ശനിയാഴ്‌ച, സെപ്റ്റംബർ 17, 2005

അമ്മയുടെ മനസിൽ എന്നും ഓ‍ണം

അമ്മയുടെ മനസിൽ എന്നും ഓ‍ണം
ശ്രീജിത്ത്‌ കെ. വാര്യർ
ആവണിയിലെ പൂവണി പോലെ അമ്മ ചിരിക്കുന്നു. പ്രണവമാകുന്ന പ്രാർഥനപോലെ, സാഗരത്തിന്റെ സാന്ദ്രമന്ത്രം പോലെ അമ്മ മൊഴിയുന്നു. ഹൃദയവിശുദ്ധിയുടെ ആ ഗംഗോത്രിയിൽനിന്ന്‌ ഒരു കമണ്ഠലു തീർഥകണമെങ്കിലും ഏറ്റുവാങ്ങാൻ ഭക്‌തസഹസ്രങ്ങൾ.

മാതാ അമൃതാനന്ദമയീ മഠത്തിൽ എന്നും തിരുവോണനിലാവാണ്‌. ഭക്‌തരാണിവിടെ പൂക്കണി. അവർ തന്നെയാണു പൂക്കളവും. ഒാ‍ണക്കളം ഓടിയെത്തി മായ്ച്ചുകളയുന്ന കളിക്കുട്ടിയായി തൊട്ടപ്പുറത്തു കടൽ. കാലുഷ്യമില്ലാത്ത കുഞ്ഞിന്റേതെന്നപോലെ, ഈ ഓണത്തുടിപ്പുകൾ കണ്ടാനന്ദിക്കുന്ന അമ്മ.

ഈ കടലിനും മറുകടലിനുമപ്പുറം ശിഷ്യപരമ്പരകൾക്കു സ്നേഹം പകരുന്ന അമ്മയായി മാറുംമുൻപ്‌ ഈ കടലോരത്തിന്റെ പഞ്ചാര മണൽത്തിട്ടകളിൽ കളിച്ചുവളർന്ന ഒരു ചെറുപ്പമുണ്ട്‌ മാതാ അമൃതാനന്ദമയിക്ക്‌. പൂവിളികൾ ആ മനസ്സിലും ഉയരുന്നുണ്ട്‌. ഓർമകളുടെ പൂക്കൂടകളിൽ അമ്മ അതൊക്കെ ശേഖരിച്ചുവച്ചിട്ടുമുണ്ട്‌. സമീപകാലത്തു മാധ്യമങ്ങൾക്കു നൽകിയ ഏറ്റവും ദീർഘമായ ഈ അഭിമുഖത്തിലൂടെ അമ്മ ഓർമകളുടെ പൂക്കാലത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നു:

. അമ്മയുടെ ഓർമയിലെത്തുന്ന ആദ്യത്തെ ഓണക്കാല സ്മൃതിയെന്താണ്‌?

ഈ ഗ്രാമത്തിൽ എന്നും തിരുവോണമാണു മോനേ. അടുത്തടുത്തു വീടുകൾ. അഞ്ച്‌ ഏക്കറിനുള്ളിൽ നൂറോളം വീടുകൾ കാണും. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽതന്നെ ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരൊക്കെ ഒരു വീട്ടിൽ കൂടും, പഠിക്കും, അവിടെത്തന്നെ കിടന്നുറങ്ങും. തൊട്ടപ്പുറത്തെ വീട്ടിലുണ്ട്‌, സുരക്ഷിതരാണെന്ന വിശ്വാസം അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമുണ്ട്‌. ഏതു വീട്ടിൽ പോയാലും ഊണു കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ നമുക്കും തരും. വന്നവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞു കഴിക്കാം എന്നില്ല. അടുപ്പിലെ തീ പോലും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കൈമാറും. അവിടെ സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തിയാൽ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും. പരിചയമില്ലാത്തവർ വന്നാലും വീട്ടിൽ താമസിപ്പിക്കും. കുടിൽ കെട്ടും. ധർമവും സ്നേഹവുമൊക്കെ പഠിപ്പിച്ച ആദ്യകാല അനുഭവങ്ങളാണതൊക്കെ.

. ആഘോഷങ്ങൾക്ക്‌ ഈ നാടിനു പ്രത്യേകതകളില്ലേ?

ഉണ്ട്‌. അന്നന്നു ജോലിക്കു പോയി കിട്ടിയിട്ടല്ലേ മക്കൾ കഴിയുന്നത്‌? ആർക്കും ബാങ്ക്‌ നിക്ഷേപമൊന്നുമില്ല. പണം കിട്ടുമ്പോൾ പാത്രങ്ങളും വെങ്കലവുമൊക്കെ വാങ്ങിവയ്ക്കും. മഴക്കാലത്ത്‌ ഇതൊക്കെ വിറ്റിട്ടു ജീവിക്കും. ഓണമാകുമ്പോൾ പുതുവസ്‌ത്രം നിർബന്ധമായി വാങ്ങും. എന്നും വീട്ടിൽ മീൻ കാണും. പക്ഷേ, ഓണത്തിനും ഉൽസവദിവസങ്ങളിലും ശിവരാത്രിക്കും മാത്രമാണു മീനില്ലാത്തത്‌.

അൻപതും അറുപതും വീട്ടുകാർ ഒരു മുറ്റത്തു കൂടി വലിയ ഊഞ്ഞാലുകളിൽ ആടും. ?മാവേലി നാടുവാണീടും...? എന്നൊക്കെ പാടും. പത്തും പതിനഞ്ചും ആണും പെണ്ണുമൊക്കെ അക്കൂട്ടത്തിലുണ്ടാവും. ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. 12 വയസ്സിനു ശേഷം പെൺകുട്ടികളെ കടയിലൊന്നും വിടില്ല. പക്ഷേ, ഓണക്കാലത്ത്‌ ആ നിർബന്ധങ്ങളൊന്നുമില്ല. വീട്ടിൽനിന്നു തല്ലും അടിയും കിട്ടാത്ത ദിവസങ്ങളാണത്‌. പെണ്ണുങ്ങൾ ഓടിയാൽ ഭൂമി കുലുങ്ങുമെന്നു പറയും. ആണുങ്ങൾക്കാകാം. ധൈര്യമായി കൂവാനും ബഹളം വയ്ക്കാനും വിടുന്നത്‌ ഓണദിവസങ്ങളിലാണ്‌. ആ ദിവസം ഓടാം, കൂവാം, ഉച്ചത്തിൽ മിണ്ടാം, അയലത്തിനപ്പുറത്തേക്കു ധൈര്യമായി പോകാം.

. വീട്ടിലെ സാഹചര്യം എങ്ങനെയായിരുന്നു?

അമ്മ (ദമയന്തി) 11 പ്രസവിച്ചു. നാലു പേർ മരിച്ചു പോയി. അച്ഛൻ (സുഗുണാനന്ദൻ) വലിയ ദാനധർമിയാണ്‌. പക്ഷേ, മുൻശുണ്ഠിയാണ്‌. അച്ഛനും അമ്മയും മറ്റു സഹോദരങ്ങളും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്‌. അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ എനിക്കു 12 വയസ്സുള്ളപ്പോൾവരെ ധാരാളം കൃഷിയുണ്ട്‌. ഓണത്തിന്‌ അവിടെനിന്നു പച്ചക്കറിയൊക്കെ കൊണ്ടുവരും. എനിക്ക്‌ 27 വയസ്സാകുംവരെ ഞങ്ങൾക്കും കുറച്ചു കൃഷിയുണ്ടായിരുന്നു.

?മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ? എന്നു പറയുന്നതു പാലിക്കാൻ ഏറെ ശ്രദ്ധിച്ചയാളാണ്‌ അമ്മ. വീട്ടിൽ ആരു വന്നാലും എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം എന്നാണു ചിന്ത. ഉള്ളതെല്ലാം അവർക്കു കൊടുത്തിട്ടു കഞ്ഞിവെള്ളത്തിൽ തേങ്ങയിട്ടു ഞങ്ങൾക്കു തരും. എന്നാലും വന്നവർക്കു നന്നായി കൊടുക്കാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തയാണ്‌ അമ്മയ്ക്ക്‌. വീടിന്റെ മുന്നിൽ മുറുക്കാനും ചായയും ബീഡിയുമൊക്കെ എപ്പോഴുമുണ്ടാകും. വരുന്നവരെ തൃപ്‌തിപ്പെടുത്തുക എന്നല്ലാതെ ഞങ്ങൾക്കില്ല എന്നൊരു ചിന്ത വീട്ടിലില്ല.

? . മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ? എന്ന ഓണത്തിന്റെ തത്വം അമ്മയുടെ ചെറുപ്പകാല ചിന്തകളെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

എത്ര പാവപ്പെട്ടവരും പുതിയ വസ്‌ത്രമൊക്കെ വാങ്ങുന്ന കാലമാണത്‌. വലിയവനും ചെറിയവനും പരസ്പരം ഇല്ലാതാകുന്ന അവസ്ഥ. വലിയവൻ താഴേക്കു വരുന്നു. ചെറിയവൻ വലിയവന്റെ നിലയിലാകുന്നു. അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാകുന്നു; വിത്തിൽനിന്നു വൃക്ഷത്തിലേക്കു വളരുംപോലെ. ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ തെങ്ങിൽ കയറാൻ വരുന്നയാൾക്ക്‌ ഒരു ജോടി വസ്‌ത്രം കൊടുക്കും. ആശാരിപ്പണിക്കാർക്കുമുണ്ട്‌ ദക്ഷിണ. മൂപ്പത്തിമാരാണു വസ്‌ത്രം വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്ന വേറൊരു വിഭാഗം. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്കും വസ്‌ത്രം കൊടുക്കാറുണ്ട്‌.

. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരോട്‌ അവഗണനയുണ്ടായിരുന്നോ?

അതുണ്ട്‌ മോനേ. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്കു വസ്‌ത്രം വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമെങ്കിലും എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുകയാണു ചെയ്യുക. അലക്കുകാരെ വിളിക്കും. പക്ഷേ, അവരെക്കൊണ്ടു കിണർ തൊടീക്കില്ല. വെള്ളം നമ്മൾ കോരിക്കൊടുക്കും. ഞാനാണെങ്കിൽ അവരെക്കൊണ്ടു തന്നെ കോരിപ്പിക്കും. അമ്മയുടെ അച്ഛനൊന്നും അതു തീരെ ഇഷ്ടമില്ല. കിണറ്റിൽ നമ്മുടെ വെള്ളമാണ്‌. അത്‌ അവർക്കു കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്‌. പിന്നെ കോരിക്കുന്നതിൽ എന്താണു തെറ്റ്‌ മോനേ?

. ഓണപ്പരീക്ഷയെക്കുറിച്ചൊക്കെ എന്താണ്‌ ഓർമ?

ആ കാലത്തു ടെൻഷൻ വരാനുള്ള പുസ്‌തകമൊന്നുമില്ല മോനേ. ഞാനാണെങ്കിൽ ഒന്നിൽ പഠിച്ചിട്ടില്ല. നേരിട്ടു രണ്ടാം ക്ലാസിൽ ചേർന്നു. ശ്രായിക്കാട്ടെ ഓലക്കുടിലാണു സ്കൂൾ. നാലുവരെ പഠിച്ചു. അഞ്ചിൽ രണ്ടു മാസമേ പഠിച്ചുള്ളൂ. അപ്പോഴേക്ക്‌ അമ്മയ്ക്കു സുഖമില്ലാതായി. പഠിപ്പു നിർത്തി. അന്നു മൂന്നിലൊന്നും ഇംഗീഷും ഹിന്ദിയുമില്ല. അഞ്ചു മുതലാണ്‌ ഇംഗീഷ്‌ സ്പെല്ലിങ്‌ പഠിപ്പിക്കുന്നതുതന്നെ. കലണ്ടർ നോക്കിയാണു ഞാൻ പിന്നെ ഇംഗീഷ്‌ പഠിച്ചത്‌.

. ചെറുപ്പത്തിലെ കളികൾ?

മിക്കപ്പോഴും മാവിൽ എറിയാൻ പോകും. ഇവിടത്തെ കായലിൽ ആറു മാസമെങ്കിലും നല്ല വെള്ളമാണ്‌. അതിൽ കിടന്നു മദിക്കും. അഞ്ചു വയസ്സുവരെയുള്ള കുട്ടികൾക്കൊന്നും അന്ന്‌ ഉടുപ്പിട്ടില്ലെങ്കിൽ നാണമൊന്നുമില്ല. വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉടുപ്പൊക്കെ അഴിച്ചു കരയിലേക്ക്‌ ഒറ്റ ഏറാണ്‌. സഹോദരന്മാർ വന്നു വഴക്കു പറയുമ്പോഴാണു കരയ്ക്കു കയറുക.

. ദിനചര്യകൾ എങ്ങനെയായിരുന്നു?

വെളുപ്പിന്‌ എഴുന്നേറ്റില്ലെങ്കിൽ തലയിൽ ഒരു കുടം വെള്ളം വീഴും. ഏറ്റവും വലിയ ചീത്തയും കേൾക്കും. അമ്മ പശുവിനെയും ആടിനെയും കോഴിയെയുമൊക്കെ വളർത്തിയിരുന്നു. ചിട്ടി നടത്തിയിരുന്നു. വെളുപ്പിനു മൂന്നിന്‌ അമ്മ ഉണരും. കീർത്തനം ചൊല്ലും. ചീനിയുടെ (മരച്ചീനി) തൊലി പശുവിനു കൊടുക്കാൻ പോകുമ്പോൾ കാണാം ഓരോ വീട്ടിലും പത്തും പതിനഞ്ചും മക്കൾ. അവിടെ ചിലപ്പോൾ ഭക്ഷണമുണ്ടാവില്ല. മറ്റൊരു വീട്ടിൽ ജോലിയുണ്ട്‌, അതുകൊണ്ടു ഭക്ഷണവുമുണ്ട്‌. ഇതൊക്കെ എന്റെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ചോദ്യമുണ്ടാക്കി കുഞ്ഞേ. ദുഃഖിക്കുന്നവരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. കുഴിയിൽ വീണവരെ പിടിച്ചുയർത്തുന്ന ഉൾവിളിക്ക്‌ എവിടെനിന്നാണ്‌ എനിക്ക്‌ ഉത്തരം കിട്ടിയത്‌ എന്നറിയില്ല.

. പൂ പറിക്കാൻ പോവില്ലേ?

ഇവിടെ അടുത്തുതന്നെ ആവശ്യത്തിനു പൂവുണ്ടാവും. കുറച്ചു വലുതായപ്പോഴാണ്‌ അകലേക്കൊക്കെ പോയത്‌. വലുതായപ്പോൾ കുറച്ചു കാലം തയ്യൽ പഠിക്കാൻ പോയിരുന്നു. അതു കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോഴും പൂ പറിക്കാറുണ്ട്‌.

. ഓണത്തിനപ്പുറം എന്തായിരുന്നു നാട്ടിലെ ഉൽസവം?

പത്തിരുപതു വർഷംമുൻപ്‌ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളില്ല. എങ്കിലും വർഷത്തിൽ പച്ചപ്പന്തലിടും. വഴിനീളെ വിളക്കു കത്തിച്ചുവയ്ക്കും. ഫോട്ടോയും വയ്ക്കും. ദൂരേയ്ക്കൊന്നും പോവില്ല. ഇവിടത്തെ സ്വർഗം ഓച്ചിറ ക്ഷേത്രം വരെ പോകുന്നതാണ്‌. അപ്പോഴും അച്ഛന്റെ കക്ഷത്തിൽ കൈയുണ്ടാവും. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലാണ്‌ ഈ യാത്ര.

. ഓണത്തിനും വരുന്നില്ലേ മാറ്റം?

ഉൽസവങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇപ്പോൾ സിലബസായി. ടൈംടേബിൾ പോലെ. എല്ലാം ചടങ്ങുകൾ. ജീവിതവും അതുപോലെ. പഠിക്കാൻ സിലബസ്‌ വേണം. അവിടെ അൽപം മൽസരവുമാകാം. ഞാൻ എതിർക്കില്ല. പക്ഷേ, കുടുംബത്തിൽ അതു വേണോ കുഞ്ഞേ? ഇപ്പോൾ കാർഡ്‌ വാങ്ങി അയയ്ക്കും. ?ഐ ലവ്‌ യു? എന്നെഴുതും. അതിനൊരു ദിവസം വയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പ്രേമം സ്വാഭാവികമായി ഉൾത്തട്ടിൽനിന്നു വരേണ്ടതല്ലേ? ചെണ്ട പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കാനാകുമോ? പ്രേമവും അനുഭവിച്ചു പഠിക്കേണ്ടതല്ലേ?

പണ്ടൊക്കെ മക്കളെല്ലാം ഓണത്തിനു വീട്ടിൽ വരും. ഒരുമിച്ചു കഴിച്ചു കഴിയും. ഇപ്പോഴും വരുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷേ, എല്ലാവരും കൂടി ഹോട്ടലിൽ പോകും. അല്ലെങ്കിൽ പായ്ക്കറ്റ്‌ വാങ്ങിക്കഴിക്കും. അന്നു നെല്ലു കുത്തി അരിയുണ്ടാക്കും പായസത്തിന്‌. അധ്വാനത്തിന്റെ ഒരു വശംകൂടി അതിലുണ്ട്‌. ഇപ്പോൾ പത്തു ലക്ഷത്തിന്റെ വാഹനത്തിൽ കയറി ജിംനേഷ്യത്തിൽ പോകും. കാര്യമില്ല. അതിനു പകരം നടന്നാൽ മതി. ആയുസ്സു വളരെ നീളുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷേ, ചെറുപ്പത്തിലേ വാർധക്യമാണിന്ന്‌. പണ്ട്‌ വാർധക്യത്തിലും ചെറുപ്പമായിരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും തിരുവോണമാകണം എന്നതാണ്‌ എന്റെ ആഗ്രഹം മോനേ. ഞാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഓണം അതാണ്‌. ആ തത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ ആത്മീയത അറിയണം. ഗുരു-ശിഷ്യ ബന്ധമാണ്‌ എന്റെ ലോകത്തിൽ പ്രധാനം. അമ്മയും കുഞ്ഞും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാകുമ്പോൾ അത്‌ എന്റെയും നിന്റെയുമാകും.

എന്നും ഒരുപോലെതന്നെ. തിരുവോണത്തിനു പടിഞ്ഞാറു സൂര്യൻ ഉദിച്ചു കിഴക്ക്‌ അസ്‌തമിക്കാറില്ലല്ലോ? ഓണത്തിന്റെ തത്വമനുസരിച്ചു ജീവിച്ച്‌ എന്നും തിരുവോണമാക്കി മാറ്റാൻ നമുക്കു കഴിയണം. എങ്കിലേ നമുക്കു നമ്മുടെ ധർമം നിറവേറ്റാനാവൂ. എല്ലാവർക്കും അവരവരുടെ ധർമമുണ്ട്‌. ടീച്ചർ അമ്മയുടെ ധർമവും അമ്മ ടീച്ചറുടെ ധർമവും കാണിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല. ഈശ്വരൻ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നല്ല, ആ ഉപദേശം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗപ്രദമാക്കുകയാണു വേണ്ടത്‌.

ബുദ്ധി വളരുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷേ, വിവേകബുദ്ധിയിലേക്കു വരുന്നില്ല. അറിവുണ്ട്‌, ബുദ്ധിയില്ല. ബുദ്ധി വളരുന്നു, ഹൃദയം തകരുന്നു. ഇന്ന്‌ എല്ലാം യാന്ത്രികമാണ്‌. നല്ല വീടുണ്ട്‌, പക്ഷേ, കുടുംബങ്ങൾ തകരുന്നു. അമ്മയെയും അച്ഛനെയും നോക്കിയില്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞു നമ്മളെയും നോക്കില്ല. കൊടുക്കുന്നതാണു കിട്ടുക. പണ്ട്‌ അമ്മ കറിക്ക്‌ അരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അപ്പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും കുഞ്ഞു കാണും. കരഞ്ഞാൽ കേൾക്കാത്ത ദൂരത്ത്‌. പക്ഷേ, കുഞ്ഞു വിശന്നു കരയുമ്പോൾ അമ്മയ്ക്കു മുല ചുരത്തുന്നതായി തോന്നും. പ്രേമത്തിന്റെ തരംഗമാണ്‌ ആ നെഞ്ചിൽ വന്നു തട്ടുന്നത്‌.

പാശ്ചാത്യലോകത്തു 18 വയസ്സുവരെയേ മക്കൾ മാതാപിതാക്കൾക്കൊപ്പമുള്ളൂ. മൃഗമനസ്സു പൊങ്ങുന്ന പ്രായമല്ലേ മോനേ. അവർക്കു സ്വാതന്ത്യ്‌രം വേണം. ബന്ധങ്ങളെ നിയമങ്ങൾ വച്ച്‌ ആണി തറച്ചു വയ്ക്കുകയാണവിടെ. അതല്ലല്ലോ സ്വാതന്ത്യ്‌രം. സ്നേഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഭാരമില്ലല്ലോ. കർമമല്ല, മനോഭാവമാണു വലുത്‌.

. ഇന്ത്യയുടെ പോക്കും പടിഞ്ഞാറോട്ടല്ലേ?

അവിടെ 13 വയസ്സിലെങ്കിലും പെണ്ണിനു ബോയ്‌ ഫ്രണ്ടില്ലെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കൾ മാനസികരോഗികളെ ചികിൽസിക്കുന്ന ഡോക്ടറെ കാണിക്കും. 18 വയസ്സാകുമ്പോൾ കുട്ടികൾ വീടു വിടും. പിന്നെ പിറന്നാളിനോ മറ്റോ അമ്മയ്ക്ക്‌ ഒരു കാർഡയയ്ക്കും. ഇതൊക്കെ ഇവിടേക്കും വളരെ വേഗം പടരുന്നുണ്ട്‌. നമുക്കും സ്വാഭാവികത നഷ്ടപ്പെടുന്നു. എല്ലാം നമുക്ക്‌ ഉൾക്കൊള്ളാം. പക്ഷേ, നമ്മുടേതു നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്‌. അന്ധമായ ആവേശവും അനുകരണവും വേണ്ട.

ഇനിയുള്ള അമ്മമാരുടെ കാര്യത്തിൽ വിഷമമുണ്ട്‌ മോനേ. മക്കൾക്കോ മരുമക്കൾക്കോ അവരെ നോക്കാൻ പറ്റുമോ? അമ്മായിയമ്മ പഴയ അമ്മയാണ്‌. അവർക്കു ചീത്ത കേട്ടു ശീലമുണ്ട്‌. ഇപ്പോൾ വന്ന മരുമകൾ പക്ഷേ, അതു കേൾക്കില്ല. മുൻവിധി വച്ചു പോകുന്നവരാണവർ. അപ്പോൾ യുദ്ധം വരും.

പ്രായം വരുമ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ ബുദ്ധിയാണ്‌. കുട്ടികളെ അടിച്ചു പഠിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ, വലുതായാലോ? ആരും നോക്കാനില്ലാത്ത അമ്മമാരെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ടുവരാൻ ഞാൻ പറയും. അവർക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്നുണ്ട്‌. ഇവിടെ അതിനു സൌകര്യം ഒരുക്കാൻ ആലോചിക്കുകയാണ്‌. ആശ്രമത്തിന്റെ വിവിധ കേന്ദ്രങ്ങളിലും അമ്മമാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ സൌകര്യമുണ്ടാക്കണം.

ഓർമയിലെ കളിക്കുട്ടിയിൽ നിന്നു ദിവ്യമാതൃത്വത്തിന്റെ ചൈതന്യത്തിലേക്ക്‌ അമ്മ തിരികെയെത്തുന്നു. രാവേറെ ചെന്നിരുന്നു. പക്ഷേ, വെണ്ണിലാവു ചോരുന്ന ചിരിയുമായി അമ്മ മക്കൾക്കൊപ്പം പകൽപോലെ ശോഭ പരത്തുന്നു, നിത്യതേജസ്വിനിയായി.

കടപ്പാട് : മനോരമ ഓൺലൈൻ
ലിങ്ക്: http://www.manoramaonline.com/servlet/ContentServer?pagename=manorama/MalArticle/Malfullstory&cid=
1126496424640&c=MalArticle&p=1009975921475&colid=
1010131822526&channel=MalNews&count=11

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല: