്ള ബിരിയാണിയല്ല കൊടുക്കുക. ബിരിയാണിച്ചെമ്പ്‌ ദമ്മ്‌ പൊട്ടിക്കാതെ അതേപടി കൊടുത്തുവിടുകയാണ്‌ ചെയ്യുക. ഇത്‌ അയല്‍വാസികള്‍ക്കും, കുടുംബക്കാര്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്യും.

ആദ്യത്തെ പത്ത്‌ തീരുന്നതിന്‌ മുമ്പ്‌ തന്നെ പുയ്യാപ്‌ളയെ ഭാര്യവീട്ടില്‍ നോമ്പ്‌ തുറപ്പിക്കും. പുതിയാപ്‌ളയുടെ ചങ്ങാതിമാരും, ബന്‌ധുക്കളായ ആണുങ്ങളുമടക്കം അമ്പതോളം പേര്‍ നോമ്പ്‌ തുറക്കാനുണ്ടാവും. ഭാര്യവീട്ടുകാര്‍ അവരുടെ 'മജ' (അന്തസ്സ്‌) ആവോളം കാണിക്കാന്‍ പല തരത്തിലുള്ള പലഹാരങ്ങള്‍ നോമ്പ്‌ തുറയ്ക്ക്‌ കൊടുക്കാറുണ്ട്‌.

'മഗ്‌രിബ്‌' ബാങ്ക്‌ കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ സര്‍ബത്ത്‌, ജ്യൂസുകള്‍, തരിക്കഞ്ഞി (റവ പായസം), കായട, കല്ലുമ്മക്കായ പൊരിച്ചത്‌, മീന്‍ ഒറോട്ടി, ചട്ടിപ്പത്തിരി, മുട്ടമറിച്ചത്‌, മുട്ടമാല, മുട്ടസുര്‍ക്ക, മുട്ടകബാബ്‌, തരിപോള, കടുക്ക നിറച്ചത്‌, സമ്മോസ, കട്‌ലറ്റ്‌, പഴം നിറച്ചത്‌ തുടങ്ങിയ നൂറിലേറെ പലഹാരങ്ങള്‍ നോമ്പുതുറക്കാന്‍ കൊടുക്കും.
നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞ്‌ വലിയ നോമ്പുതുറയ്ക്ക്‌ പത്തിരിയും കോഴിക്കറിയും, നെയ്ച്ചോര്‍, ബിരിയാണി, പൂരി, കണ്ണ്‌പത്തിരി, കോഴി നിറച്ചത്‌, ആട്‌ നിറച്ചത്‌ തുടങ്ങി പിന്നെയും അനവധി വിഭവങ്ങളുണ്ടാവും. പുതിയാപ്‌ളയോടൊപ്പം വന്നവര്‍ രാത്രി തിരിച്ചുപോവും. പുതിയാപ്‌ളയ്ക്ക്‌ പിന്നെ മുത്താഴമൊരുക്കലായി. മുത്താഴത്തിന്‌ ജീരകക്കഞ്ഞിയും പെരട്ട്കൂട്ടാനും മീന്‍ പൊരിച്ചതും നല്‍കുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ പത്തായി കഴിഞ്ഞാല്‍ പുതിയാപ്‌ളയുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പത്തിരിയും കോഴിക്കറിയും പഴങ്ങളും കൊടുത്തയക്കും. കോഴി നിറച്ചതും മീന്‍ പത്തിരിയും അങ്ങനെ അവരവരുടെ കഴിവനുസരിച്ച്‌ പുതിയാപ്‌ളയുടെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കും. മൂന്നാമത്തെ പത്തിന്‌ എരിവുള്ളതും മധുരമുള്ളതുമായ അനവധി പലഹാരങ്ങള്‍ ഭാര്യവീട്ടില്‍ നിന്നും കൊടുത്തയക്കും. ഇതൊന്നും കൂടാതെ പുതിയാപ്‌ളയെ ബന്‌ധുക്കള്‍ ഓരോ ദിവസവും നോമ്പ്‌ തുറപ്പിക്കും.
പുതിയാപ്‌ള ഭാര്യവീട്ടിലേക്ക്‌ റംസാന്‍ ചെലവിനായി അവരവരുടെ കഴിവനുസരിച്ച്‌ ഒരു തുകയും മിക്‌സി, കുക്കര്‍ തുടങ്ങിയ അടുക്കള സാധനങ്ങളും റംസാന്‌ തൊട്ട്‌ മുമ്പ്‌ കൊണ്ടുവരും. ഇതിന്‌ 'ചെറിയ ഓശാരം' എന്ന്‌ പറയും.

നോമ്പ്‌ പത്ത്‌ കഴിഞ്ഞാല്‍ പുതിയാപ്‌ളയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന്‌ 'ജാമാറ്റ്‌' കൊണ്ടുവരും. പെണ്ണിനും ബന്‌ധുക്കള്‍ക്കുമുള്ള പെരുന്നാള്‍കോടിയാണ്‌ ജാമാറ്റ്‌. പുതുപ്പെണ്ണിെ‍ന്‍റ സഹോദരിമാര്‍, ഉമ്മ, ഉപ്പ, ആങ്ങളമാര്‍, അമ്മായിമാര്‍ തുടങ്ങി എല്ലാ ബന്‌ധുക്കള്‍ക്കുമുള്ള വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഇതിലുണ്ടാകും. ഈ 'ബങ്കീശം' കാണാന്‍ പെണ്ണിെ‍ന്‍റ വീട്ടുകാര്‍ അയല്‍വാസികളെയും ബന്‌ധുക്കളേയും വീട്ടിലേക്ക്‌ വിളിക്കും. ജാമാറ്റില്‍ നൂറിലേറെ വസ്ത്രങ്ങളുണ്ടാകും.

പെരുന്നാള്‍ രാവായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെയും പുതിയാപ്‌ളയെ സല്‍ക്കരിക്കലായി. 'പെരുന്നാള്‍ രാവ്‌ സല്‍ക്കാരം' കോഴിമുളകിട്ടതും പൊരിച്ചതും നെയ്ച്ചോറുമാണ്‌. പുതിയാപ്‌ള ഈ സല്‍ക്കാരത്തിന്‌ വരുമ്പോള്‍ അണ്ടിപ്പരിപ്പ്‌, അക്രോട്ട്‌, ആപ്രിക്കോട്ട്‌, അത്തിപ്പഴം മുതലായവും സുഗന്‌ധദ്രവ്യങ്ങളും കൊണ്ടായിരിക്കും വരിക. പെരുന്നാള്‍ രാവ്‌ സല്‍ക്കാരം കഴിഞ്ഞാല്‍ പുതിയാപ്‌ളയും പെണ്ണും പെരുന്നാളിന്‌ രാവിലെ പുതിയാപ്‌ളയുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്നു. സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ കഴിയുന്നില്ല. പെരുന്നാളിെ‍ന്‍റ സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ പിന്നെയും തുടരുകയായി.

പുതിയാപ്‌ള ചെലവിന്‌ കൊടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആര്‍ഭാടമായ ഈ സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ക്കായി പെണ്‍വീട്ടുകാര്‍ക്ക്‌ വരുന്ന ചെലവ്‌ കുറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല. ജാമാറ്റ്‌ എടുക്കുന്ന വകയില്‍ പുതിയാപ്‌ളയ്ക്കും വന്‍ ചെലവാണുള്ളത്‌. പെണ്ണിെ‍ന്‍റ വീട്ടുകാര്‍ പറയുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും പുതിയാപ്‌ള ഡ്രസ്സെടുക്കേണ്ടതാണ്‌. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ മാമൂലുകളുടെ പേരില്‍ ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും ധനനഷ്‌ടം ഒരുപാടുണ്ടാകുന്നു. എങ്കിലും ഈ മാമൂലുകള്‍ കുടുംബബന്‌ധങ്ങള്‍ ദൃഢമാക്കുകയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌.

കടപ്പാട് : കേരളകൌമുദി.കോം

ഞായറാഴ്‌ച, ഒക്‌ടോബർ 16, 2005

മൂടിവച്ചുള്ള ഭരണം ഇനി നടക്കില്ല

മൂടിവച്ചുള്ള ഭരണം ഇനി നടക്കില്ല
വര്‍ക്കല രാധാകൃഷ്‌ണന്‍ എം.പി
ഒരു റേഷന്‍ കാര്‍ഡ്‌ അനുവദിച്ചുകിട്ടുന്നതിനുവരെ സര്‍ക്കാര്‍ ഓഫീസുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി കാലുതേയുന്നവരാണ്‌ നമ്മള്‍. അനുവദിച്ചു കിട്ടുന്നതോ പോട്ടെ, അത്‌ സംബന്‌ധിച്ച നടപടികള്‍ എങ്ങനെയായി, എവിടം വരെയായി എന്നൊന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ നിസ്സാരമായി കൈ മലര്‍ത്തും. ഹര്‍ജിക്കാരന്‍ പാവപ്പെട്ടവനാണെങ്കില്‍ പറയുക വേണ്ട! ഒടുവില്‍ അതിനുള്ള ഉത്തരം നാട്ടിന്‍പുറങ്ങളില്‍ ഒരു ചൊല്ലായി മാറിയിട്ടുണ്ട്‌-"നടന്നുനടന്ന്‌ കാലുതേഞ്ഞാലും സര്‍ക്കാര്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മുറപോലെ." ഏതൊരു പൌരനും 'അറിയാനുള്ള അവകാശം' രാജ്യത്തെമ്പാടും ഒക്‌ടോബര്‍ 12-ാ‍ം തീയതി മുതല്‍ നിയമമായി നിലവില്‍ വന്നതോടെ ഇതിനൊരു സമൂലമാറ്റം വരികയാണ്‌. പക്ഷേ, സാക്ഷരതയിലും ബൌദ്ധികതയിലും മുന്നിട്ടുനില്‍ക്കുന്ന കേരളത്തില്‍ നിയമം ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുന്നതില്‍ സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ മൌനം പാലിക്കുന്നത്‌ പ്രതിഷേധാര്‍ഹമാണ്‌. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ, നിയമത്തെപ്പറ്റി പറയാം.

'അറിയാനുള്ള അവ കാശ നിയമം' Right to information act എന്ന പേരിലാണ്‌ ഭരണ നടപടി കള്‍ അറിയാനുള്ള അവകാശം നിയമമായി നിലവില്‍ വന്നിരിക്കുന്നത്‌. പാര്‍ലമെന്ററി ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ പൌരന്‌മാര്‍ക്ക്‌ തങ്ങളുടെ ഭരണരംഗത്ത്‌ നടക്കുന്ന വിവരങ്ങള്‍ അറിയാനുള്ള അവകാശം മൌലികമാണ്‌. ഭരണഘടനയിലെ 19-ാ‍ം വകുപ്പ്‌ പ്രകാരം അത്‌ അടിവരയിട്ട്‌ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌. ഗവണ്‍മെന്റ്‌ തീരുമാനങ്ങള്‍ പലതും എടുത്തിരുന്നത്‌ ഇതേവരെ അതീവ രഹസ്യമായി അണിയറയിലാണ്‌. ഉദ്യോഗസ്ഥ മേധാവിത്വത്തിന്‌ അത്‌ രഹസ്യമായിട്ടേ നടക്കാവൂ എന്ന നിര്‍ബന്‌ധ ബുദ്ധിയുമുണ്ട്‌. നിജസ്ഥിതികള്‍ ഒന്നും പുറത്തുവിടില്ല. ആയുസിന്റെ നല്ലൊരുഭാഗം ചെലവഴിച്ചാലും സാധാരണ പൌരന്‌ സര്‍ക്കാര്‍ നടപടികള്‍ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. ഒരു ഹര്‍ജി നല്‍കിയാല്‍ മറുപടി കിട്ടുക സാദ്ധ്യമായിരുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ വിവരങ്ങള്‍ മറച്ചുപിടിക്കുന്നതുമൂലമാണ്‌ കൊടിയ അഴിമതികള്‍ നടക്കുന്നത്‌. അറിയാനുള്ള അവകാശം നിയമമായതോടെ ഇനി അത്‌ നടപ്പില്ല.

എല്ലാം സുതാര്യമായിരിക്കണം. വില്ലേജ്‌ ഓഫീസു മുതല്‍ ഹജൂര്‍ കച്ചേരിവരെ നടക്കുന്ന നടപടിക്രമങ്ങളും നിയമങ്ങളും ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനും അറിയണം. ആരുടെയും ഓശാരമല്ല, അതവന്റെ അവകാശമാണ്‌. ആ അവകാശമാണ്‌ അറിയാ നുള്ള അവകാശ നിയമം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നത്‌.
ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ ഒന്നും മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ടതില്ല. രാജ്യസുരക്ഷയെ ബാധിക്കുന്നതോ, കുറ്റാന്വേഷണ വിവരങ്ങളോ പൌരന്‌ ഉടനടി അറിയണമെന്നില്ല. എന്നാല്‍, അവസാന തീരുമാനം എടുക്കുമ്പോള്‍ അത്‌ വന്നവഴി വ്യക്തമായി അറിയാന്‍ അവന്‌ അവകാശമുണ്ട്‌.

അപേക്ഷ കൊടുക്കാതെ തന്നെ ജനങ്ങളെ അറിയിക്കേണ്ട കടമ ഏതൊരു ജനാധിപത്യ ഗവണ്‍മെന്റിനുമുണ്ട്‌. നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ മാത്രം അതിനുള്ള അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടരുത്‌. പാര്‍ലമെന്ററി ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഈറ്റില്ലം എന്ന്‌ അവകാശപ്പെടുന്ന ബ്രിട്ടന്‍ നാലുവര്‍ഷംമുമ്പ്‌ ഈ നിയമം പാസാക്കിയിരുന്നു. നമ്മുടെ ഭരണഘടനയിലും ഈ അവകാശം വ്യവസ്ഥ ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്‌. പക്ഷേ, അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള നിയമ നിര്‍മ്മാണം നാളിതുവരെ നടത്തിയിട്ടില്ല. ഉദ്യോഗ നിയമനങ്ങള്‍, വൈദ്യുതി കണക്ഷന്‍, ടെലിഫോണ്‍ കണക്ഷന്‍ തുടങ്ങി നിത്യജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന ഏതൊരു കാര്യവും സുതാര്യമായിരിക്കണം. ഏതൊരാളും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അണിയറയില്‍ പൂഴ്ത്തിവച്ച്‌ അഴിമതിക്ക്‌ വഴിയൊരുക്കരുത്‌. ഇതിനൊരു പരിഹാരം കാണാന്‍ വേണ്ടിത്തന്നെയാണ്‌ അറിയാനുള്ള അവകാശ നിയമം നിര്‍മ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. എന്നതുകൊണ്ട്‌, അഴിമതി പാടേ തുടച്ചുനീക്കാമെന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ അഭിപ്രായമില്ല. ഒരു പരിധിവരെയെങ്കിലും ഒഴിവാക്കാം.

ഒരു പൌരനെ പിടിച്ച്‌ ലോക്കപ്പിലിട്ട്‌ ഉരുട്ടിക്കൊല്ലുന്ന രാജ്യമാണ്‌ നമ്മുടേത്‌. ഒരാളെ അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്‌താല്‍ 48 മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അറസ്റ്റിന്റെയും അറസ്റ്റ്‌ ചെയ്‌ത ആളിന്റെയും ചെയ്യപ്പെട്ട ആളിന്റെയും വിശദ വിവരങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയിരിക്കണം. ഏത്‌ സ്റ്റേഷനിലാണോ അറസ്റ്റ്‌ നടന്നത്‌, ആ സ്റ്റേഷനിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ അത്‌ അതറിയിക്കാന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥനാണ്‌. മൂടിവയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല. വിവരം അറിയാന്‍ ഹേബിയസ്‌ കോര്‍പസ്‌ പെറ്റിഷനുമായി കോടതി കയറിയിറങ്ങാന്‍ ഹര്‍ജിക്കാരന്‌ ഇടവരുത്തരുത്‌. അങ്ങനെയൊരു പെറ്റിഷന്‍ കൂടാതെ യഥാര്‍ത്ഥ കാര്യങ്ങളറിയാന്‍ നമുക്ക്‌ കഴിയണം. അതിനാണ്‌ 'അറിയാനുള്ള അവകാശ നിയമം' ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്‌. അടിയന്തരാവസ്ഥയിലെ രാജന്‍ സംഭവങ്ങള്‍ പോലു ള്ളവ ഇനി ഉണ്ടാകരുത്‌. ഉരുട്ടിക്കൊല്ലരുത്‌. ഇത്‌ ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ്‌. അതിനെ നേര്‍വഴിക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകാനാണ്‌ ഈ നിയമം.

മന്ത്രിസഭ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ അതിന്റെ വിവരങ്ങളുടെ നിജസ്ഥിതി അറിയാനും നമുക്ക്‌ അവകാശമുണ്ട്‌. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്‌ 'ഒഫിഷ്യല്‍ സീക്രറ്റ്‌ ആക്‌ട്‌' എന്നൊരു നിയമമുണ്ട്‌. അത്‌ അറിയാനുള്ള അവകാശ നിയമത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിന്‌ തടസ്സമാകാന്‍ പാടില്ല. അക്കാര്യം ഞാന്‍ പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയുകയാണ്‌. ഈ ഔദ്യോഗിക രഹസ്യനിയമം ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ ഉണ്ടാക്കിവച്ചതാണ്‌. പ്രസ്തുത നിയമം എത്രയുംപെട്ടെന്ന്‌ റദ്ദാക്കണമെന്ന്‌ ഞാന്‍ അടങ്ങുന്ന കമ്മിറ്റി ശുപാര്‍ശ ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്‌. രാജ്യസുരക്ഷയോ, രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ നടത്തുന്ന കാര്യങ്ങളോ ശത്രുക്കള്‍ അറിയാതെ സൂക്ഷിക്കണമെങ്കില്‍, പകരം വേറൊരു നിയമം ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ പോരേ? നിയമ ഭേദഗതി ഉണ്ടാക്കിയാലും മതി.

രാജ്യത്തിന്റെ നയതന്ത്രകാര്യങ്ങള്‍ക്കും രാജ്യസുരക്ഷാകാര്യങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടിമാത്രം ക്രമപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുവേണം ഔദ്യോഗിക രഹസ്യ നിയമം ഭേദഗതി ചെയ്യേണ്ടത്‌ എന്ന്‌ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയുകയാണ്‌.

അറിയാനുള്ള അവകാശ നിയമം കൂടുതല്‍ സുതാര്യവും ജനകീയവുമാക്കാന്‍ ഓരോ സംസ്ഥാന ഗവണ്‍മെന്റും ശുഷ്കാന്തിയോടെ ചില നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കണം. ഗവണ്‍മെന്റ്‌ നടപടികള്‍ എല്ലാം വെബ്‌സൈറ്റില്‍ ആക്കുകയും ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ വഴി എവിടെയും ആര്‍ക്കും ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ നിയമം നടപ്പാക്കുമ്പോള്‍ രണ്ടുമൂന്ന്‌ കാര്യങ്ങളില്‍ അതീവ ശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തിയിരിക്കണം.

അറിയാനുള്ള അവകാശ നിയമപ്രകാരം ഇനി കേന്ദ്ര ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷനും സംസ്ഥാന ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷനും നിലവില്‍വരും. മേറ്റ്ല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഇത്‌ നിലവില്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞു. ഇത്‌ ബ്യൂറോക്രസിയുടെ കൈയില്‍ അകപ്പെടരുത്‌. ഇതിന്റെ ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷണര്‍ക്ക്‌ ചീഫ്‌ ഇലക്ഷന്‍ കമ്മിഷന്റെ പദവിയാണ്‌ നല്‍കിയിട്ടുള്ളത്‌. കേന്ദ്രത്തില്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയും പ്രതിപക്ഷ നേതാവും ഒരു കാബിനറ്റ്‌ മന്ത്രിയുമടങ്ങുന്ന സമിതിയാണ്‌ ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷണറെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്‌. അവര്‍ നല്‍കുന്ന ശുപാര്‍ശയിന്‌മേല്‍ പ്രസിഡന്റ്‌ നിയമനം നടത്തും. സംസ്ഥാനത്തിന്റേത്‌, മുഖ്യമന്ത്രിയും പ്രതിപക്ഷനേതാവും ഒരു കാബിനറ്റ്‌ മന്ത്രിയും അടങ്ങുന്ന സമിതിയായിരിക്കും. ഈ സമിതി നല്‍കുന്ന ശുപാര്‍ശയിന്‌മേല്‍ ഗവര്‍ണറായിരിക്കും ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷണറെ നിയമിക്കുന്നത്‌.

അറുപത്തിയഞ്ച്‌ വയസ്സുവരെയോ, 5 വര്‍ഷമോ ആയിരിക്കും ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേ ഷന്‍ കമ്മിഷണറുടെ ഭരണ കാലാവധി. ഒരിക്കല്‍ ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷണറായി റിട്ടയര്‍ ചെയ്‌താല്‍ വീണ്ടും അതേ സ്ഥാനത്ത്‌ വരാന്‍ പാടില്ലെന്ന്‌ വ്യവസ്ഥ ചെയ്‌തിട്ടുണ്ട്‌. ആകെ പത്ത്‌ കമ്മിഷന്‍ അംഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഒരു പൌരന്‍ നല്‍കുന്ന അപേക്ഷയിന്‌മേല്‍ തൃപ്‌തികരമായ മറുപടി നല്‍കാത്ത അവസ്ഥയിലോ കാലാവധി കഴിഞ്ഞിട്ടും നല്‍കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്‌താല്‍, അയാള്‍ക്ക്‌, ആദ്യം ബന്‌ധപ്പെട്ട വകുപ്പ്‌ മേധാവിക്ക്‌ അപ്പീല്‍ കൊടുക്കാം. എന്നിട്ടും ശരിയായ മറുപടി കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ചീഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ കമ്മിഷണര്‍ക്കായിരിക്കും പരാതി നല്‍കേണ്ടത്‌ 30 ദിവസത്തിനകം മറുപടി നല്‍കിയിരിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം വീഴ്ചവരുത്തിയ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ പരാതിയുടെ ഗൌരവം കണക്കിലെടുത്ത്‌ പ്രതിദിനം 250 രൂപ മുതല്‍ 25,000 രൂപവരെ പിഴ നല്‍കാന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥനാണ്‌. പുറമേ തന്റെ സര്‍വീസ്‌ ബുക്കില്‍ ഇക്കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, ശിക്ഷാനടപടികളും സ്വീകരിക്കും.

അറിയാനുള്ള അവകാ ശ നിയമം ഫലപ്രദമായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാന്‍ ഓരോ സംസ്ഥാനവും ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്താല്‍ ഇതൊരു വിപ്‌ളവകരമായ കാല്‍വയ്‌പുതന്നെയായിരിക്കും. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ കേരളം മാത്രം അക്കാര്യത്തില്‍ ഇപ്പോഴും വളരെ പിന്നിലാണ്‌. ഇത്‌ അക്ഷന്തവ്യമാണ്‌. പ്രതിഷേധാര്‍ഹമാണ്‌. ഒരു ജനാധിപത്യരാജ്യത്തിന്‌ ഒന്നും മറച്ചുവയ്ക്കാനില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിനാണ്‌ ഈ മൌനവും കാലതാമസവുമൊക്കെ. കേരള ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ അടുത്ത കാലത്തുണ്ടായ ചില ഇടപാടുകള്‍ പുറത്തായിപ്പോകുമെന്ന്‌ ഭയപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടാണോ? എന്തായാലും ഇനിയെങ്കിലും ഉണര്‍ന്നു പ്രവര്‍ത്തിച്ച്‌ നിയമം ഫലപ്രദമായി നടത്തുമെന്ന്‌ പ്രത്യാശിക്കാം.
തയ്യാറാക്കിയത്‌ : അശ്വിനി

പ്രധാനമന്ത്രി പ്രശംസിച്ച 'വര്‍ക്കല ടച്ച്‌ '
ഒക്‌ടോബര്‍ 12-ാ‍ംതീയതി ഇന്ത്യയിലെങ്ങും നിയമമായി നിലവില്‍ വന്ന അറിയാനുള്ള അവകാശ ബില്ലിന്‌ ഒരു മുന്‍ ചരിത്രമുണ്ട്‌. ഇത്‌ നിയമമായി മാറുന്നതിനുമുമ്പ്‌ 13-ാ‍ം ലോക്‌സഭയില്‍ എന്‍.ഡി.എ ഗവണ്‍മെന്റ്‌ 'ഫ്രീഡം ഒഫ്‌ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ ബില്‍ -2003' എന്ന പേരില്‍ മറ്റൊരു ബില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷ്‌ മാതൃക അവലംബമാക്കി കൊണ്ടുവന്ന ആ ബില്ലിന്‌ ഒട്ടേറെ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബില്‍ പാര്‍ലമെന്റ്‌ പാസാക്കി എന്നുമാത്രമല്ല അതിന്‌ പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതിയും കിട്ടി. എന്നാല്‍ ഗസറ്റിലൂടെയുള്ള പ്രഖ്യാപനം മാത്രം നടന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്‌, അന്ന്‌ പാര്‍ലമെന്റ്‌ പിരിച്ചുവിട്ടപ്പോള്‍ ആ നിയമം റദ്ദായിപ്പോകുകയായിരുന്നു. ഗസറ്റില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാതിരുന്ന നടപടിയെ ഒരു പൊതുതാല്‍പര്യ ഹര്‍ജിയായി സുപ്രീംകോടതിയില്‍ ചോദ്യം ചെയ്യുകവരെയുണ്ടായി. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്‌ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ നിലവില്‍ വന്ന യു.പി.എ ഗവണ്‍മെന്റ്‌ "റൈറ്റ്‌ ടു ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ ബില്‍-2004" എന്ന ഒരു പുതിയ ബില്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നത്‌. വര്‍ക്കല രാധാകൃഷ്‌ണന്‍ എം.പി ഉള്‍പ്പെട്ട ലാ ആന്‍ഡ്‌ ജസ്റ്റിസ്‌ കമ്മിറ്റിക്കായിരുന്നു അത്‌ പരിശോധിച്ച്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ നല്‍കാനുള്ള ചുമതല നല്‍കിയത്‌. വിശദമായ തെളിവെടുപ്പിനുശേഷമാണ്‌ അവസാന റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ നല്‍കിയത്‌. നേരത്തെ അവതരിപ്പിച്ച ബില്ലില്‍നിന്ന്‌ വ്യത്യസ്തമായി നിരവധി ഭേദഗതികള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയാണ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ നല്‍കിയത്‌. അത്‌ പാര്‍ലമെന്റ്‌ അംഗീകരിക്കുകയും പ്രസിഡന്റിന്റെ അനുമതിയോടെ അറിയാനുള്ള അവകാശനിയമമായി നിലവില്‍ വരികയുമായിരുന്നു.
പുതിയ ബില്ലിന്റെ രൂപപരിണാമങ്ങള്‍ക്ക്‌ വര്‍ക്കല നല്‍കിയ സഹകരണത്തെപ്പറ്റി കേന്ദ്ര നിയമമന്ത്രി പാര്‍ലമെന്റില്‍ പ്രത്യേകം ശ്ലാഘിച്ചിരുന്നു. ബില്‍ പാസായപ്പോള്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഡോ. മന്‍മോഹന്‍സിംഗ്‌ വര്‍ക്കലയെ ഒത്തിരി അനുമോദിച്ചിരുന്നു. ഇതൊരു ചരിത്രസംഭവമാണെന്ന്‌ അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

കടപ്പാട്: കേരളകൌമുദിഓൺലൈൻ.കോം